Sunday, September 9, 2012

ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ಜನ್ನು - Complete


ಜನ್ನು ಎಂದಿನಂತೆ ಹಾರಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಕೈಗಳೇ ರೆಕ್ಕೆಗಳು. ಅದೋ ದೂರದ ಬೆಟ್ಟು ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ತಲೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ, ತಲೆ ಅಂದರೆ ಈ ಪುಟಾಣಿಗೆ ಕಂಡದ್ದು ತಲೆಗೆ ಸುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಬೈರಾಸು. ’ ವ್ಹಾ! ಅಪ್ಪ ನನ್ನ ನೋಡಿದರೆ ಮುಗೀತು ಕಥೆ, ನಿನ್ನೆ ಬೇರೆ ಅವರ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿ " ಮಾಣಿ, ನಿನ್ನ ಚರ್ಮ ಸುಲಿತೀನಿ" ಅಂತ ಬೈಯಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಆಗಿದೆ. ’ ಇವರ ಸುದ್ದಿಗೇ ಹೋಗೋದು ಬೇಡಪ್ಪಾ ಅಂದುಕೊಂಡವನು ರೆಂಜೆ ಮರದ ಪಕ್ಕದ ಕಾಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮೆತ್ತಗೆ ಸಾಗಿ ಮಾಯವಾದ.
ತಿಮ್ಮುವಿಗೋ ಇಂದು ಮೈಮುರಿಯುವಷ್ಟು ಕೆಲಸ. ಅಡಿಕೆ ಸಿಪ್ಪೆ ಸುಲಿಯುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವನೂ ಅವನಪ್ಪನೊಡನೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕಿತ್ತು. ಅವನ ಮನಸ್ಸೋ ಜನ್ನುವನ್ನೇ ನೆನೆಯುತಿತ್ತು. ಅಂತೂ ಇಂತೂ, ಅಷ್ಟೋ ಇಷ್ಟೋ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿದವನು ಅವನಪ್ಪ ವೀಳ್ಯೆದೆಲೆ ತಿನ್ನಲು ಹೊರಟಿದ್ದೇ ತಡ ತಿಮ್ಮು ಅಲ್ಲಿಂದ ಪರಾರಿಯಾದ. ಜನ್ನುವನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಹುಡುಕಿ ಕೊನೆಗೆ ಕೆರೆದಂಡೆಯ ಮೇಲಿರುವ ಕಟ್ಟೆಯವರೆಗೆ ಬಂದ. ಜನ್ನು ಅಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ! "ಜನ್ನು, ಏ ಜನ್ನು, ಜನ್ನೂ............." ಅಂತ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕಿದ್ದೇ ಬಂತು. ಸಿಳ್ಳೆ ಹಾಕಿ ಮತ್ತೊಂದು ’ ಕೂ....’ ಹಾಕಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು. ಜನ್ನುವಿನ ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲ. ತಿಮ್ಮು ಪ್ರಕಾರ ಅವನ ಬೊಬ್ಬೆ, ಕೂ ಗಳೆಲ್ಲಾ ಕೆರೆ,ಗದ್ದೆ, ಅಂಗಳ ಎಲ್ಲಾ ದಾಟಿ ಜನ್ನುವಿನ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತೆ ಅಂತ, ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿತ್ತು!!
ಪಾಪದ ಹುಡುಗ, ತನ್ನ ಮಿತ್ರನಿಗೋಸ್ಕರ ಚಡಪಡಿಸಿದ. ’ ಹೋಗಲಿ!, ಇಲ್ಲೇ ಕಾಯ್ತಾ ಕೂತಿರ್ತೀನಿ, ಬರಬಹುದು ಸ್ವಲ್ಪ ತಡ ಆಗಿ, ಆಮೇಲೆ ನಾನಿಲ್ಲಾದ್ರೆ ಅವನಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತಲ್ಲಾ’ ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿ ಕೆರೆ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ದಾಸವಾಳದ ಎಲೆಯೊಂದರೊಡನೆ ಆಡತೊಡಗಿದ.
ಇತ್ತ ಜನ್ನು, ಜಿಗಿಯುತ್ತಿರುವ ಹಾತೆಯೊಂದನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟಿದ್ದ. ಆಗಲೇ ಸೂರ್ಯ ಬೇರೆ ಇಳಿಮುಖನಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಜನ್ನುವಿನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಅದು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ, ಆ ಹಾತೆಯೇ ಮೇಲೆಯೇ ದೃಷ್ಠಿ. ಹೇಗಾದರೂ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕೆಂಬ ಛಲದಿಂದ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ, ಆ ಹಾತೆಯಾದರೋ ಈ ಪುಟ್ಟನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತೇ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಅಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ಆಟವಾಡಿಸುತಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ, ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಎಂದು ನಡೆದೇ ನಡೆದ. ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಆಚೆ ಇಚೆ ನೋಡಿದ ಜನ್ನು ಒಂದೇ ಸಲ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಹಾರಿಬಿದ್ದ. ನೋಡುತ್ತಾನೆ ಅವನು ಪೊರ್ಬುಗಳ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ! ಅಪ್ಪ-ಅಜ್ಜಿ ಇಬ್ಬರೂ " ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ಜಾಗ್ರತೆ " ಅಂತ ಕಟ್ಟಪ್ಪಣೆ ವಿಧಿಸಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಹೆದರಿಕೆಯಾಗತೊಡಗಿತು.

ಇಲ್ಲಿಂದ ವಾಪಾಸು ಮನೆಗೆ ಪರಾರಿಯಾಗಬೇಕೆಂಬ ಆತುರದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿದವನು ಯಾರಿಗೋ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಬಿದ್ದ!. ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದಾಗ ಕಂಡವಳು ಲವೀನಕ್ಕ. ಲವೀನಕ್ಕ ತುಂಬಾ ಚೆಂದ, ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣ, ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ಉದ್ದದ ಜಡೆ ಎಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮನ ಹಾಗೆ ಇದ್ದಾಳೆ. ಆದರೆ ಯಾಕೋ ಏನೋ ಹಣೆಗೆ ಅಮ್ಮ ಇಡ್ತಾರಲ್ಲ ಆ ಥರಾ ಉದ್ದ ನಾಮವಿಲ್ಲ. ಮೂಗಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಇರುತ್ತಲ್ಲ, ಬಿಳಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಲ್ಲ ಅದೂ ಇಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡ ಒಳಗೊಳಗೆ. ಲವೀನಕ್ಕ " ಯಾಕೋ ಜನ್ನು, ಇವತ್ತು ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯಾ ?!" ಎಂದವಳೇ ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಎರಡೂ ಕೆನ್ನೆಗಳ ತುಂಬಾ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿದಳು, ಆಯ್ತು ನಮ್ಮ ಜನ್ನುವಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು, ನಾಚಿಕೆ  ಮತ್ತು ಅಳು ಎಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಬಂತು. ’ ನಾನೇನು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಗುಂಡು ಪಾಪುವೇ ? ನಾನು ದೊಡ್ಡ ಹುಡುಗ, ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ, ಅಷ್ಟೂ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ವಾ ಈ ಲವೀನಕ್ಕಗೆ ???’ " ಅಮ್ಮ ಮಾತ್ರ ಮುತ್ತು ಕೊಡೋದು ನಂಗೆ, ಬಿಡೀ ನನ್ನ, ಬಿಡೀ... "  ಅಂತ ಹೇಳುವಾಗಲೇ ಗಂಟಲು ಒತ್ತಿ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಆಗಿ ದನಿ ತೆಗೆದು ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಜೊತೆಗೆ ಕೊಸರಾಡತೊಡಗಿದ. ಲವೀನಕ್ಕ ಬಿಡಲೇ ಇಲ್ಲ, ಅವನನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡೇ ಮನೆಯೊಳಗೆ ನಡೆದಳು. ಜನ್ನು ಕೊಸರಾಡುವದನ್ನೂ, ಅಳುವುದನ್ನು ಮರೆತು ಬೆರಗಾಗಿ ಅವರ ಮನೆಯನ್ನು ನೋಡಲಾರಂಭಿಸಿದ. ’ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಥರಾ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಇವರ ಮನೆ, ಎದುರಿಗೆ ಏನೋ ದೊಡ್ಡ ಚಿತ್ರ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬ ಮಾಮನನ್ನು ಕಟ್ಟಿಗೆ ತುಂಡೆರಡಕ್ಕೆ ನೇತು ಹಾಕಿ ಮೊಳೆ ಬೇರೆ ಹೊಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಕೈ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ರಕ್ತ ಬೇರೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ, ಅವನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ನೋವಾಗುತ್ತಿರಬೇಕು’ ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದೇ ತಡ ನಮ್ಮ ಮೃದು ಹೃದಯಿ ಪುಟಾಣಿಗೆ ಜೋರು ಅಳು ಬಂತು, " ಲವೀನಕ್ಕ, ಆ ಮಾಮಂಗೆ ಯಾರು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ಯಾಕೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ಪಾಪ ಅಲ್ವಾ ?..." ಅಂತ ಅಳುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ. ಲವೀನಕ್ಕ ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಕ್ಕು ಏನೂ ಉತ್ತರಿಸದೆ ಅವನನ್ನು ಉದ್ದದ ಮೆತ್ತಗಿನ ಆದರೆ ಹಿಂದೆ ಒರಗಲು ಇದ್ದ ಮಂಚದ ಥರಹಾ ಇದ್ದ ಎಂಥಹುದೋ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿದಳು. ಕಣ್ಣ ತುಂಬಾ ನೀರು ತುಂಬಿದ್ದ ಜನ್ನು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಾಮನ ಬಗ್ಗೆ ಮರೆತು ತಾನು ಕೂತ ವಸ್ತುವಿನ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿದ. ಅದು ಅಮ್ಮನ ತೊಡೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಂತೆ ಇತ್ತು, ಒಂದು ಸಲ  ಕೂತಲ್ಲೇ ಜಿಗಿಯೋಣ ಅನಿಸಿತು, ಜಿಗಿದ. ಖುಷಿ ಅನಿಸಿತು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜಿಗಿದ, ಮಗದೊಮ್ಮೆ.....ಜಿಗಿಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ನಮ್ಮ ಜನ್ನುವಿಗೆ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ, ತಡೆಯಲಾರದಷ್ಟು ನಗು ಬೇರೆ! ನಕ್ಕು ನಕ್ಕು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲೇ ಮಲಗಿದ, ಲವೀನಕ್ಕನ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ಅವಳೋ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚುವುದನ್ನೂ ಮರೆತು ಇವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ’ ಓ! ಲವೀನಕ್ಕಾಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿದೋ ಏನೋ ’ ಅನಿಸಿ  ಎದ್ದು ಸುಮ್ಮಗೆ ಕೂತ. ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಅಷ್ಟೇ! ಅವನ ಗಮನ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಟಾಣಿ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಹರಿಯಿತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿಯ ಹೊದಿಕೆ,ಅದೆಷ್ಟು ಚೆಂದವಿತ್ತೆಂದರೆ ಜನ್ನು ಕೂತಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿ ಅದರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಮುಟ್ಟಿದ, ಅದು ಅವನ ಅಮ್ಮನ ಕೂದಲಿನ ಹಾಗೆ ಮೆತ್ತ ಮೆತ್ತಗಿತ್ತು. ಬಿಳಿ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತೂತಿನ ಚೆಂದದ ಚಿತ್ತಾರವಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೊಂದು ಸಣ್ಣ ಆದರೆ ಚೆಂದ ಅಂದರೆ ಭಯಂಕರ ಚೆಂದದ ಗಾಜಿನ ಹಾಗೆ ಹೊಳೆಯುವ ಬೊಂಬೆ. ಅದೊಂದು ಹುಡುಗಿ ಬೊಂಬೆ, ಗುಂಡು ಪಾಪು ಹಾಗೆ ನಗು ಅದರದ್ದು, ಇನ್ನೇನು ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಕು ನಮ್ಮ ಜನ್ನು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಸಾಂತಯ್ಯ ಪೊರ್ಬುಗಳು " ಲವೀನಾ, ಬೇಬಿ...." ಅಂತ ಕರೆಯುತ್ತಾ ಒಳ ಬಂದರು. ಮೊದಲವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದು ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣಿನ ಬೆರಗಾಗಿ ಅವರನ್ನು ನೊಡುತ್ತಿರುವ ಜನ್ನು!

" ಅರೇ ಪುಟ್ಟಣ್ಣ, ಅದೇನೋ ಇವತ್ತು ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದು? ಅಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿ ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ ?, ಲವೀನಾ ?? " ಎಂದು ಅವಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದವರು ಒಂದರೆಗಳಿಗೆ ಕಲ್ಲಾದರು. ಅವಳು ಜನ್ನುವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಪರಿ, ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಣ್ಣೀರ ಕಂಡು ಅವಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಕಟವಾದಂತಾಯಿತು. ಅವಳ ಕಡೆ ನಡೆದು ತಲೆ ನೇವರಿಸಿ, "ಲವೀನಾ, ಬೇಬಿ... ಇವತ್ತು ಮಾರ್ಕೇಟ್ ಅಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೇ  ಬಂಗುಡೆ ಮೀನು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ಏಳಮ್ಮಾ, ಏಳು....ಮಗು ಮುಂದೆ ಅತ್ತರೆ ಅವಂಗೆ ಗಾಬರಿ ಆಗ್ತದಲ್ಲಾ ಮಗಳೇ ? " ಎಂದು ಅವಳ ಗಮನ ಬೇರೆಡೆ ಹರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು. ಊಹೂಂ, ಲವೀನಾ ಮಿಸುಕಾಡಲಿಲ್ಲ...ಸಾಂತಯ್ಯನವರು ಬಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಜನ್ನುವನ್ನು " ಬಾ ಮರಿ, ಹಣ್ಣು ತಿಂತೀಯಾ ? ನಿಂಗೆ ಯಾವ ಹಣ್ಣು ಇಷ್ಟವೋ ?" ಅಂತ ಕೇಳುತ್ತಾ ಎತ್ತಿ ಒಳಗೆ ಕರಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಜನ್ನುವೋ ಮೊದಲು ಅವರ ಎತ್ತರ-ಗಾತ್ರ ನೋಡಿ ಹೆದರಿ ಆಮೇಲೆ ಮೀನ ವಾಸನೆಗೆ ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿದವನು, ಅವರ ಮೃದು ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಸೋತುಬಿಟ್ಟ. ಯಾವತ್ತೂ ಅಜ್ಜಿಯ ಮುಸುರೆ, ಮಡಿ, ಮೈಲಿಗೆಗಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದವನು ಅಮ್ಮಮ್ಮ ಮನೆಯ ಅಜ್ಜನನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಕರಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದೇ ಕಡಿಮೆ. ’ ಈ ಅಜ್ಜ ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಇದ್ದಾರೆ, ಅಮ್ಮಮ್ಮ ಮನೆ ಅಜ್ಜ ಥರಾ, ಚೆಂದ ಮಾತಾಡ್ತಾರೆ, ಅಲ್ಲದೆ ನಂಗಿಷ್ಟದ ಹಣ್ಣೂ ಕೊಡ್ತಾರೆ ಅಂತೆ! ’  ನಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ಜನ್ನು ಅವರ ಕೊರಳ ಸುತ್ತ ಕೈ ಬಳಸಿದ! ಅಪ್ಪ-ಅಜ್ಜಿ ಬಿಡಿ, ಅಮ್ಮನ ನೆನಪೂ ಹಾರಿ ಹೋಯ್ತು ಈ ಚೆಂದದ ಅಜ್ಜನ ಅಕ್ಕರೆಯಲ್ಲಿ! " ಅಜ್ಜಾ! ಇದು ನಿಮ್ಮದೇ ಮನೆಯಾ? ಯಾರೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದಾರೆ ಇಲ್ಲಿ?  ಶಣ್ಣ ಬಾಬು ಉಂಟಾ ನಿಮ್ಮನೇಲಿ ? ನಾಯಿ ಉಂಟಾ? ಬೆಕ್ಕು ಉಂಟಾ?, ತಿಮ್ಮು ಮನೇಲಿ ರಾಜು ನಾಯಿ  ಇದ್ದಾನೆ, ಅಂವ ನಂಗೆ ಎಂಥದ್ದೂ ಮಾಡಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾ ? " ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದ. ಅಜ್ಜ ನಗುತ್ತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವನನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಎಸೆದು ಮತ್ತೆ ಹಿಡಿದು ಅವನನ್ನು ನಗಿಸಿದರು,  ಅವನ ಕೆನ್ನೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಹಿಂಡಿ, " ಹೌದು ಪುಟ್ಟ, ನಮ್ಮದೇ ಮನೆ, ನೀನು ಇಲ್ಲೇ ಇರ್ತೀಯಾ ?ನಮ್ಮ ಮನೇಲಿ ನಿನ್ನ ಥರಾ ಸಣ್ಣ ಬಾಬು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಮಾರಾಯ, ನೀನಿದ್ದರೆ ನಾಯಿ, ಬೆಕ್ಕು ಎಲ್ಲಾ ತರುವಾ ಆಯ್ತಾ ?" ಎಂದು ಅವನಿಗುತ್ತರಿಸಿ ಅಲ್ಲೇ ಒಳಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಿತ್ತಳೆ ಮತ್ತು ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟು ಅವನ ಪುಟ್ಟ ಕೈ ತುಂಬಿದರು. ಜನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಖುಷಿಯಾದ!  ’ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಇದ್ದಾಳಲ್ಲಾ, ಯಾವಾಗಲೂ ೨ ಸೋಳೆ ಕಿತ್ತಳೆ ಹಣ್ಣು ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ, ಇನ್ನೂ ಕೇಳಿದರೆ, ಶೀತ ಕಂದಾ, ಬೇಡಮ್ಮ ಸಾಕು ಅಂತಾಳೆ...ಇವತ್ತು ಇಡೀ ಹಣ್ಣು ನಂಗೆ! ಈ ಅಜ್ಜ ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯವರು’ ಅನಿಸಿ ಬಾಗಿ ಅಜ್ಜನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟ. ’ ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಇರುತ್ತೆ, ಬೇಕಾದ್ರೆ ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋದ್ರೂ ಸಿಗುತ್ತೆ ’ ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಿತ್ತಳೆ ಮುಂದೆ ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನಿಸಿ ಅದನ್ನು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ವಾಪಾಸು ನೀಡಿದ.
ಅಜ್ಜ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಟ್ಟು ಅವನನ್ನು ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ದರು, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಡಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ತಡಕಾಡಿ ಗೇರು ಬೀಜ, ದ್ರಾಕ್ಷಿ ಮತ್ತೊಂದು ಮೈ ಬಣ್ಣದ ವಸ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ತಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಕಿ ಅವನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಅವರು ಕೆಳಗೆ ಕೂತು ಅವನನ್ನು ತೊಡೆ ಮೇಲೆ ಕೂಡಿಸಿದರು. ಜನ್ನು ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಆ ವಿಚಿತ್ರ ವಸ್ತುವನ್ನು ತಿಂದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅದನ್ನೆತ್ತಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ, ಏನೋ ಬೀಜದ ತರಹ ಇತ್ತು. ಪಾಪ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ! ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಮುಖ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಅಜ್ಜನನ್ನ ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ " ಅಜ್ಜಾ, ಎಂಥ ಇದು, ತಿನ್ನಲ್ಲಿಕ್ಕಾ ? ಎಲ್ಲಿಂದ ತಂದಿರಿ ? " ಅಂತ! " ಅದಾ ಪುಟ್ಟ! ಅದಕ್ಕೆ ಬಾದಾಮಿ ಅಂತಾರೆ, ಅದು ತಿಂದರೆ ನೀನು ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತೀ, ಅದು ಹೊರದೇಶದಿಂದ ತಂದದ್ದು " ಎಂದರು ನಗುತ್ತಾ! ಇವನ ಮಾತು ಕಥೆ ನೋಡಿ ಅವರಿಗೆ ಏನೋ ಖುಷಿಯಾಗುತಿತ್ತು, ಅಷ್ಟು ಮುದ್ದು ಹುಡುಗ ಜನ್ನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಲವೀನಾ ಒಳ ಬಂದಳು, ಜನ್ನು ಖುಷಿಯಿಂದ ನಗ ಹೊರಟವನು ಅವಳ ಅಳು, ಕೆಂಪಗೆ ಊದಿದ  ಮುಖ ಕಂಡು ಗಾಬರಿಯಾದ. "ಲವೀನಾ, ತಾಯಿ ಅಳಬೇಡಮ್ಮಾ...." ಎಂದ ಸಾಂತಯ್ಯ ಪೊರ್ಬುಗಳ ಸ್ವರವೂ ಒದ್ದೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ತಂದೆಯ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಕುಸಿದು ಕುಳಿತವಳು ಕೇಳುವವರ ಮನ ಕರಗುವಂತೆ ದನಿ ತೆಗೆದು ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಜನ್ನು ಹಿಮ್ಮೇಳ ಬೇರೆ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಹೊರಗಿಂದ ಏನೋ ಸದ್ದಾಂತಾಯಿತು, ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಲವೀನಾಗಾಗಲೀ, ಜನ್ನುವಿಗಾಗಲೀ ಅದರ ಪರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪೊರ್ಬುಗಳು ಅವನನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಕೂಡಿಸಿ ಹೊರ ಧಾವಿಸಿದರು, ಅಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಹೊರ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಜನ್ನು ಅಮ್ಮ ಭಾಗೀರಥಿ ಏದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಸೀರೆ, ಕೆದರಿದ ಕೂದಲೊಂದಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಇವರನ್ನ ನೋಡಿದವಳೇ " ಸಂಜೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಮಗು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ ಪೊರ್ಬುಗಳೇ,  ನೀವೇನಾದ್ರೂ ನೋಡಿದ್ರಾ ?, ಅವರಪ್ಪ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಹುಡುಕಿಸಿದ್ರು, ಆ ಕೊರಗರ ಹಟ್ಟಿಯ ತಿಮ್ಮುವನ್ನೂ ಕೇಳಾಯ್ತು, ಅಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲವಂತೆ, ನಂಗೆ ಕೈ-ಕಾಲು ಆಡ್ತಾನೇ ಇಲ್ಲ " ಅಂತ ಉಸಿರಾಡಲೂ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಬಡ ಬಡ ಉಸುರಿ ಗೋಳೋ ಅಂತ ಅತ್ತಳು. ಅವಳ ಅಳುವಿನ ಸದ್ದು ಮಗರಾಯನ ಕಿವಿ ತಲುಪಿತು, ’ಹೇ, ಇದು ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಅಲ್ವಾ ?’ ಅಂದುಕೊಂಡ ಜನ್ನು ಕೈಲ್ಲಿದ್ದ ಹಣ್ಣು, ತಟ್ಟೆ ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೋಡಿ ಬಂದ, ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲೀಗ ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಕಾಶದಂತೆ ನಗು. ಮಕ್ಕಳೇ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲವೇ ? ಬಿಸಿಲು-ಮಳೆಯ ಥರಾ ಅವರ ನಗು-ಅಳು! ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಅಂವ ಹೋದನೋ, ಅಮ್ಮ ಅವನನ್ನು ಎಳಕೊಂಡಳೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಒಟ್ಟು ಅಮ್ಮನ ಅಪ್ಪುಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ! ಭಾಗೀರಥಿ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಮುದ್ದಾಡಿದ್ದೇ ಮುದ್ದಾಡಿದ್ದು! ಅವಳ ಉದ್ವೇಗ ಇಳಿಯುವವರೆಗೆ ಕಾದಿದ್ದ ಪೊರ್ಬುಗಳು " ಭಾಗೀರಥಿ, ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾನೆ ಇಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ಪೋರ, ಈ ಥರಾ ಗಾಬ್ರಿ ಆದ್ರೆ ಹೇಗಮ್ಮಾ? ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ತಂದು ಬಿಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ! " ಅಂದರು. ಅಮ್ಮ-ಮಗನನ್ನ ನೋಡಿ ಅವರಿಗೂ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಜನ್ನುವಿಗೋ ಹೆದರಿಕೆಯೋ ಹೆದರಿಕೆ, ಅಮ್ಮ ಈ ನಮೂನೆ ಅತ್ತದ್ದು ನೋಡಿ,  ಅಜ್ಜ ಬೇರೆ ಅಳೋ ಥರಾ ಇದ್ದಾರೆ. ಬಂದಾಗಿಂದ ಈ ಲವೀನಕ್ಕ ಬೇರೆ ಒಳಗೆ ಅಳ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದಾಳೆ, ಏನಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದೇ ಅರಿಯದಾದ ಪುಟ್ಟ ಜನ್ನು. ಮರುಜೀವ ಪಡೆದಂತಾದ ಭಾಗೀರಥಿ ಅವನನ್ನೆತ್ತಿ ಹೊರಡಲನುವಾಗುತ್ತಾ " ಪೊರ್ಬುಗಳೇ, ಬರ್ತೇನೆ, ತಂಟೆ ಪೋಕರಿ ಇವ, ನಿಮಗೆ ಉಪದ್ರ ಕೊಟ್ನಾ ಹೇಗೆ ?" ಎಂದು ಕೇಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಬಳಿ ನಿಂತ ಲವೀನಾ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಳು. ಅವಳೋ ಅಮ್ಮ-ಮಗನ ಮುದ್ದಾಟವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತವಳು. ಅವಳ ಅಳೂ ತಹಬಂದಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಭಾಗೀರಥಿಯ ದೃಷ್ಟಿ ಲವೀನಾ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದೊಡನೆ ಅವಳ ಊದಿಕೊಂಡ ಮುಖ ನೋಡಿ ಮನ ಚುರ್ ಎಂದಿತು. " ಲವೀನಾ, ನಿಂಗೆ ಇವನನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆನಿಸಿದಾಗೆಲ್ಲಾ ಬಾ ಮನೆಗೆ....,ಮುಗಿದು ಹೋದದ್ದ ಮರೆಯಬೇಕೇ ಹುಡುಗಿ, ಮತ್ತಷ್ಟು ಕೊರಗೋದಲ್ಲ.  ನಿಂಗೆ ಹೇಗೆ ಅನಿಸುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದು ಇವತ್ತು ನಂಗೆ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ತಿಳಿಯಿತು ಮಾರಾಯ್ತಿ, ನಾನು ಅತ್ತೆಗೆ ಹೇಳ್ತೇನೆ, ಮನೆಗೆ ಆವಾಗಾವಗ ಬರ್ತಾ ಇರು.ಜನ್ನು ಕೂಡಾ ನಿನ್ನ ಮಗನೇ ಅರ್ಥವಾಯ್ತಾ ?  ಕಂದಮ್ಮಾ, ಅಕ್ಕಂಗೆ ಟಾಟಾ ಹೇಳು " ಅಂದವಳೇ ಜನ್ನುವಿನಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಕೈಯಾಡಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೇಬಿಟ್ಟಳು.
ಜನ್ನು ಅವರಮ್ಮನನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಅಮ್ಮನ ಸೊಂಟದಿಂದ ಇಳಿದು ಲವೀನಕ್ಕ ಹತ್ತಿರ ಓಡಿ ಬಂದು ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದೆಳೆದು ಮುಖದ ಹತ್ತಿರ ಮುಖವಿಟ್ಟು ಅವಳಿಗಷ್ಟೇ ಕೇಳುವಂತೆ ಉಸುರಿದ " ಲವೀನಕ್ಕ, ನಿಮ್ಮನೇಲಿ ನಾಯಿ, ಬೆಕ್ಕು, ಬಾಬು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ ಆಟ ಆಡ್ಲಿಕ್ಕೆ?  ನಾಳೆ ಕೆರೆ ದಂಡೆಗೆ ಬಾ ಆಯ್ತಾ, ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ತಿಮ್ಮು ಇರ್ತೇವೆ, ನಿಂಗೆ ಪೇರಳೆ, ಕುಂಟಾಳ ಹಣ್ಣು ಮತ್ತೆ ತುಂಬಾ ಗೇರುಬೀಜ ಎಲ್ಲಾ ಕೊಡ್ತೇವೆ, ನಮ್ಮೊಟ್ಟಿಗೆ ಆಟ ಆಡು ಆಯ್ತಾ, " ಅಂದವನೇ ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಮುತ್ತೊಂದನ್ನು ಕೊಟ್ಟ, ಲವೀನಕ್ಕ ನಕ್ಕಳು, ಕಿತ್ತಳೆ, ಬಾದಾಮಿಗಿಂತ ಲವೀನಕ್ಕನ ನಗುವೇ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟ ಅನಿಸಿತು ಜನ್ನುವಿಗೆ.  ಅಜ್ಜನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕು ಅಮ್ಮನ ಕಡೆ ಓಡಿದ. ಅಮ್ಮ, ಅಜ್ಜ ಬೆರಗಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.
================================================================


Monday, September 3, 2012

A try!!!

A try!!! Camel maatra tipparalaga hodedroo shape baralilla. Konege outline trace maadikonde, adoo sari aagilla. Done in procreate, while travelling to Hyderabad.

ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ಜನ್ನು - Part 2

ಇಲ್ಲಿಂದ ವಾಪಾಸು ಮನೆಗೆ ಪರಾರಿಯಾಗಬೇಕೆಂಬ ಆತುರದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿದವನು ಯಾರಿಗೋ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಬಿದ್ದ!. ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದಾಗ ಕಂಡವಳು ಲವೀನಕ್ಕ. ಲವೀನಕ್ಕ ತುಂಬಾ ಚೆಂದ, ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣ, ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ಉದ್ದದ ಜಡೆ ಎಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮನ ಹಾಗೆ ಇದ್ದಾಳೆ. ಆದರೆ ಯಾಕೋ ಏನೋ ಹಣೆಗೆ ಅಮ್ಮ ಇಡ್ತಾರಲ್ಲ ಆ ಥರಾ ಉದ್ದ ನಾಮವಿಲ್ಲ. ಮೂಗಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಇರುತ್ತಲ್ಲ, ಬಿಳಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಲ್ಲ ಅದೂ ಇಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡ ಒಳಗೊಳಗೆ. ಲವೀನಕ್ಕ " ಯಾಕೋ ಜನ್ನು, ಇವತ್ತು ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯಾ ?!" ಎಂದವಳೇ ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಎರಡೂ ಕೆನ್ನೆಗಳ ತುಂಬಾ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿದಳು, ಆಯ್ತು ನಮ್ಮ ಜನ್ನುವಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು, ನಾಚಿಕೆ  ಮತ್ತು ಅಳು ಎಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಬಂತು. ’ ನಾನೇನು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಗುಂಡು ಪಾಪುವೇ ? ನಾನು ದೊಡ್ಡ ಹುಡುಗ, ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ, ಅಷ್ಟೂ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ವಾ ಈ ಲವೀನಕ್ಕಗೆ ???’ " ಅಮ್ಮ ಮಾತ್ರ ಮುತ್ತು ಕೊಡೋದು ನಂಗೆ, ಬಿಡೀ ನನ್ನ, ಬಿಡೀ... "  ಅಂತ ಹೇಳುವಾಗಲೇ ಗಂಟಲು ಒತ್ತಿ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಆಗಿ ದನಿ ತೆಗೆದು ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಜೊತೆಗೆ ಕೊಸರಾಡತೊಡಗಿದ. ಲವೀನಕ್ಕ ಬಿಡಲೇ ಇಲ್ಲ, ಅವನನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡೇ ಮನೆಯೊಳಗೆ ನಡೆದಳು. ಜನ್ನು ಕೊಸರಾಡುವದನ್ನೂ, ಅಳುವುದನ್ನು ಮರೆತು ಬೆರಗಾಗಿ ಅವರ ಮನೆಯನ್ನು ನೋಡಲಾರಂಭಿಸಿದ. ’ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಥರಾ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಇವರ ಮನೆ, ಎದುರಿಗೆ ಏನೋ ದೊಡ್ಡ ಚಿತ್ರ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬ ಮಾಮನನ್ನು ಕಟ್ಟಿಗೆ ತುಂಡೆರಡಕ್ಕೆ ನೇತು ಹಾಕಿ ಮೊಳೆ ಬೇರೆ ಹೊಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಕೈ ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ರಕ್ತ ಬೇರೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ, ಅವನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ನೋವಾಗುತ್ತಿರಬೇಕು’ ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದೇ ತಡ ನಮ್ಮ ಮೃದು ಹೃದಯಿ ಪುಟಾಣಿಗೆ ಜೋರು ಅಳು ಬಂತು, " ಲವೀನಕ್ಕ, ಆ ಮಾಮಂಗೆ ಯಾರು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ಯಾಕೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ಪಾಪ ಅಲ್ವಾ ?..." ಅಂತ ಅಳುತ್ತಾ ಕೇಳಿದ.


ಲವೀನಕ್ಕ ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಕ್ಕು ಏನೂ ಉತ್ತರಿಸದೆ ಅವನನ್ನು ಉದ್ದದ ಮೆತ್ತಗಿನ ಆದರೆ ಹಿಂದೆ ಒರಗಲು ಇದ್ದ ಮಂಚದ ಥರಹಾ ಇದ್ದ ಎಂಥಹುದೋ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿದಳು. ಕಣ್ಣ ತುಂಬಾ ನೀರು ತುಂಬಿದ್ದ ಜನ್ನು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಾಮನ ಬಗ್ಗೆ ಮರೆತು ತಾನು ಕೂತ ವಸ್ತುವಿನ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿದ. ಅದು ಅಮ್ಮನ ತೊಡೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತಂತೆ ಇತ್ತು, ಒಂದು ಸಲ  ಕೂತಲ್ಲೇ ಜಿಗಿಯೋಣ ಅನಿಸಿತು, ಜಿಗಿದ. ಖುಷಿ ಅನಿಸಿತು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಜಿಗಿದ, ಮಗದೊಮ್ಮೆ.....ಜಿಗಿಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ನಮ್ಮ ಜನ್ನುವಿಗೆ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ, ತಡೆಯಲಾರದಷ್ಟು ನಗು ಬೇರೆ! ನಕ್ಕು ನಕ್ಕು ಸುಸ್ತಾಗಿ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲೇ ಮಲಗಿದ, ಲವೀನಕ್ಕನ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ಅವಳೋ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚುವುದನ್ನೂ ಮರೆತು ಇವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ’ ಓ! ಲವೀನಕ್ಕಾಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿದೋ ಏನೋ ’ ಅನಿಸಿ  ಎದ್ದು ಸುಮ್ಮಗೆ ಕೂತ. ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಅಷ್ಟೇ! ಅವನ ಗಮನ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಟಾಣಿ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಹರಿಯಿತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿಯ ಹೊದಿಕೆ,ಅದೆಷ್ಟು ಚೆಂದವಿತ್ತೆಂದರೆ ಜನ್ನು ಕೂತಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿ ಅದರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಮುಟ್ಟಿದ, ಅದು ಅವನ ಅಮ್ಮನ ಕೂದಲಿನ ಹಾಗೆ ಮೆತ್ತ ಮೆತ್ತಗಿತ್ತು. ಬಿಳಿ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತೂತಿನ ಚೆಂದದ ಚಿತ್ತಾರವಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೊಂದು ಸಣ್ಣ ಆದರೆ ಚೆಂದ ಅಂದರೆ ಭಯಂಕರ ಚೆಂದದ ಗಾಜಿನ ಹಾಗೆ ಹೊಳೆಯುವ ಬೊಂಬೆ. ಅದೊಂದು ಹುಡುಗಿ ಬೊಂಬೆ, ಗುಂಡು ಪಾಪು ಹಾಗೆ ನಗು ಅದರದ್ದು, ಇನ್ನೇನು ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಕು ನಮ್ಮ ಜನ್ನು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಸಾಂತಯ್ಯ ಪೊರ್ಬುಗಳು " ಲವೀನಾ, ಬೇಬಿ...." ಅಂತ ಕರೆಯುತ್ತಾ ಒಳ ಬಂದರು. ಮೊದಲವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದು ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣಿನ ಬೆರಗಾಗಿ ಅವರನ್ನು ನೊಡುತ್ತಿರುವ ಜನ್ನು!

Friday, August 31, 2012

Thursday, August 30, 2012

ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ಜನ್ನು - Part 1

ಜನ್ನು ಎಂದಿನಂತೆ ಹಾರಾಡಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಕೈಗಳೇ ರೆಕ್ಕೆಗಳು. ಅದೋ ದೂರದ ಬೆಟ್ಟು ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ತಲೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ, ತಲೆ ಅಂದರೆ ಈ ಪುಟಾಣಿಗೆ ಕಂಡದ್ದು ತಲೆಗೆ ಸುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಬೈರಾಸು. ’ ವ್ಹಾ! ಅಪ್ಪ ನನ್ನ ನೋಡಿದರೆ ಮುಗೀತು ಕಥೆ, ನಿನ್ನೆ ಬೇರೆ ಅವರ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿ " ಮಾಣಿ, ನಿನ್ನ ಚರ್ಮ ಸುಲಿತೀನಿ" ಅಂತ ಬೈಯಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಆಗಿದೆ. ’ ಇವರ ಸುದ್ದಿಗೇ ಹೋಗೋದು ಬೇಡಪ್ಪಾ ಅಂದುಕೊಂಡವನು ರೆಂಜೆ ಮರದ ಪಕ್ಕದ ಕಾಲುದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮೆತ್ತಗೆ ಸಾಗಿ ಮಾಯವಾದ.
ತಿಮ್ಮುವಿಗೋ ಇಂದು ಮೈಮುರಿಯುವಷ್ಟು ಕೆಲಸ. ಅಡಿಕೆ ಸಿಪ್ಪೆ ಸುಲಿಯುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವನೂ ಅವನಪ್ಪನೊಡನೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕಿತ್ತು. ಅವನ ಮನಸ್ಸೋ ಜನ್ನುವನ್ನೇ ನೆನೆಯುತಿತ್ತು. ಅಂತೂ ಇಂತೂ, ಅಷ್ಟೋ ಇಷ್ಟೋ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿದವನು ಅವನಪ್ಪ ವೀಳ್ಯೆದೆಲೆ ತಿನ್ನಲು ಹೊರಟಿದ್ದೇ ತಡ ತಿಮ್ಮು ಅಲ್ಲಿಂದ ಪರಾರಿಯಾದ. ಜನ್ನುವನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಹುಡುಕಿ ಕೊನೆಗೆ ಕೆರೆದಂಡೆಯ ಮೇಲಿರುವ ಕಟ್ಟೆಯವರೆಗೆ ಬಂದ. ಜನ್ನು ಅಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ! "ಜನ್ನು, ಏ ಜನ್ನು, ಜನ್ನೂ............." ಅಂತ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕಿದ್ದೇ ಬಂತು. ಸಿಳ್ಳೆ ಹಾಕಿ ಮತ್ತೊಂದು ’ ಕೂ....’ ಹಾಕಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು. ಜನ್ನುವಿನ ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲ. ತಿಮ್ಮು ಪ್ರಕಾರ ಅವನ ಬೊಬ್ಬೆ, ಕೂ ಗಳೆಲ್ಲಾ ಕೆರೆ,ಗದ್ದೆ, ಅಂಗಳ ಎಲ್ಲಾ ದಾಟಿ ಜನ್ನುವಿನ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತೆ ಅಂತ, ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿತ್ತು!!
ಪಾಪದ ಹುಡುಗ, ತನ್ನ ಮಿತ್ರನಿಗೋಸ್ಕರ ಚಡಪಡಿಸಿದ. ’ ಹೋಗಲಿ!, ಇಲ್ಲೇ ಕಾಯ್ತಾ ಕೂತಿರ್ತೀನಿ, ಬರಬಹುದು ಸ್ವಲ್ಪ ತಡ ಆಗಿ, ಆಮೇಲೆ ನಾನಿಲ್ಲಾದ್ರೆ ಅವನಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತಲ್ಲಾ’ ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿ ಕೆರೆ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ದಾಸವಾಳದ ಎಲೆಯೊಂದರೊಡನೆ ಆಡತೊಡಗಿದ.
ಇತ್ತ ಜನ್ನು, ಜಿಗಿಯುತ್ತಿರುವ ಹಾತೆಯೊಂದನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಟಿದ್ದ. ಆಗಲೇ ಸೂರ್ಯ ಬೇರೆ ಇಳಿಮುಖನಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಜನ್ನುವಿನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಅದು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ, ಆ ಹಾತೆಯೇ ಮೇಲೆಯೇ ದೃಷ್ಠಿ. ಹೇಗಾದರೂ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕೆಂಬ ಛಲದಿಂದ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ, ಆ ಹಾತೆಯಾದರೋ ಈ ಪುಟ್ಟನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತೇ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಅಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ಆಟವಾಡಿಸುತಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ, ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಎಂದು ನಡೆದೇ ನಡೆದ. ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಆಚೆ ಇಚೆ ನೋಡಿದ ಜನ್ನು ಒಂದೇ ಸಲ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಹಾರಿಬಿದ್ದ. ನೋಡುತ್ತಾನೆ ಅವನು ಪೊರ್ಬುಗಳ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ! ಅಪ್ಪ-ಅಜ್ಜಿ ಇಬ್ಬರೂ " ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ಜಾಗ್ರತೆ " ಅಂತ ಕಟ್ಟಪ್ಪಣೆ ವಿಧಿಸಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಹೆದರಿಕೆಯಾಗತೊಡಗಿತು.

Friday, August 17, 2012

ಸುಮ್ಮನೆ

ಪುಟ್ಟ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ...ದಿನವೂ ಬ್ರಷ್ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕಾ ಅಮ್ಮಾ???





ಮಳೆ....


Monday, July 30, 2012

ಜನ್ನುವಿನ ಪ್ರಚಂಡ ಕೋಪ


ಜನ್ನು ಸಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಧುಮುಧುಮು ಕುದಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅಮ್ಮನ ಮೇಲೆ ಕೆಂಡದಂತಹ ಕೋಪ. ಅಮ್ಮ ನನಗಿಷ್ಟದ ಪುಂಡಿ ಮಾಡದೇ ಉಂಡಲೀಕ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ ಅಂತ ಸಿಟ್ಟು ಪೋರನಿಗೆ. ಅದನ್ನೂ ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ತುರುಕಿಸಿದ್ದಳು ಬಾಯಿಗೆ, ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣು ತೋರಿಸಿ. ಅಪ್ಪ-ಅಜ್ಜಿ ಅಲ್ಲೇ ಕೂತು ಉಪದೇಶ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಬಲವಂತವಾಗಿ ನುಂಗಿದ್ದ. ಕಣ್ಣ ತುಂಬಾ ನೀರು, ಅಮ್ಮ ಕೂಡಾ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಹುದಾ ಅಂತ ಹತಾಶೆ ಜನ್ನುವಿಗೆ. ಅಜ್ಜಿ-ಅಪ್ಪ ಹೊರ ಹೋದ ಕೂಡಲೇ " ಅಮ್ಮ ನೀ ಚೆಂದಿಲ್ಲ, ಚಿಚ್ಚಿ " ಎಂದರಚಿದ. ಅಮ್ಮ ಏನೂ ಮಾತಾಡದೆ ನಕ್ಕರು, ಜೊತೆಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಮೆಟ್ಟುಗತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸೌತೆ ಕೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ ದೇವಕಿಯತ್ತೆ ಕೂಡಾ ನಕ್ಕರು. ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು ಪೋರನಿಗೆ, ಸಿಟ್ಟಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಅವಮಾನ. ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ನಕ್ಕರಲ್ಲ ಅಂತ. " ಅಮ್ಮ ನೀ ನಗಬೇಡ, ಅತ್ತೆ, ನೀನೂ ನಗಬೇಡ....ಇಬ್ಬರೂ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ....ಅಂದ್ರೆ ತುಂಬಾ ಕೆಟ್ಟೋರು, ಇಬ್ಬರೂ ಚೆಂದಿಲ್ಲ, ನಾ ಮಾತಾಡಲ್ಲ, ಟೂ ಟೂ " ಅಂತ ಅಳುವ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕಿ ಸೀದಾ ಹೊರಗೆ ಬಂದ. ಅಮ್ಮ ಎದ್ದು ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದ. ದೇವಕಿಯತ್ತೆ " ಸಿಟ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇಳಿದು ಹೊಟ್ಟೆ ಚುರುಗಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಬರ್ತಾನೆ ಭಾಗೀ.., ಸಣ್ಣಂವ ಅಲ್ವಾ,ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟಕ್ಕೆ ಅವನಿಗಿಷ್ಟದ ಬಾಳಕ ಕರಿಯೋಣ ಆಯ್ತಾ? , ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ಬೇಡ, " ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದರು ಸಪ್ಪೆ ಮುಖ ಹಾಕಿ ಬಂದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ. 
          ನಿಗಿ ನಿಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಜನ್ನು ಬಾವಿಯ ಪಕ್ಕದ ಹಲಸಿನ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತ. ಅತ್ತು ಅತ್ತು ಸಮಾಧಾನವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮನಸ್ಸು ಮುಂದಿನ ತಂಟೆಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗತೊಡಗಿತು. ತಿಮ್ಮುವನ್ನು ಕರಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಇವತ್ತು ಸಂಜೀವ ಮಾಮನ ತೋಟದಿಂದ ಗೇರುಹಣ್ಣು ಕದಿಯಬೇಕು, ಗುಡ್ಡದ ನೆತ್ತಿಯಲಿರುವ ಕೇಪುಳ ಹಣ್ಣು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದರೆ ಕಿತ್ತು ತರಬೇಕು. ತಿಮ್ಮು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ; ಕೆರೆ ಹಿಂದಿನ ನೇಜಿ ನೆಡುವ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಏಡಿ ಉಂಟಂತೆ.ಕಡ್ಡಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಪಟಕ್ಕಂತ ತುಂಡು ಮಾಡುತ್ತಂತೆ. ಒಂದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅದು ಹೇಗಿದೆ, ಎಷ್ಟು ಕೈ-ಕಾಲು ಇದೆ, ಕಡ್ಡಿ ಕೊಟ್ಟು ಹೇಗೆ ತುಂಡು ಮಾಡುತ್ತೋ ನೋಡಬೇಕು. ಅಮ್ಮನ ಮೇಲಿರುವ ಸಿಟ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕರಗಿ, ಮಾಡಲಿರುವ ಕೆಲಸಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಹನ ವಿಚಾರ ನಡೆಸಿದ ಜನ್ನು. ಸರಿ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ತಿಮ್ಮುವನ್ನು ಕರೆಯೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡವನಿಗೆ ತಿಮ್ಮುವುಗಾಗಿ ಚಡ್ಡಿಯ ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ರವೆ ಉಂಡೆಯ ನೆನಪಾಯಿತು...ಅದನ್ನು ಕಂಡು ತಿಮ್ಮು ಎಷ್ಟು ಖುಷಿಪಡುತ್ತಾನಲ್ಲ ಯೋಚಿಸಿದವನು ಅವನ ಮನೆ ಕಡೆ " ಭುರ್ರ್ರ್ರ್ರ್ರ್ರ್ರ್ರ್ರ್ರ್ ......" ಅಂತ ಸ್ಕೂಟರ್ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ದೌಡಾಯಿಸಿದ. ತಿಮ್ಮು ಹಟ್ಟಿ ಹೊರಗೆ ಎಂದಿನಂತೆ ರಾಜು ನಾಯಿ ಕೂತಿದ್ದ. ಜನ್ನುವನ್ನು ನೋಡಿದವನೇ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಬಾಲವಾಡಿಸುತ್ತಾ ಬಂದ. ಜನ್ನು, "ಏನೋ ರಾಜು, " ಎಂದು ಅವನ ಮೈದಡವಿದ. ರಾಜುವಿಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕಾಯ್ತು. ಜನ್ನುವಿನ ಕೈ-ಕಾಲು ನೆಕ್ಕಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಜನ್ನುವಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಆಟವಾಡಿದ. ಆಮೇಲೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ತಾನು ಬಂದಿದ್ದು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನಿಗೋಸ್ಕರ ಅಂತ. " , ತಿಮ್ಮೂ....." ಎಂದರಚಿದ. ಯಾರೂ ಓಗೊಡಲಿಲ್ಲ. -೩ ಸಲ ಕರೆದ ಮೇಲೆ ಅವರಮ್ಮ ಬಂದರು. " ಚಿಕ್ಕೊಡರೇ, ತಿಮ್ಮು ಅವರಪ್ಪನೊಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ " ಎಂದರು ನರಳುತ್ತಾ. ಪಾಪ, ಅವರಿಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಜಡ್ಡು-ಜಾಪತ್ರ ಅಂತ ತಿಮ್ಮು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು ಜನ್ನುವಿಗೆ. ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿ ಪುರಾಣದಿಂದ ಬೇಜಾರಾಗಿದ್ದ ಜನ್ನುವಿಗೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಆಶಾಭಂಗವಾಯ್ತು. ’ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಎಂಥ ಅಲಿಯುವುದು?, ತಿಮ್ಮುವಿದಿದ್ದದ್ದರೆ ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು, ನಾನೇನು ಒಂಟಿ ಭೂತವಾ ?’ ಅಂತ ಗೊಣ ಗೊಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಕಾಲಪ್ಪಳಿಸಿ ಜನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ. ರಾಜು ನಾಯಿ ಪಾಪ, ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ, ಜನ್ನು ಹೊರಟೊಡನೆ ಅವ ಕೂಡಾ ಹಿಂದೆಯೇ ಹೊರಟ. ಗಿರಿರಾಜ ಕೋಳಿ ಪಾಗರದ ಮೇಲೆ ಧಿಮಾಕಿನಿಂದ ನಿಂತಿತ್ತು. ಬೇರೆ ದಿನವಾದರೆ ಅದನ್ನು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮುಟ್ಟುವ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಜನ್ನು, ಇವತ್ತು ಅದಕ್ಕೂ ಮನಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಜನ್ನು ಪಾಗರ ದಾಟಿದೊಡನೆ ರಾಜ "ಕುಂಯಿ, ಕುಂಯಿ....: ಅಂತ ಅವನನ್ನು ಕರೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ. ಜನ್ನು ಓಗೊಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸೀದಾ ಮುಂದೆ ಹೋಯಿತು ಸವಾರಿ.ಪೆಚ್ಚಾಗಿ ರಾಜು ನಾಯಿ ಅಲ್ಲೇ ಕೂತ. ಸ್ಕೂಟರ್ ಈಗ ಓಡಲಿಲ್ಲ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಾಲೆಳೆದುಕೊಂಡು ಬೆಟ್ಟುಗದ್ದೆಗೆ ಬಂದ. ಅಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ್ದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಮಾವಿನ ಮರ. ಅದರ ಕೊಂಬೆ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಅದರ ಎಲೆಗಳನ್ನ ಕಿತ್ತು ಕಿತ್ತು ಹಾಕಿದ. ’ ಅಮ್ಮ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಹೇಳ್ತಾರೆ ಗಿಡ, ಮರಕ್ಕೆ ನೋವಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ. ಆದ್ರೆ ಆಗಲಿ. ಅಮ್ಮನ ಹತ್ರ ನಾ ಹೇಳೋದೇ ಇಲ್ಲ, ಕಿತ್ತಿದ್ದು ’ ಎಂದಂದುಕೊಂಡ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅದೂ ತಪ್ಪು ಅನಿಸಿ ಕೀಳುವುದ ಬಿಟ್ಟು ಸುಮ್ನೆ ಕಾಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತ.
          ಆಮೇಲೆ ಆಚೆ ಮನೆಯ ಕಮಲತ್ತೆಯ ಬಳಿ ಹೋಗೋಣವೆನಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋದರೆ ಸುಟ್ಟ ಗೇರುಬೀಜ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಏನಾದರೂ ತಿಂಡಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಕಮಲತ್ತೆ ಅಂದುಕೊಂಡ. ಕಮಲತ್ತೆ ಮನೆ ಅಂಗಳದ ಕಮಾನಿಗೆ ಹಬ್ಬಿಸಿದ್ದ ಮಿಠಾಯಿ ಹೂವಿನ ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ಬಗ್ಗಿಸಿ ಹೂವೊಂದನ್ನು ಕಿತ್ತ. ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ  ಪಿರಿ ಪಿರಿ ಶೀನಜ್ಜ ಕೂತು ಎಲೆ-ಅಡಿಕೆ ಕುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ಬೊಗಳಿ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುವ ಟೈಗರ್ ನಾಯಿ ದೂರದ ಬಾವಿಯಾಚೆಗೆ ತಣ್ಣಗೆ ಮಲಗಿದ್ದ. ಕೂಡಲೇ ಹೂವನ್ನು ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಸಿಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡ. ಅಜ್ಜನ ಹಾಗೂ ಟೈಗರ್ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದಂತೆ ಹಿತ್ತಲ ಬಾಗಿಲ ಕಡೆ ಮೆತ್ತಗೆ ಜಾರಿಕೊಂಡ. ಟೈಗರ್ ನಾಯಿಗೆ ಇವನ ಬರುವು ತಿಳಿಯದಿರುತ್ತದೆಯೇ, ಅವನೋ ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವಲ್ಲಿ ಬೊಗಳಲೂ ಉತ್ಸಾಹವಿಲ್ಲದೇ ಸುಮ್ಮಗೆ ಮಲಗಿದ್ದ. ಹಿಂದಿನ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದವ " ಕಮಲತ್ತೆ " ಎಂದು ಕರೆದ. ಒಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಜಿ ಕೊತ ಕೊತ ಕುದಿಯುತಿತ್ತು. ಅದರ ಪರಿಮಳ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ, ಒಲೆಯ ಬಳಿಯೇ ಮೈ ಚಾಚಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಪೀಚೂ ಬೆಕ್ಕು. ಒಮ್ಮೆ ಇವನನ್ನು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿ’ ಗುರ್ರ್ ’ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಮಲಗಿತು. ಬೇರೆ ಯಾರ ಸದ್ದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಅವರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಕೈಲಿರುವ ಹೂವನ್ನು ಗಿರಗಿಟ್ಲೆಯಂತೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ, ಕೋಣೆಯಿಂದ ಕೋಣೆಗೆ ಸುತ್ತುತ್ತಾ ಕೊನೆಗೆ ಕಿಟ್ಟುಮಾಮನ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದ. ಆ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದರೆ ಜನ್ನುವಿಗೆ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಯಾವತ್ತೂ ಮಾಮ ಇವನಿಗೆ  ಚಿತ್ರದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕೋಣೆ ತುಂಬಾ ಪುಸ್ತಕಗಳೂ ಅಲ್ಲದೇ ಆಕರ್ಷಕ ವಸ್ತುಗಳು ಬೇರೆ. ಶಾಯಿ ಪೆನ್ನು, ಬಾಲ್ ಪೆನ್ನು, ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಬ್ರಷ್ಗಳು ( ಎಲ್ಲಾ ಹೆಸರೂ ಮಾಮನೇ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟದ್ದು ಜನ್ನುವಿಗೆ) ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ. ನೋಡಿದಷ್ಟು ಮುಟ್ಟಿದಷ್ಟೂ ಸಾಕಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಮಾಮ ಇರಲಿಲ್ಲವಾದದ್ದರಿಂದ ಜನ್ನು ಏನೂ ಮುಟ್ಟದೆ ಅಲ್ಲೇ ಸುರುಳಿ ಸುತ್ತಿ ಗೋಡೆಗೆ ಒರಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಹಾಗೆಯೇ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನೋಡಿದನೋ ಏನೋ, ಅವನ ಗಮನ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಹರಿಯಿತು. ಕೂತಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ತುದಿ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಏನಿದೆಯೆಂದು ಇಣುಕಿದ. ಮೊದಲೇ ಕುಳ್ಳಪ್ಪ ,ಅವನಿಗೆ ಅಷ್ಟೆತ್ತರದ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದು ಕಂಡಿತೇ ? ಕೈಲಿದ್ದ ಹೂವನ್ನು ಆ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಖುರ್ಚಿಯನ್ನು ಎಳೆದು ತಂದು ಅದರ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ನಿಂತ. ಈಗ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಹಾಳೆ ಸಮೇತ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ವಸ್ತುಗಳೂ ಕಂಡವು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಅವನು ಇಷ್ಟರವರೆಗೆ ನೋಡಿದಕ್ಕಿಂತ ಅಗಲದ ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯಿತ್ತು. ಉದ್ದನೆಯ ಕೂದಲ ಹುಡುಗಿಯ ಚೆಂದದ ಚಿತ್ರ, ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ  ಕಿಟ್ಟುಮಾಮನ ಬರಹವಿತ್ತು. ಹಾಳೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಬಣ್ಣಗಳು, ಬ್ರಷ್ಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಹುಡುಗಿ  ಪೊರ್ಬುಗಳ ಮನೆಯ ಲವೀನಕ್ಕ ಥರನೇ ಕಂಡಳು. ಲವೀನಕ್ಕಗೂ ಉದ್ದ ಜಡೆ ಈ ಚಿತ್ರದ ಹುಡುಗಿಯ ಥರಾನೇ.... ಜನ್ನು ಏನು ದೊಡ್ಡವನೇ, ಮಾಮ ಬರೆದಿದ್ದು ಅರ್ಥವಾಗಲು ? ಆದರೂ ಏನು ಬರೆದಿದೆ ಅಂತ ತಿಳಿಯಬೇಕಿತ್ತು ಅವನಿಗೆ. ಯಾರನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಅಂದುಕೊಂಡ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಕಿಟ್ಟು ಮಾಮನ ದನಿ ಕೇಳಿತು ಹೊರಗಿಂದ, ನಾನು ಖುರ್ಚಿ ಹತ್ತಿ ನೋಡಿದ್ದು ತಪ್ಪು ಅಂತ ತಿಳಿದ ಜನ್ನು ಧಡಬಡಿಸಿ, ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಮಿಠಾಯಿ ಹೂವ ಎತ್ತಿ ಖುರ್ಚಿಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಯಲು ನೋಡಿದ. ಆಗಲೇ ಆಯ್ತು ನೋಡಿ ಅನಾಹುತ! ಅಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಬ್ರಷ್ ಉರುಳಿ ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆ ಅದೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಹುಡುಗಿಯ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಚುಕ್ಕಿಯ ಮೂಡಿಸಿತು. ಖುರ್ಚಿಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಯಲೂ ಧೈರ್ಯ ಸಾಲದೇ ನಡಗುತ್ತಾ ನಿಂತ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಬಂದಾಗಿತ್ತು ಕಿಟ್ಟು ಮಾಮ. ಅವರೋ ಈ ಪೋರನ ಕಂಡು ನಗಲು ಹೊರಟವರು ಖುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಅವನು ನಿಂತಿದ್ದು ನೋಡಿ ಕೂಡಲೇ ಮೇಜಿನ ಕಡೆ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದರು. ಚೆಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ರಷ್ ಅವರಿಗೆ ಕಥೆ ಹೇಳಿತು." ಯಾಕೆ ಜನ್ನು ನಿನಗೆ ಅಧಿಕ ಪ್ರಸಂಗ!, ಹೋಗು ಇಲ್ಲಿಂದ " ಎಂದು  ಬೇಸರ ಹಾಗೂ ಸಿಟ್ಟಿನ ದನಿಯಲ್ಲಿ ನುಡಿದರು. ಜನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಗೋಡೆಗೊರಗಿ ನಿಂತ ಕೈಲಿ ಹೂವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು. ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು!. ಏಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರೂ ಮಾಮ ತಿರುಗಿ ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಎಂದೂ ಅವರಿಂದ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳದ ಪಾಪದ ಜನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಹೋದ. ದೇವರ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದ  ಅಟ್ಟದ ಏಣಿಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಮಲತ್ತೆ " ಜನ್ನೂ, ಯಾವಾಗ ಬಂದೆಯೋ, ಅಮ್ಮ ಏನು ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾಳೆ ? ಏನು ತಿಂಡಿ ತಿಂದೆ ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರೂ ಜನ್ನು ಅವರ ಕಡೆ ನೋಡದೆ ಸೀದಾ ಹೊರಧಾವಿಸಿದ. ಕಮಲತ್ತೆ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿ ಬಂದರೂ ಅವನು ಹಿಂಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಪಕ್ಕದಿಂದ ಅವನ ಮನೆ ಕಡೆ ದಾರಿಯ ಕಡೆ ಓಡಿಯಾಗಿತ್ತು.

          ಇಂದು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಯೂ ಅವಮಾನ ಜನ್ನುವಿಗೆ. ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೆಯೂ ಪ್ರಚಂಡ ಕೋಪ . ಕಣ್ಣತುಂಬಾ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಬಾಳೆಯ ತೋಟದ ನಡುವೆ ನುಸುಳಿ ಹೊರಬಂದ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಹೊಂಡ, ಅಮ್ಮ ಅಲ್ಲಿಂದ ಯಾವಾಗಲೂ ನೀರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಾಳೆ. ಹತ್ತಿರ ಹೋದರೆ ಯಾರೋ ಚಿಕ್ಕ ಮಗು ಕೂತದ್ದು ಕಂಡಿತು. ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ತಿಮ್ಮು ತಂಗಿ ಅಪ್ಪಿ  ಆ ಹೊಂಡದ ಬದಿಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಉಚ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ! ಅದೂ ಆ ತಿಳಿ ನೀರಿನ ಹೊಂಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸೇರ್ತಾ ಇದೆ. ಮೊದಲೇ ಭಯಂಕರ ಕೋಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಜನ್ನು " ಏನೇ ಅಪ್ಪಿ, ಅಮ್ಮನ ನೀರಿನ ಹೊಂಡಕ್ಕೆ ಉಚ್ಚೆ ಮಾಡ್ತೀಯಾ " ಎಂದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಿರುಚಿ ಸುಮಾರು ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷದ ಅಪ್ಪಿಯನ್ನು ಆ ನೀರಿನ ಹೊಂಡಕ್ಕೆ ದೂಕಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ! ಆ ಚಿಕ್ಕ ಬಾಲೆಯೋ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ಅರಿವಾಗುವ ಮೊದಲೇ ನೀರಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಎರಡು ಸಲ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಕೆಳಗೆ ಹೋಗಿಯಾಗಿತ್ತು. ಜನ್ನುವಿಗೆ ತಾನೇನು ಮಾಡಿದೆ ಅಂತ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಹೆದರಿಕೆಯಾಗತೊಡಗಿತು. " ಅಯ್ಯೋ! ಅಪ್ಪಿ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾಳೆ" ಅಂತ ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚತೊಡಗಿದ. ದೂರದ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಂಜ, ದೂಜ ಇಬ್ಬರೂ ಓಡಿ ಬಂದರು. ಮಂಜ ನೀರಿಗೆ ಇಳಿದವನೇ ಅಪ್ಪಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂದ. ಪಾಪದ ಮಗು ನೀರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಪೂರ್ತಿ ಒದ್ದೆಮುದ್ದೆಯಾಗಿ ಅರೆ ಜೀವವಾಗಿತ್ತು. ಮಂಜ ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ ನೀರ ಕಕ್ಕಿಸತೊಡಗಿದ. ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಜನ್ನುವಿನ ಕಾಲೆರಡೂ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಎದೆ ಬಡಿತ ಅವನಿಗೇ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಮಂಜ-ದೂಜ ಅಪ್ಪಿಯ ಶುಶ್ರೂಷೆ ಮಾಡಿ ಅವಳನ್ನಪ್ಪಿ ಸಂತೈಸಿ ಹಿಂತಿರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜನ್ನು ಅವನಗರಿಯದೇ ಸ್ವರ ತೆಗೆದು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದ. ಅಮ್ಮನ ಮೇಲಿನ ಸಿಟ್ಟು , ತಿಮ್ಮುವಿನ ಮೇಲಿನ ಆಕ್ರೋಶ, ಕಿಟ್ಟು ಮಾಮನ ಮನೇಲಿ ಮಾಡಿದ್ದ ತಪ್ಪಿನ ಅಪರಾಧೀ ಭಾವಗಳೆಲ್ಲಾ ಆ ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಹರಿದು ಹೋದವು. ಪಾಪದ ಅಪ್ಪಿಗೋ ತನ್ನ ನೀರಿಗೆ ದೂಡಿದ್ದು ಜನ್ನು ಅಂತ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಹೇಳುವಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿ ಇರಲಿಲ್ಲ! ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಿಸುತ್ತಾ " ಚಿಕ್ಕೊಡರೇ, ನೀವಿಲ್ಲದೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇವತ್ತು ಅಪ್ಪಿಯ ಕಥೆ ಗೋವಿಂದ ಆಗ್ತಾ ಇತ್ತು, ಗೊತ್ತಾ? ಇದರಮ್ಮನಿಗೂ ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಕಾಯಿಲೆ, ಅಪ್ಪ ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ. ಪಾಪದ ಮಗು! " ಎಂದು ದೂಜ ಹೇಳುತ್ತಾ ಇದ್ದಂತೆ ಮಂಜ " ಅರೇ, ಅಳೋದು ಯಾಕೆ ? ಹೆದರಿಕೆ ಆಯ್ತಾ? ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಅಳಬಾರದು, ಮನೆಗೆ ನಡೀರಿ" ಅಂದ. ಅವನಷ್ಟು ಹೇಳಿದ್ದೇ ತಡ, ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣದಂತೆ ಜನ್ನು, ಮನೆ ಕಡೆ ಪರಾರಿಯಾದ.
          ಮೂಗಿನ ಸಿಂಬಳ, ಕಣ್ಣ ನೀರು ಒರೆಸುವಷ್ಟೂ ವ್ಯವಧಾನವಿಲ್ಲದೇ ಮನೆಗೆ ಓಡಿ ಬಂದು ಸೀದಾ ಹೋದದ್ದು ದೇವರ ಕೋಣೆಗೆ. ಅವನ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ-ಅತ್ತೆ ಇಬ್ಬರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಳ ಹೊಕ್ಕವನೇ ನೋಡಿದ್ದು ಹೂವಿನಹಾರ ತೊಟ್ಟು ನೀಲಾಂಜನದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರ ದೇವರ ಪಟದೆಡೆಗೆ, " ನಾನೇನೂ ಬೇಕಂತ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲ, ಅವಳ್ಯಾಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು ? ಆದ್ರೂ ನನ್ನ ತಪ್ಪಾಯ್ತು ಅಂತ ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ. ನಿಂಗೆ ಅಮ್ಮ ಮಾಡುವ ನೈವೇದ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ಗುಡ್ಡದ ಗೇರುಹಣ್ಣು ಕೊಡ್ತೇನೆ. ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಬಾರದು, ಗೊತ್ತಾಯ್ತಾ ?" ಅಂತ ಕಟ್ಟಾಜ್ನೆ ಮಾಡಿದ.  ಅಡುಗೆಮನೆಯಿಂದ ಬಾಳಕ ಕರಿದ ಸುವಾಸನೆ ತೇಲಿ ಬಂತು, ಒಳಗೆ ಅಮ್ಮ ಮೆಲುದನಿಯಲ್ಲಿ ರಾಮರಕ್ಷಾ ಸ್ತೋತ್ರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದು ಕೇಳಿಬಂತು. ಕಣ್ಣು-ಮೂಗು ಪುಟ್ಟ ಕೈಲೇ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅಮ್ಮನೆಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದ. ಪಟದಲ್ಲಿದ್ದ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟ.

ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತೋಚಿದ್ದು

ವಿಷಾದ ಗೀತೆಗಿದು ಕಾಲವಲ್ಲ ಗೆಳತಿ
ಇದ್ದದ್ದು ಇದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಎದುರಿಸಬೇಕು
ಇದುವೇ ಜೀವನ
ನಿನ್ನ ನಂಬಿಹ ಜನರಿಹರು ನಿನ್ನ ಸುತ್ತ
ಅವರಿಗೋಸ್ಕರ ಬದುಕಿ ನೋಡು
ದೇವನಿರುವ ಅನವರತ ನಿನ್ನೊಡನೆ

Love the colors of it!


' Shaadi tumse, kabhi nahi '

ಎಷ್ಟು ಖುಶಿ ಕೊಡುತ್ತೆ ಚಿತ್ರ ಬರೆಯೋದು, ಎಷ್ಟೇ ಸುಸ್ತಾದ್ರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆರಾಮ ಅನಿಸುತ್ತೆ. 

Thursday, July 26, 2012

Summane


One more

"Amma, this one is last ok ?" Poor kid tired of giving poses!

Tuesday, July 24, 2012

ಮುಗಿದದ್ದು





ಮನದಾಳದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಅಪಶ್ರುತಿ, ಇದು ನಾ ಕಂಡ ಕನಸಲ್ಲ
ನೀ ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಹುಡುಗ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ
ನನ್ನ ಕನಸಿನ ಹುಡುಗ ನನ್ನೆಂದೂ ದೂರ ತಳ್ಳಲಾರ
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸುವುದ ಬಿಟ್ಟು ಅವಗೇನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ
ಕನಸು, ಮನಸಲ್ಲೂ ಅವ ಬೇರೆಯವರ ನೆನಸಲಾರ
ಇಲ್ಲಿ ನಾ ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿರುವೆ
ನೀ ಬೇರೆಯವರ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸಿದೆ
ನಿನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಜೀವ ತುಂಬಿದೆ
ನನ್ನ ಕನಸುಗಳ ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟೆ
ಮುದ್ದಿನ ಮುದ್ದೆಯಾದವಳು ತಿರಸ್ಕಾರ, ಒರಟು-ಚುಚ್ಚು ಮಾತ ಸಹಿಸಿದೆ
ನನ್ನ ಮೀರಿ ನನ್ನ ಕೊಟ್ಟೆ, ನಿನ್ನ ನಗುವ ಕಾಣಲು ತಹ ತಹಿಸಿದೆ
ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ಅಮೂಲ್ಯ ನೀ ನನಗೆ, ಅದರೆ ನಾ ಏನು ನಿನಗೆ ?
ನನ್ನ ನಿಯಮಗಳು, ನನ್ನತನವ ನಾನೇ ಕೈಯಾರೆ ಅಳಿಸಿದೆ
ಇದೂ ನಾನಲ್ಲ, ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವ ಕಳಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿರುವೆ
ಒಂದೇ ಮಾತು ಜೀವದ ಗೆಳೆಯಾ
ನೀ ಎಂದಿಗೂ ಖುಷಿಯಾಗಿರು
ನಿನ್ನ ಮನವೆಲ್ಲಿ ಸಾಂತ್ವನ ಪಡೆಯುತ್ತದೋ ಅಲ್ಲಿ
ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಪಡೆದದ್ದೇ ನನ್ನ ಪುಣ್ಯ, ನಿನ್ನ ಕಾಳಜಿ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಯಾಯ್ತು ಎನಗೆ
ಆದರೆ, ನನಗಿನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿ ಬೇಕಿದೆ ಗೆಳೆಯಾ.....
ಇಷ್ಟು ವರುಷಗಳೂ ನಾ ಕಾದಿರಿಸಿದ ಪ್ರ‍ೀತಿ ಕೊನೆಗೂ ಗೆಲ್ಲಲಿಲ್ಲ,
ನಾ ಮತ್ತೆಂದೂ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತೆ ಸೋತು ಹೋದೆ
ದೇವಗೆ ಕರುಣೆಯಿದ್ದಲ್ಲಿ ಈ ಜೀವಂತ ಶವದ ಮೆರವಣಿಗೆಯ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿ.........

Tuesday, July 3, 2012

ಬೆಳಕಿನ ಹಾದಿಯದು ಮುಂದೆ...


ಮತ್ತದೋ ಆ ತಿರುವಿನಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ ಬೆಳಕು, ಸಾಗಬೇಕಿದೆ ಮುಂದೆ
ಕಳೆದಿಹುದು ಕತ್ತಲ ಗಲಿಬಿಲಿಯ ತಿರುವಿನ ಹಾದಿ, ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡದಿರು ಮತ್ತೆ

Wednesday, June 27, 2012

ಪಪ್ಪ ಮತ್ತು ಪುಟ್ಟ. ನಾ ತೆಗೆದ ಫೋಟೋ, ಇಬ್ಬರ ಫೋಸ್ ನೋಡಿ ಹೇಗಿದೆ ?


ಚಿತ್ರ



ನೀರ ಮೇಲಣ ತಟ್ಟೆ

ತಟ್ಟೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೂವು
ಈ ಚಿತ್ರ ಬರೆದವರಾರೋ

Sunday, June 3, 2012


ಪುಟ್ಟನ ಡ್ರಾಮಾ !
ಇವತ್ತು ’ಅಂಜದ ಗಂಡು ’ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ವಿ, ಅದೇರಿ ಪೀಸ್ ಪೀಸ್!!! ನನ್ನ ಮಗರಾಯ ಕೂಡಾ ಕೂತು ನೋಡಿದ್ದೇ ನೋಡಿದ್ದು. ಅದ್ರಲ್ಲಿ ರವಿಚಂದ್ರನ್ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ರಾಗಿಮುದ್ದೆ ತಿನ್ನುವ ಸೀನ್ ಬರುತ್ತೆ. ಅವನು ಅದನ್ನು ಹಣ್ಣಿನ ಥರಾ ತಿಂದು ಏನು ಉಪ್ಪು ಕಾರ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಅಂತ ಕೇಳ್ತಾನೆ. ಅದಿಕ್ಕೆ ತೂಗುದೀಪ ಶ್ರ‍ೀನಿವಾಸ್ ಖಾರ ಬೇಕಾ ? ಅಂತ ಕೇಳಿ ಹಸಿ ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ತಿನ್ನಲು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಅದನ್ನು ತಿಂದ ರವಿ ಮುಖ ಹೆಂಗಾಗುತ್ತೆ ಗೊತ್ತಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪುಟ್ಟನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಖುಶ
ಿಯಾಯ್ತು ಆ ಸೀನ್. ತನ್ನ ಪಪ್ಪನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿ ಎರೆಡೆರೆಡು ಸಲ ನೋಡಿದ. ಸಂಜೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅವನ ರಘು ಮಾಮನಿಗೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದು ಹೀಗೆ:" ರಘು ಮಾಮ, ನಾವು ಫಿಮ್ ನೋಡಿದ್ವಿ, ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಅವನು ಚಿಕ್ಕು ತಿಂತಾ ಇರ್ತಾನೆ. ಉಪ್ಪು ಇಲ್ಲ, ಖಾರ ಇಲ್ಲ ಅಂತಾನೆ, ಖಾರ ಬೇಕಾ? ತಿನ್ನು ಅಂತ ಕರಿಬೇಸೊಪ್ಪು ಕೊಡ್ತ್ತಾನೆ. ಅದು ತಿಂದು ಅವನು ಊಹೂಂ.....ಅಂತಾ ಅಳ್ತಾನೆ" ಅಂತ. ರಘುಗೆ ಅರ್ಥಾನೇ ಆಗಿಲ್ಲ ಪಾಪ!
ರವಿಚಂದ್ರನ್ ಅಳೋದು ನನ್ನ ಮಗ ತೋರಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ! :)

Tuesday, May 8, 2012


ಹಳದಿ-ಕಪ್ಪು ಪಟ್ಟೆಯ ಈ ರಾಣಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಹೇಳಿದ್ದಿಷ್ಟು

ನಾನೇ ಹೆಣೆದ ಬಲೆಯು, ಬಲೆಯೊಳು ನಾನು
ಚಿತ್ರ ತೆಗೆಯುವ ಚಪಲಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಹೆ ನೀನು
ಬೇಟೆ ಸಿಕ್ಕದೇ ಹಸಿದು ಕಂಗಾಲಾಗಿರುವೆ ನಾನು
ಬಂದೀತು ಕೀಟ, ತೊಲಗಿದರೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ನೀನು!

Friday, May 4, 2012

ನನ್ನಿಷ್ಟದ ಹಾಡು, ಅದರ ಅನುವಾದ (ನನಗೆ ತೋಚಿದಂತೆ)
====================================


Hum hain iss pal yahan, Jaane ho kal kahan
Hum miley na miley, Hum rahey na rahey
Rahegi sadaa yahan, Pyar ki ye dastan
Sunenge sadaa jise,Yeh Zameen asmaan

Hum hain iss pal yahan, Jaane ho kal kahan
Hum miley Na miley, Hum rahey na rahey
Rahegi sadaa yahan, Pyar ki ye dastan
Sunenge sadaa jise,Yeh Zameen asmaan

Rang dhal jaate hai, Din badal jaate hai
Raatein so jati hai, Raahen kho jaati hai
Pyar khota nahin, Pyar sota nahin
Pyar dhalta nahin, Haan badalta nahin

Hum hain iss pal yahan, Jaane ho kal kahan
Hum miley Na miley, Hum rahey na rahey
Rahegi sadaa yahan, Pyar ki ye dastan
Sunenge sadaa jise,Yeh Zameen asmaan

Hum jahan aaye hain, Meherbaan saaye hain
Hum yahaan khwaabon ke, karwaan laaye hain
Dhadkane hain jawaan, Ga raha hain samaa
Pighli pighli si hain, Mehki tanhaiyan

Hum hain iss pal yahan, Jaane ho kal kahan
Hum miley Na miley, Hum rahey na rahey
Rahegi sadaa yahan, Pyar ki ye dastan
Sunenge sadaa jise,Yeh Zameen asmaan
==========================================
ಈ ಕ್ಷಣ ಇರುವೆವು ನಾವಿಲ್ಲಿ, ಅರಿಯೆವು ನಾಳೆ ಎಲ್ಲೋ 
ನಮ್ಮ ಮಿಲನವಾಗಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ, ನಾವಿರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ
ಇಲ್ಲೆಂದೂ ಇರುವುದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆಗಳ ದಾಸ್ತಾನು
ಆಲಿಸುವವು ಎಂದಿಗೂ ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ, ಈ ಭುವಿ-ಆಗಸ

ಬಣ್ಣಗಳು ಮಾಸಿ ಹೋಗುವವು, ದಿನಗಳು ಬದಲಾಗುವವು
ರಾತ್ರಿಗಳೂ ನಿದ್ದೆ ಹೋಗುವವು, ರಸ್ತೆಗಳೂ ಕಳೆದು ಹೋಗುವವು
ಪ್ರೀತಿ ಎಂದೂ ಕಳೆದು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿ ಎಂದೂ ನಿದ್ರಿಸುವುದಿಲ್ಲ
ಪ್ರೀತಿ ಎಂದೂ ಮಾಸಿ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಹೌದು ಬದಲಾಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ

ಈ ಕ್ಷಣ ಇರುವೆವು ನಾವಿಲ್ಲಿ, ಅರಿಯೆವು ನಾಳೆ ಎಲ್ಲೋ
ನಮ್ಮ ಮಿಲನವಾಗಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ, ನಾವಿರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ
ಇಲ್ಲೆಂದೂ ಇರುವುದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆಗಳ ದಾಸ್ತಾನು
ಆಲಿಸುವವು ಎಂದಿಗೂ ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ, ಈ ಭುವಿ-ಆಗಸ

ನಾವೆಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವೆವೋ, ಅದು ಕರುಣೆಯ ನೆಳಲಿಂದ
ನಾವಿಲ್ಲಿ ಕನಸುಗಳ ಬಂಡಿಯ ಹೊತ್ತು ತಂದಿಹೆವು
ಹೃದಯ ಬಡಿತಗಳು ಹೊಸತಿವೆ, ಗಳಿಗೆಗಳೂ ಹಾಡುತಿವೆ
ಕರ-ಕರಗಿದಂತಿದೆ, ಮಧುರ ಏಕಾಂಗಿತನ

ಈ ಕ್ಷಣ ಇರುವೆವು ನಾವಿಲ್ಲಿ, ಅರಿಯೆವು ನಾಳೆ ಎಲ್ಲೋ
ನಮ್ಮ ಮಿಲನವಾಗಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ, ನಾವಿರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ
ಇಲ್ಲೆಂದೂ ಇರುವುದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಥೆಗಳ ದಾಸ್ತಾನು
ಆಲಿಸುವವು ಎಂದಿಗೂ ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ, ಈ ಭುವಿ-ಆಗಸ

=======================================

Tuesday, April 24, 2012

ನನ್ನ ಅಂದವ ನೀವು ಎಂದಾದರೂ ಕಂಡೀರಾ ?


ನನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತುಂಬಾ ನಾಚಿಕೆ, ಮುಟ್ಟ ಹೋದರೆ ಮುದುಡುವಳು
ನನ್ನ, ನನ್ನ ಸೋದರಿಯರ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಕಾಪಾಡುತ್ತಾಳೆ
ಮೈ ತುಂಬಾ ಮುಳ್ಳು ಆಕೆಗೆ, ಚುಚ್ಚಿದರೆ ಉರಿ ಖಾತರಿಯಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ
ಪದೇ ಪದೇ ಮುದುಡಿ ಹೋದರೂ ಮತ್ತೆ  ಆಕೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಏಳುತ್ತಾಳೆ.
ಪ್ರಪಂಚದ ಸ್ತ್ರೀ ಕುಲಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಭರವಸೆಯ ನಗುವ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ.


Wednesday, April 18, 2012

ಜನ್ನುವಿನ ತೋಟಗಾರಿಕೆ


ಪುಟ್ಟ ಜನ್ನು ಅಂಗಳಕ್ಕಿಳಿದಾಗ ಕಾಲು ಸುಟ್ಟಿತು. ಓ...ಆಗಲೇ ಸೂರ್ಯ ನಡುನೆತ್ತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಅವನ ಪುಟ್ಟ ತಲೆ ಯೋಚಿಸಿತು. ಒಂದು ಸಲ ಹೊರ ಬಿದ್ದಾಗಿದೆ, ಒಳಗೆ ಹೋದರೆ ಅಮ್ಮ ಬೈತಾಳೆ ಎಂದುಕೊಂಡವನೇ "ಭುರ್ರ್ " ಅಂತ ತನ್ನ ಕೈ-ಬಾಯಿಗಳ ಸ್ಕೂಟರ್ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬರೀ ಚಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಿದ. ಗದ್ದೆಯಂಚಿಗೆ ಬಂದಾಗ ತಿಮ್ಮು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಂಡ. "ತಿಮ್ಮೂ...." ಎಂದರಚಿ  ಸ್ಕೂಟರ್ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಜನ್ನು ಸವಾರಿ ಅವನ ಬಳಿ ಓಡಿತು. ತಿಮ್ಮು ಅವನ ಪ್ರಾಣಸ್ನೇಹಿತ, ಎಲ್ಲಾ ಕೀಟಲೆ-ತಂಟೆಗಳಿಗೂ ಜೊತೆಗಾರ. ಯಾವ ಮಾವಿನ ಮರದಲ್ಲೂ, ಗೇರು ಮರದಲ್ಲೂ ಹಣ್ಣು ಬಿಡಿ, ಕಾಯನ್ನೂ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಈ ಜೋಡಿ! ಹೊಳೆಬದಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬೈರಾಸಿನಲ್ಲಿ ಮೀನು ಹಿಡಿದು ಅದನ್ನು ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಏರೋಪ್ಲೇನ್ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ಅದನ್ನು ಬೆಂಕಿಪೊಟ್ಟಣದಲ್ಲಿರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದೇ, ಎರಡೇ ನೂರಾರು ತಂಟೆ ಅವರದ್ದು. ಜನ್ನು ಪೆಟ್ಟಿನಿಂದ ಹೇಗೋ ಬಚಾವಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದೆಲ್ಲಾ ತಿಮ್ಮುವಿಗೆ. ತಿಮ್ಮು ಏಟು ತಿಂದೂ ತಿಂದೂ ಬಡ್ಡು ಮೈ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಗೆಳೆಯನಿಗೋಸ್ಕರ ಪೆಟ್ಟು ತಿನ್ನುವುದು ಖುಷಿಯ ವಿಷಯವೆಂಬಂತೆ ಆ ಬಾಲಕ ಭಾವಿಸಿದ್ದ. ಜನ್ನುವೋ, ಹೊಸ ತಂಟೆಯ ಬಗ್ಗೆ ರೂಪು-ರೇಷೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಡಿಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಮ್ಮ "ಜನ್ನೂ.." ಎಂದು ಕರೆದು ಗಂಟಲು ನೋಯಿಸಿಕೊಂಡದ್ದೇ ಬಂತು, ಜನ್ನು ಮಹಾಶಯ ಆವಾಗಲೇ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದ.
ಜನ್ನು-ತಿಮ್ಮು ಜೋಡಿ ನೆರೆಯ ವಾಸುದೇವಜ್ಜನ ತೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸುದೇವಜ್ಜ ಬೆಳೆಸಿದ್ದ ಬೆಂಡೆಗಿಡಗಳು ಜನ್ನುವಿನ ಗಮನ ಸೆಳೆದವು. ಸೊಂಪಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದವು ಗಿಡಗಳು, ಎಲ್ಲಾ ಗಿಡಗಳಲ್ಲೂ ಕಾಯಿ ಜಗ್ಗುತಿತ್ತು.. ’ಓಹೋ! ಅಜ್ಜನ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಚೆಂದ ಚೆಂದದ ಬೆಂಡೆ ಗಿಡಗಳು, ಅಮ್ಮ ಬೆಂಡೆ ಪಲ್ಯ ಚೆಂದ ಮಾಡ್ತಾಳೆ. ಬೆಂಡೆ ಪಳದ್ಯ ಮಾಡ್ತಾಳೆ, ಬಜ್ಜಿ ಮಾಡ್ತಾಳೆ.  ಅಜ್ಜನ ಮನೇಲಿ ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ಇದೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿ ಕೋಡೋಕೆ? ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ನಿಜವಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿರಬೇಕಿತ್ತು ಈ ಗಿಡಗಳು’ ಅಂತ ಅವನ ಬುದ್ಧಿ ವಿವರಣೆ ನೀಡಿತು. ಗೆಳೆಯನ ಕಡೆ ಓಡಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಗಹನ(?) ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸಿದ ನಂತರ ಒಂದು ಹತ್ತು ಗಿಡಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನೆಡೋಣ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರು ಗೆಳೆಯರೀರ್ವರು. ಸರಿ, ಎಲ್ಲಾ ಬಲ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿ ಎಳೆದರೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಗಿಡ ಜಪ್ಪಯ್ಯ ಅನ್ನಲಿಲ್ಲ! ಸುಮಾರು ಒಂದು-ಒಂದೂವರೆ ಅಡಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ, ಬೇರು ಬಲವಾಗಿದ್ದ ಗಿಡ ಅದು. ಈ  ಕುಳ್ಳಪ್ಪರಿಗೆ ಜಗ್ಗಿತೇ ? ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತಲೆಬಿಸಿಯಾಯಿತು. ಹತಾಶೆಯಿಂದ, ಬೆವರಿದ ಮೈ, ಸೋತ ಕಾಲಗಳನ್ನು ಎಳಕೊಂಡು ದಣಪೆ ದಾಟಿ ಇನ್ನೊಂದು ಮಡಿಯ ಕಡೆ ನಡೆದರು. ಅಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಗಿಡಗಳಿದ್ದವು, ಅದರೂ ಅದು ಬೆಂಡೆ ಗಿಡಗಳೇ ಅಲ್ಲವೇ ಅನ್ನುವುದು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಕಾಯಿಗಳಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ!. ಕೊನೆಗೆ ಜನ್ನುವೇ ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಸೂಚಿಸಿದ. ದಣಪೆಯ ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಗಿಡದ ಎಲೆ ತಂದು ಈ ಪುಟ್ಟ ಗಿಡದ ಎಲೆ ಪಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಇಟ್ಟು ನೋಡುವುದು ಅಂತ. ಅಂತೆಯೇ ಗೆಳೆಯನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಶಿರಸಾವಹಿಸಿ ಪಾಲಿಸಿದ ತಿಮ್ಮು ಆ ದೊಡ್ಡ ಗಿಡದ ಎಲೆ ತಂದ. ಅದನ್ನು ಹೋಲಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಪುಟ್ಟ ಗಿಡಗಳೂ ಕೂಡಾ ಬೆಂಡೆ ಗಿಡಗಳೇ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ಖುಷಿಪಟ್ಟರು ಮಕ್ಕಳು. " ಜನ್ನು, ಇದೂ ಕೂಡಾ ಬೆಂಡೆ ಗಿಡ ಮಾರಾಯ, ಆ ದೊಡ್ದ ಗಿಡಕ್ಕಿಂತ ಇದನ್ನು ಬೇಗ ಕೀಳಬಹುದು, ಕೀಳುವಾ ? " ಎಂದ ತಿಮ್ಮು. ಜನ್ನು ಭಯಂಕರ ಖುಷಿಯಾದ. ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಹತ್ತು ಗಿಡಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತರು. ಹತ್ತು ಅಂದರೆ ಅದು ಹತ್ತೇ ? ಇಬ್ಬರೂ ಶಾಲೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲ ತುಳಿದವರಷ್ಟೇ, ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಷ್ಟು ಕಿತ್ತು ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಜನ್ನು ಮನೆ ಕಡೆ ಪರಾರಿಯಾದರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಾರುಭಾರು ನಡೆಯುವಾಗ ವಾಸುದೇವಜ್ಜ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣ ಪ್ರಿಯ ತೋಟದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಜನ್ನು ಮನೆ ಹಿತ್ತಲಿಗೆ ಬಂದವರೇ ಯಾವ ಜಾಗ ಸೂಕ್ತ ಎಂದರೆಗಳಿಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ ಪಕ್ಕದ ಸಣ್ಣ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಸಣ್ಣ ಹಾರೆ ತಂದು ಗುಂಡಿ ತೋಡಿ ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದು ಗಿಡ ನೆಟ್ಟರು. ಕೂಡಲೇ ಬಾವಿಯಿಂದ ನೀರು ಸೇದಿ ಹೊಯ್ದಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು. ಮನೆ ಒಳಗಡೆಯಿಂದ ಗಂಟೆ, ಜಾಗಟೆಯ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ಬರುತಿತ್ತು, ಅಪ್ಪನ ಪೂಜೆ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ತಿಮ್ಮುವೋ, ಗೆಳೆಯನ ಮುಖ ನೋಡಿದ್ದೇ ನೋಡಿದ್ದು. ಜನ್ನು ಖುಷಿಯಾದರೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗ ಸಿಕ್ಕಂತೆ. ಆಮೇಲೆ ಜನ್ನುವಿನ ಮನೆಯ ರುಚಿ-ರುಚಿಯಾದ ಚಕ್ಕುಲಿ-ರವೆ ಉಂಡೆಯ ದಕ್ಷಿಣೆ ಬೇರೆ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ. ಯಾಕೋ ಗೆಳೆಯನ ಮುಖ ಅರಳಿದಂತೆ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ. " ಏನೋ ಮಾರಾಯ, ಗಿಡ ಬಂದಾಯ್ತಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಬೆಂಡೆ ಕೂಡಾ ಬರುತ್ತೆ, ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿ ಪಲ್ಯ, ಬಜ್ಜಿ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನು " ಎಂದ. " ಇಲ್ಲ ತಿಮ್ಮು, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಇದು ಸಾಕಾಗಲ್ಲ, ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಿಡ ಬೇಕು, ಹೋಗಿ ತರೋಣ" ಅಂದ ಜನ್ನು. ಸರಿ, ಮತ್ತೆ ಸವಾರಿ ಹೊರಟಿತು. ಈ ಸಲ ಇನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಗಿಡಗಳು ಬಂದವು, ಅವನ್ನೂ ನೆಟ್ಟಾಯ್ತು, ನೀರು ಹೊಯ್ದಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು. ಇವಾಗ ಒಳಗಡೆ ಅಪ್ಪನ ವಿಷ್ಣುಸಹಸ್ರನಾಮಾವಳಿ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ನೆಟ್ಟ ಗಿಡಗಳು ಇನ್ನೂ ಕಡಿಮೆ ಅನಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಹೋಗಿ ವಾಸುದೇವಜ್ಜನ ಮಡಿ ಪೂರ್ತಿ ಬೋಳಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ವಾಸುದೇವಜ್ಜ ಒಳಗೆ ಮಲಗಿ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಬೆಂಡೆ ಮಡಿ ಖಾಲಿ! ಜನ್ನುವಿನ ಹಿತ್ತಲ ತುಂಬಾ ಬೆಂಡೆಯ ಚೆಂದದ ಗಿಡಗಳು. ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರಿಗೂ ಈಗ ಖುಷಿ, ಸಮಾಧಾನ. ಅಪ್ಪನ ಪೂಜೆಯೂ ಮುಗಿದಿತ್ತು ಒಳಗೆ. ಇಷ್ಟರವರೆಗೆ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಕಾಣದಿದ್ದ ಹಸಿವು ಈಗ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು ಗೆಳೆಯರಿಬ್ಬರಿಗೂ.
" ಬಾ ಊಟ ಮಾಡೋಣ" ಎಂದ ಜನ್ನು ಒಳಗೆ ಬಂದವನು " ಅಮ್ಮಾ, ಊಟ ಕೊಡು " ಎಂದರಚಿದ.  ದೇವರ ಕೋಣೆಯಿಂದ ನೈವೇದ್ಯ ಹೊರ ತರುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ಜನ್ನುವನ್ನು ನೋಡಿದವಳೇ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದಳು. ಇಡೀ ಮೈ-ಮುಖ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಲೆಸಿಹೋಗಿದ್ದ ಮುದ್ದು ಮಗರಾಯ! ಜನ್ನು ಅಪ್ಪ-ಅಜ್ಜಿ ನೋಡಿದರೇ ಇನ್ನು ಮಹಾಭಾರತ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡವರು ಅಲ್ಲೇ ಬಾಳೆ ಎಲೆ ಒರಸುತ್ತಿದ್ದ ದೇವಕಿಯಮ್ಮನಿಗೆ ಜನ್ನುವಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೀಯಿಸುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು. ದೇವಕಿಯಮ್ಮನಿಗೋ ತಡೆಯಲಾರದಷ್ಟು ನಗು-ಖುಷಿ, " ಈ ಅತ್ತೆ ಹತ್ತಿರ ಮೀಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲ್ಲಿಕ್ಕೆ ಇವಾಗ ಸಮಯ ಬಂತೋ ತುಂಟಾ! " ಎಂದವರೇ ಕೊಸರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ತಮ್ಮನ ಮಗನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಬಚ್ಚಲ ಕಡೆ ನಡೆದರು. ಅಲ್ಲೇ ಹೊರಗೆ ಇದ್ದ ತಿಮ್ಮುವೂ ಜನ್ನುವಂತಾಗಿದ್ದು ಕಂಡು " ಅಲ್ಲೇ ನೀರು ಸೇದಿ ಮೈಗೊಂಡಿಷ್ಟು ಹಾಕ್ಕಳಾ ತಿಮ್ಮು, ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಏನು ಘನಂದಾರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದಿರಿ ಇವತ್ತು ?" ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಇಬ್ಬರೂ ಬಾಲರು ಮುಖ-ಮುಖ ನೋಡಿ ನಕ್ಕರೇ ಹೊರತು ಬಾಯಿ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ದೇವಕಿಯತ್ತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಜನ್ನುಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ ಮೈ ಒರೆಸಿ, ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಒಣ ಹಾಕಿದ್ದ ಪಾಣಿ ಪಂಚೆಯನ್ನು ಅವನ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತಿದರು. ಪಾಪ, ತಿಮ್ಮುವಿಗೋ ಹಳೆಯ, ಒದ್ದೆ ಚಡ್ಡಿಯೇ ಗತಿ.
ಹಸಿವೆಯಿಂದ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜನ್ನು ಊಟಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅಪ್ಪ-ಅಜ್ಜಿ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಏಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕಂಡಿತು. ಅಬ್ಬಾ! ಬಚಾವಾದೆ ಎಂದುಕೊಂಡವನು ಅವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದಂತೆ ಬಾಗಿಲಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ಅವರು ಹೊರಚಾವಡಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ನುಸುಳಿದ. ಹಿತ್ತಲ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ತಿಮ್ಮು ಕಾದು ಕುಳಿತದ್ದು ಕಂಡಿತು. " ಅಮ್ಮಾ, ನಂಗೂ, ತಿಮ್ಮುವಿಗೂ ಊಟ ಕೊಡು" ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ತಿಮ್ಮುವಿಗೆ ಬಾಳೆ ಎಲೆಯಕುಡಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಊಟ ಕೊಟ್ಟ ಅಮ್ಮ ಜನ್ನುವಿಗೆ ಅವನ ಪುಟ್ಟ ಬೆಳ್ಳಿ ಬಟ್ಟಲಲ್ಲಿ ಊಟ ಕೊಟ್ಟರು. ದೇವಕಿಯತ್ತೆ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮ ಅಲ್ಲೇ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತದ್ದು ನೋಡಿ ಜನ್ನುವಿಗೆ ಗೆಳೆಯನ ಬಳಿ ಮಾತಾಡಲು ಧೈರ್ಯ ಸಾಲದೇ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ತಿನ್ನತೊಡಗಿದ. ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರೂ, ಬಿಟ್ಟರೆ ಸೊಕ್ಕಲು ಹೋಗವರೆಂದು ಅಮ್ಮ, " ತಿಮ್ಮೂ,ಹಟ್ಟಿಗೆ ನಡಿ...ಗೋಮಯ ಹಾಕಿ" ಎಂದರು. ತಿಮ್ಮುವಿಗೆ ಜನ್ನು ಮನೆ ಊಟವೆಂದರೆ ಪ್ರಾಣ, ಅದ್ರಲ್ಲೂ ಜನ್ನು ಅಮ್ಮ ಹಾಕೋ ಊಟ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಕು-ಸಾಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲೆ ತುಂಬಾ ಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಅಮ್ಮ. ತಿಮ್ಮುವೂ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದ, ಊಟ ಮುಗಿಸಿ, ಗೋಮಯ ಹಾಕಿ ತನ್ನ ಹಟ್ಟಿ ಕಡೆ ನಡೆದ. ಇತ್ತ ಜನ್ನುವೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬಿದ್ದೊಡನೆ ಹಸಿವು ಮಾಯವಾಗಿ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅನ್ನದೊಡನೆ ಆಟವಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದ್ದ. ಅತ್ತೆ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ನೋಡಿದರೆ ತಿನ್ನುವ ನಾಟಕ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ಆಟ... ಹೀಗೆ ಸಾಗಿತ್ತು ಅವನ ಊಟ. ಹೇಗೂ ಅಪ್ಪ ಪೇಟೆಗೆ ಹೋಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಅಜ್ಜಿ ದೇವರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆಂಬ ಧೈರ್ಯ ಅವನಿಗೆ!  ಅತ್ತೆಯ ಗದರಿಕೆ, ಅಮ್ಮನ ಹತ್ರ ಬೈಗುಳ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ಮುಸುರೆ ಕೆಲ್ಸ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೂ ಆಮೆವೇಗದಲ್ಲಿ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಊಟ ಮುಗಿಸಿದ ಜನ್ನು.ದೇವಕಿಯತ್ತೆ ದೇವರ ಕೋಣೆ ಸೇರಿ ಅಜ್ಜಿಯೊಂದಿಗೆ ಗೆಜ್ಜೆ ವಸ್ತ್ರ ಮಾಡಲು ಕುಳಿತರೆ, ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ, ದನ-ಕರು, ಅಡುಗೆ, ಪೂಜೆ, ನೈವೇದ್ಯ, ಎಸರು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ ದಣಿದಿದ್ದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಕೂರುತಿತ್ತು. " ಜನ್ನು ಪುಟ್ಟಾ, ದಮ್ಮಯ್ಯ, ಮಲಕ್ಕೋ ಕಂದಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು. ರಜೆ ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಕಪ್ಪು ಕಾಗೆ ಥರ ಆಗ್ತಿ ನೋಡು, ಇದೇ ಥರಾ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಅಲೆದರೆ " ಎಂದವರು ಕೈ-ಮುಖ ತೊಳೆಸಿ ಆರು ವರುಷದ ಜನ್ನುವನ್ನು ಹೊರಲಾರದೇ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಮಲಗುವ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದರು. ಜನ್ನುವೂ ಇಂದು ಸಾಕಷ್ಟು ತೋಟಗಾರಿಕೆ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದ. ಅಮ್ಮನ ಪಕ್ಕ ಮಲಗಿ ಅಮ್ಮನ ಕೆನ್ನೆಗೆ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಅಮ್ಮನ ಹೊಳೆಯುವ ಕಣ್ಣು, ಮೂಗಿನ ನತ್ತು, ಕಿವಿಯೋಲೆ, ಉದ್ದದ ನಾಮ ಎಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ’ ನನ್ನಮ್ಮ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದ ಪಟದಲ್ಲಿನ ದೇವರ ಹಾಗೆ’ ಅಂದುಕೊಂಡು ಅಮ್ಮನ ಕರಿಮಣಿ ಸರದೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ನಿದ್ದೆ ಹೋದ.
ಒಂದೆರೆಡು ಘಂಟೆ ಕಳೆಯಿತೋ ಎನೋ ಅನಿಸಿ ಅಮ್ಮ ಒಳಚಾವಡಿಯ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದರು, ಸೂರ್ಯ ಕಂತುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದ. ಓ! ಹಾಲು ಕರೆಯುವ ಹೊತ್ತಾಯ್ತು ಎಂದು ಧಡಬಡಿಸಿ ಮುಖ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ ಕಡೆ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು.  ಜನ್ನುವಿಗೋ ಗಾಢ ನಿದ್ದೆ, ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲೊಂದು ಸುಂದರ ಕನಸು....ಕನಸಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಬೆಂಡೆಗಿಡಗಳು ಆಕಾಶದೆತ್ತರ ಬೆಳೆದಿವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಗಿಡಗಳಲ್ಲೂ ಜಗ್ಗುವಷ್ಟು ಉದ್ದ-ಉದ್ದದ ಬೆಂಡೆಕಾಯಿಗಳು. ಅಮ್ಮ"ಜನ್ನೂ" ಎಂದು ಅವನ್ನು ಕೊಯ್ಯಲು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಕಿತ್ತಾದ ಮೇಲೆ ಬಜ್ಜಿ, ಪಲ್ಯ, ಪಳದ್ಯ.......ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಥಟ್ಟನೇ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ಕನಸು ಇಷ್ಟರವರೆಗೆ ಕಂಡದ್ದು ಅಂತ ಅರ್ಥವಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ಯಾರದೋ ದೊಡ್ಡ ದನಿ ಕೇಳಿ ಬಂತು. ಅತ್ತೆ ಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಣಿಪಂಚೆಯನ್ನು ಮೇಲೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಆಕಳಿಸುತ್ತಾ ಹೊರ ಬಂದ. ಅಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ವಾಸುದೇವಜ್ಜ ತಮ್ಮ ಊರುಗೋಲು ಹಿಡಿದು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ, ಸಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಮ್ಮನೋ ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದಾರೆ. ತಿಮ್ಮು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಾ ವಾಸುದೇವಜ್ಜನ ಕೆಲಸದಾಳು ಕರಿಯನ ಬಿಗಿಮುಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಜನ್ನುವಿಗೆ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವಾಸುದೇವಜ್ಜನ ದೃಷ್ಟಿ ಜನ್ನುವಿನ ಕಡೆ ಹರಿಯಿತು. " ಮೂರು ಮಾವಿನ ಮಿಡಿಯಷ್ಟೂ ಉದ್ದ ಇಲ್ಲದ ಪೋರ, ನಿನಗ್ಯಾಕೋ ನನ್ನ ತೋಟದ ಉಸಾಬರಿ? ಎಲ್ಲೋ ನನ್ನ ಬೆಂಡೆ ಗಿಡಗಳು ??? ಹಾಂ " ಎಂದು ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ಹರಿಹಾಯ್ದರು. ಸರಿ, ಎಲ್ಲರ ಸವಾರಿ ಜನ್ನುವಿನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಹಿತ್ತಲ ಕಡೆ ಹೋಯಿತು. ಅಮ್ಮ, ವಾಸುದೇವಜ್ಜ ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಎಲ್ಲಾ ಬೆಂಡೆ ಗಿಡಗಳೂ ಅಲ್ಲಿವೆ. " ಮಾಮ, ಅಂವ ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗ ಅಲ್ವಾ, ಗೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲ...ಕ್ಷಮಿಸಿ, ದಯವಿಟ್ಟು ಇವರಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಡಿ " ಎಂದು ತಪಿತಸ್ಥ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ನುಡಿದರು. ಅಜ್ಜನ ಆವೇಶ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ,  " ನಿನ್ನ ಮಗನ ಸ್ವಲ್ಪ ಹದ್ದು ಬಸ್ತಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೋ ತಾಯೀ, ಕರಿಯಾ, ಎಲ್ಲಾ ಗಿಡ ಕಿತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಾ...ತಿಮ್ಮೂ ನೀನು ನನ್ನ ತೋಟದ ಸುದ್ದಿಗೆ ಬಂದರೆ ನೋಡು, ಕಾಲು ಮುರಿದು ಹಾಕ್ತೇನೆ, ಗೊತ್ತಾಯ್ತಾ ?" ಎಂದು ಆರ್ಭಟಿಸಿ ಕಾಲಪ್ಪಳಿಸಿ ಹೊರಟೇ ಹೋದರು. ಅಮ್ಮ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ದೇವಕಿಯತ್ತೆಯ ಕಡೆ ನೋಡಿದಾಗ ಅತ್ತೆ ಚಿಂತೆ ಮಾಡಬೇಡವೆಂಬಂತೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದರು. ಸಧ್ಯ, ಜನ್ನುವಿನ ಅಜ್ಜಿ ಆಚೆಮನೆಯ ಕಮಲಕ್ಕನಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಜನ್ನುವಿಗೆ ಬೈಯ್ಯಲೆಂದು ತಿರುಗಿದವರು ನೋಡುತ್ತಾರೆ, ಜನ್ನು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಹೊರಳಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಧಾರೆಯಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ ನೀರು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಿಂದ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಕರಿಯ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಎಂಬ ಆಕ್ರೋಶ-ಸಂಕಟ ಬೇರೆ. ನಿಂತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳಿಂದ ಪಟ ಪಟ ಹೊಡೆದ. ಸೀರೆಯನ್ನು ಹಲ್ಲಿಂದ ಕಚ್ಚಿದ..."ಅಮ್ಮಾ....ಅವರ ಹತ್ತಿರ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಗಿಡಗಳಿದ್ದವು, ಅದಕ್ಕೆ ತಂದೆ. ಅವರು ಯಾಕೆ ನಿಂಗೆ, ನಂಗೆ, ತಿಮ್ಮುವಿಗೆ ಬೈಬೇಕು ? " ಎನ್ನುತ್ತಾ ಗೋಳೋ ಅಂತ ಅತ್ತ! ಅವನೊಂದಿಗೆ ತಿಮ್ಮುವೂ ದನಿ ತೆಗೆದು ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಅವನ ಸಂಕಟ ನೋಡಲಾರದೆ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗಿತು. ಪಳದ್ಯ, ಬಜ್ಜಿ, ಪಲ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ಜನ್ನುವಿನ ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಕಲೆಸಿ ಹೋಯ್ತು.  

ನೋವು ತರುವ ನೆನಪು....

ಈ ಘಟನೆ ಕಳೆದು ವರುಷಗಳು ಉರುಳಿವೆಯಾದರೂ ನನ್ನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಆಚ್ಚೊತ್ತಿದಂತಿದೆ.....ಅದು ರಾತ್ರಿ ೮-೮.೩೦ರ ಸಮಯ, ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಸೀಮಾ ಇಬ್ಬರು ಟ್ಯೂಷನ್ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆಗೆ ಹೊರಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ನಾನು ಆಗ ಡಿಗ್ರಿ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ..... ನಮ್ಮ ಊರು ಉಡುಪಿ, ಅಲ್ಲಿ ಆವಾಗೆಲ್ಲಾ, ೮ ಘಂಟೆ ಹೊತ್ತಿಗೆಲ್ಲಾ ಜನ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಓಡಾಡೋದು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿತ್ತು. ನಾವಿಬ್ಬರು ನಮ್ಮದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಿದರಿಂದ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.ನಾವು ಯಾವಾಗಲು ಒಂದೇ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಓರ್ವ ಭಿಕ್ಷುಕ (ತುಂಬಾ ಅಜ್ಜನಾಗಿದ್ದ) ಯಾವಾಗಲು ಬಂದು ೧-೨ ರೂಪಾಯಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ. ಆ ದಿನ ನಾವು ಓಡಿ ಬಂದರೂ ಯಾವಾಗಲು ಸಿಗುತ್ತಿದ ಬಸ್ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತೆವು, ಆವಾಗಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಸೀಟ್ ಗಳು ಭರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಅದು ಕೂಡ ಎಲ್ಲಾ ಗಂಡಸರೇ ತುಂಬಿ ಕೊಂಡಿದ್ದರು, ಅದ್ರಲ್ಲೂ ಕೂಡ ಸಲ್ಪ ಕೆಳಸ್ತರದ ಜನರೇ ತುಂಬಿದ್ದರು. ಚಾಲಕನ ಹಿಂಭಾಗದ ಸೀಟ್ ಒಂದೇ ಖಾಲಿ ಇದ್ದದ್ದು, ಸರಿ ಎಂದು ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡಲು ಶುರು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡೆವು. ಬಸ್ ಹೊರಡಲು ಇನ್ನೂ ಸಲ್ಪ ಸಮಯವಿತ್ತು, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅದೇ ಅಜ್ಜ ಭಿಕ್ಷುಕ ತೂರಾಡುತ್ತಾ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಬಂದ, ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಸೀಮಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಆ ಕಿಟಕಿ ಪೂರ್ತಿ ಮುಚ್ಚಿತ್ತು, ಅಂದರೆ ಗ್ಲಾಸ್, ತೆಗಯಲು ಆಗದೆ ಇರುವಂತಹದು.....ನಾವು ದುಡ್ಡು ಕೈಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ಕೊಡಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ......ಆ ಅಜ್ಜ ಮೊದ ಮೊದಲು ದೈನ್ಯತೆಯಿಂದ ಯಾಚಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದವನು ಇದಕ್ಕಿಂದ ಹಾಗೆ ರೋಚ್ಚಿಗೆದ್ದು ಪದೇ ಪದೇ ಆ ಗಾಜಿನ ಕಿಟಕಿಯ ಮೇಲೆ ಜೋರಾಗಿ ಬಾರಿಸುತ್ತಾ ಕಿರುಚಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದ.....ನಾವಿಬ್ಬರು ಕಂಗಾಲಾಗಿ " ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಬನ್ನಿ" ಎಂದೆವು. ಆ ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಏನು ಕೇಳಿಸಿತೋ ಬಿಟ್ಟಿತೋ ಅವನು ಕುಡಿದಿದ್ದ ಅಂತ ಕಾಣಿಸುತ್ತೆ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚಾಡಿ ಆ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಉಗಿದು....ಹೌದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉಗಿದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟ. ನಾನು ಆವಾಗಲೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಆ ಬಸ್ ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತಿತ್ತು. ಆ ಉಗುಳು ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಜಾರುತಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಇಬ್ಬರ ಕಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬತೊಡಗಿದ್ದವು. ಆ ಕಡೆ ಈ ಕಡೆ ಇದ್ದ ಜನಗಳು ಪರಿಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು.... ಅವಮಾನ, ನೋವಿನಿಂದ ಇಬ್ಬರು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಕೂತೆವು, ನನಗೆ ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡುವ ಧೈರ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ, ನಾನು ನೋಡಿದರೆ ಇಬ್ಬರು ಅಳುತ್ತೇವೆ ಎಂದು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸ್ ಹೊರಟಿತು. ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಇಂದ ಸಲ್ಪ ದೂರ ಹೋದಂತೆ ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು " ನಾವು ಏನು ಹೇಳಿದೆವು ಅವನಿಗೆ, ಈ ಕಡೆ ಬಾ ಅಂತ ತಾನೇ ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಅವನು ಈ ತರಹ ಮಾಡಿದ ನೋಡು " ಅಂತ. ಅವಳ ಮಾತಲ್ಲಿ ನೋವು ಹೆಪ್ಪುಗ ಟ್ಟಿತು. ನಾನೇನು ಮಾತಾನಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಗಂಟಲು ಕಟ್ಟಿತ್ತು, ನಾನೋ ಮಾತೆತ್ತಿದರೆ ಅಳುವ ಜಾತಿಯವಳು. ಆದರೆ ಈಗ ನಾನು ಅತ್ತರೆ ಕೆಲಸ ಕೆಡುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡು " ಇರಲಿ ಬಿಡು ಸೀಮಾ" ಎಂದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸ್ ೨ ನೇ ಸ್ಟಾಪ್‌ಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಸ್ಟಾಪ್‌ಗೆ ಇನ್ನೂ ೧೦ ನಿಮಿಷವಿತ್ತು, ಆದರೆ ನಾನು ಏಳು ಸೀಮಾ ಎಂದವಳೇ ಆ ಸ್ಟಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಬಿಟ್ಟೆ, ಅವಳು ನನ್ನ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇಳಿದು ಬಿಟ್ಟಳು. ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ರಿಕ್ಷ ಹತ್ತಿ ಕುಳಿತೆವು. ರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತದ್ದೇ ತಡ ಅವಳು ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳಲಾರಂಬಿಸಿಡಳು, ನಿಜವಾಗಲೂ ನೋಡಿದರೆ ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿ ಹುಡುಗಿ ಅವಳು, ಅವಳ ಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ..... ನಾನು ತುಟಿ ಕಚ್ಚಿ ಅಳು ನುಂಗಿ ಅವಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ಹಿಡಿದೆ. ನಾವು ಅವಳ ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಇಳಿದೆವು. ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ೫ ನಿಮಿಷ ದೂರವಿತ್ಟು ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನನ್ನ ತಂದೆಯವರು ನನ್ನನ್ನು ಯಾವಾಗಲು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು, ಆ ದಿನ ಕೂಡ ಬಂದಿದ್ದರು. ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ಬೈ ಹೇಳಿ ತಂದೆ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದಂತೆ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲು, ಆಲ್‌ಮೋಸ್ಟ್ ೧೦ ವರ್ಷ ಆದರೂ ಕಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದು: - ಆ ಮನುಷ್ಯ ಹಾಗೇಕೆ ವರ್ತಿಸಿದ? ನಾವಿಬ್ಬರು ಇವಾಗಲೂ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೇ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರು... ಈವರೆಗೂ ಆ ನೋವು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ..ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ತಾನೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಈ ವಿಷಯ ಬಂತು....ಆವಾಗ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಅದೇ ನೋವು ತಿಂದ ಅನುಭವ ಆಯಿತು... 

Tuesday, April 17, 2012

ಪುಷ್ಪ


ಒಂದೇ ದಿನ ಬದುಕುವೆಯಲ್ಲ
ಎಲ್ಲಿಂದ ಸಂತಸ ಕದ್ದು ತರುವೆ ?
ನಾಳೆಗಳ ಯೋಚನೆ ನಿನಗಿಲ್ಲ
ಅದಕೆ ಸದಾ ನಗುತ್ತಿರುವೆಯೇ?
ಚೆಂದದ ಮೃದು ಪರಿಮಳ ನಿನ್ನ ಮೈ
ನಿನ್ನಂದಕ್ಕೆ ತಲೆ ಬಾಗದಿರುವವರಾರು
ಗೆಳತಿ ನಿನ್ನ ಮೃದುತನಕ್ಕೆ ಸಾಟಿ ಇಲ್ಲ ಜಗದಲಿ
ದೇವನ, ಚೆಲುವೆಯ ಮುಡಿಗೇರಿದರೂ ಚೆಂದ
ಶವದ ಮೇಲಿದ್ದರೂ ಸಾರ್ಥಕ
ಒಣಗಿ ಹೋದರೂ ನಿನ್ನ ಹೆತ್ತ ತಾಯಿಗೆ ಗೊಬ್ಬರವಾಗುವೆ.
ನಿನ್ನ ಕಂಡಾಗೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗುವುದು ಮಗುವಿನ ನಗು
ನೋಡುಗರ ಕಣ್ಮನ ಸೆಳೆಯುವ ಪುಷ್ಪ ರಾಣಿ ನೀ

Thursday, April 12, 2012

ಬರ್ತ್ ಡೇ ಪಾರ್ಟಿ 

ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟಿ ಸೇರಿ ನಡೆಸಿದ್ದರು ಆನೆ ಬೊಂಬೆಯ ಬರ್ತ್ ಡೇ ಪಾರ್ಟಿ
ಆಟದ ಪ್ಲೇಟ್ ಗಳು ಬಂದವು , ಚಮಚ, ಫೋರ್ಕ್ ಗಳೂ ರೆಡಿ ಆದವು
ಅನೆ ಬೊಂಬೆಗೆ ಕ್ರೀಮ್, ಪೌಡರ್ ಹಚ್ಚಿ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿದಳು ಪುಟ್ಟಮ್ಮ
ಕೇಕ್ ತಂದು ಎಲ್ಲಾ ಜೋಡಿಸಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಪುಟ್ಟಣ್ಣ
ಬೆಕ್ಕು, ನಾಯಿ, ದನ ಎಲ್ಲಾ ಹಾಜರಾದವು ಪಾರ್ಟಿಗೆ 
ಹ್ಯಾಪ್ಪಿ ಬರ್ತ್ ಡೇ ಹೇಳಿ ಕೇಕ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು 
ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಶುರುವಾಯಿತು ನೋಡಿ ಪುಟ್ಟ-ಪುಟ್ಟಿಯ ಜಗಳ
ದೊಡ್ಡ ಪ್ಲೇಟ್ ಗಾಗಿ ಶುರುವಾಗಿದ್ದು ಫೈಟಿಂಗ್ 
ಕೈ ಕೈ ಮಿಲಾಯಿಸಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು, ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರು ಬಿದ್ದು ಹೊರಳಾಡಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು
ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆ ಹರಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ !
ದನ, ನಾಯಿ, ಬೆಕ್ಕುಗಳೆಲ್ಲಾ  ದಿಕ್ಕು ಪಾಲಾಗಿ ಓಡಿದವು
ಕೊನೆಗೆ ಆನೆ ಬೊಂಬೆಗೂ ಅದೇ ಗತಿ;ಮೂಲೆಗೆ ಬಿತ್ತು ಬರ್ತ್ ಡೇ ಬೇಬಿ
ಜಗಳ ಮುಗಿದದ್ದು ಇಬ್ಬರ ಅಮ್ಮಂದಿರೂ ಒಂದೊಂದು ಏಟು ಕೊಟ್ಟು ಮಲಗಿಸಿದಾಗ
ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಬರ್ತ್ ಡೇ ಪಾರ್ಟಿ ಮುಗೀತು........




Wednesday, April 11, 2012

Save girl child

ಘಮ್ಮನೆ ಪಸರಿಸಿತು ಸುಗಂಧ ಧರೆಗೆ ಇಳಿದಳೋರ್ವ ಮಾಯಾ ಕಿನ್ನರಿ
ಚೆಲುವಿಗೆ ಮನಸೋತವರೆಷ್ಟೋ ಕಣ್ಣುಗಳ ಬೆಳಕಿಗೆ  ಮರುಳಾದವರೆಷ್ಟೋ
ನಗುವಂತೂ  ಹೂಗಳನೂ  ನಾಚಿಸಿತಲ್ಲ 

ನಾ ಅವಳ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿ ಹೊರಟೆ ಕಿನ್ನರಿಯ ಮಾಯಾ ನಗುವಿನ ರಹಸ್ಯ ತಿಳಿಯಲು 

ಕಿನ್ನರಿ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದು ಒಂದು ಮನೆಗೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದು ರೋಗಿಗಳ ನರಳಾಟ, ಒರಲಾಟ 
ರೋಗಿಗಳೆಂದರೆ ರೋಗಿಗಳಲ್ಲ,  ರೋಗಗ್ರಸ್ಥ ಮನಗಳ ಮನುಜರು 
ಸೇವೆ ಮಾಡಿದಳು ಕಿನ್ನರಿ ನಗು ಮೊಗದಲಿ, ಶಾಂತಿಯಲಿ, ತಾಳ್ಮೆಯಲಿ
ಕಿನ್ನರಿಯ ನಗುವಲಿ  ರೋಗಿಗಳ ನರಳಾಟ ಮುಚ್ಚಿಹೊಯಿತಲ್ಲ 
ಅವರ ಮನವೂ ತಂಪಾಯಿತು
ಹೂವಿನ ಸರದಂತೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಎತ್ತಿದಳು ಮಾಯದಲಿ
ಮತ್ತದೇ ಸುಂದರ ತಂಪಾದ ಬೆಳದಿಂಗಳ ನಗೆ ಚೆಲ್ಲಿದಳು

ಅರರೇ, ಕಿನ್ನರಿ ಹೊರಟದೆಲ್ಲಿಗೆ, ಬಾವಿಯ ಕಟ್ಟೆ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಮಾಡುತಿಹಳು ಏನು ?
ಸನಿಹಕೆ ಹೋದರೆ ಕಂಡದ್ದೇನು? ನೋವು ಯಾತನೆಗಳ ಕಣ್ಣೀರ ರೂಪದಲಿ ಬಿದ್ದಿಹುದು
ಅದೆಲ್ಲಾ ಮಾಯಕಿನ್ನರಿಯ ಮುಖವಾಡದಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದಿಹುದೇ, ಅಹುದಲ್ಲ ?
ಕಿನ್ನರಿ ನನ್ನ ನೋಡಿ ಮತ್ತೆ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿ ಮತ್ತದೇ ಚೆಂದದ ನಗೆ  ನಕ್ಕಳು

ಈಗ ಆ ನಗುವಲಿ ಹಿಂದೆ ಎಂದೂ  ಕಾಣದ ಸೊಗಸಿತ್ತು  ಮೊಗದಲಿ  ಮತ್ತದೇ ಶಾಂತಿ , ಮನ  ಕರಗಿಸುವ ಪ್ರೀತಿ
ಅವಳ ತಾಳ್ಮೆಗೆ  ಬೆರಗಾಗಿ ಹೊರಬಂದರೆ ಏನಾಶ್ಚರ್ಯ ಜಗದಲಿ ತುಂಬುತ್ತಿಹರು ಇಂತಹುದೇ ಕಿನ್ನರಿಯರು
ಮತ್ತವರ ಹೆಸರೂ ಒಂದೇ "ಸ್ತ್ರೀ " 
















Tuesday, April 10, 2012

ವಿಧಿಯಾಟದ ಮುಂದೆ ಸೋಲದವರಾರು
ನಾನೂ ಸೋತೆ...
ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ಏಳುತ್ತೇನೆ
ಎಂದಾದರೂ ಗೆದ್ದೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತೇನೆ.





Saturday, April 7, 2012

ನೂರು ಕಾರಣಗಳು ಬೇರಾಗಲು
ನೂರು ನೆಪಗಳು ಸಿಡಿಯಲು
ಕಾರಣ-ನೆಪ ಬೇಡ ಪ್ರೀತಿಸಲು

Friday, April 6, 2012

ಕಹಿ

ಕಹಿಯಾದರೆ ಬಾಯಿ ತಿನ್ನಬಹುದು ಸಿಹಿ
ಕಹಿಯಾದರೆ ಮಾತು ಮಾಡುವುದು ಏನು 
ಕಹಿಯಾದರೆ ಮನ ಸರಿಯಾದಿತೇ ಸಂಬಂಧ
ಕಹಿಗಿಂತ ಬೇರೆ ವಿಷ ಯಾವುದು ಜಗದಲಿ ?

Wednesday, April 4, 2012

ಒಂದಾಗಲಾರೆವು ನಾವು ಎಂದೂ

ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಯಾಗೆ ಇರುತ್ತೇವೆ
ದಿನ-ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತೇವೆ
ಸೂರ್ಯನ ಎಳೆ ಬಿಸಿಲು, ಬೆಳದಿಂಗಳ ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಜೊತೆಯಾಗೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಬಗೆ ಬಗೆ ಜನರು ಹಾದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ನಮ್ಮನ್ನು
ಮಳೆ ಬರುವಾಗ, ಗುಡುಗ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ಬೆದರುವುದಿಲ್ಲ
ಏಕೆಂದರೆ ದಿನ ದಿನ  ಗಡ-ಗಡ ಸದ್ದು ಕೇಳಿ ಆನಂದಿಸೋ ಅಭ್ಯಾಸ ನಮ್ಮದು
ಜೊತೆಯಾಗೆ ಬದುಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ ಸಾವಿನವರೆಗೂ 
ಕಲ್ಲುಗಳ ಸಹವಾಸ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕುರುಚಲು ಗಿಡಗಳ ಸಾಮೀಪ್ಯ
ಮನುಜರಂತೆ ನಾವೂ, ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ 
ಎಂದೂ ಒಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಅರಿಯಲಾರೆವು
ಎಂದೂ ನಮ್ಮತನವ  ಬಿಟ್ಟು ಒಂದಾಗಲಾರೆವು....      






Tuesday, April 3, 2012

ಪ್ರೀತಿ, ಖುಷಿ, ನಗು ಇದ್ದರೆ ಬದುಕಿಬಿಡಬಹುದು...ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇದೆ, ಆದರೆ ನಾವು ಅದನ್ನ ಬೇರೆಲ್ಲೋ ಹುಡುಕ್ತಾ ಇರ್ತೀವಿ. 

Monday, April 2, 2012

ಅಹಲ್ಯೆಗೆ ಕಾದೂ ಕಾದೂ ಸಾಕಾಯ್ತು...ಕೊನೆಗೂ ರಾಮ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ .


Sunday, April 1, 2012

ಒಂದು ದಿನ ನನ್ನ ಬದುಕ ಬದುಕಿ ನೋಡಿ
ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವ ಯಾತನೆಗಳ ಇಣುಕು ನೋಟ ನೋಡಿ
ಮನಸ್ಸಿನ ಗಾಯಗಳ ಬರೆಗಳ ಮೇಲೊಂದು ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿ
ಎದುರಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ತುಣುಕೊಂದ ತಿಂದು ನೋಡಿ
ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ನೋವಿನ ಪರಿಯ ಅನುಭವಿಸಿ ನೋಡಿ
ಹೊತ್ತಿರುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಭಾರವ ನೀವೆತ್ತಿ ನೋಡಿ
ಪರಿಹಾಸಗಳ ವಿಧಿಯ ಅಟ್ಟಹಾಸಗಳ ಕಡೆ ನನ್ನ ಹತಾಶೆಯ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಕೇಳಿ
ನನ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲಾದ ವೈಪರೀತ್ಯಗಳ ಪರಿ ನೋಡಿದಿರೋ 
ದೇಹ ಮನಸ್ಸು ಎರಡೂ ಕೆಟ್ಟಾಗ ಮನುಜನೇಕೆ ಹುಚ್ಚಾಗುತ್ತಾನೆ ತಿಳಿಯಿರಿ
ಇದೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆಯೂ ನನ್ನ ನಗುವ ಕಂಡು ಮರುಳಾಗುತ್ತೀರಿ ನೀವು !

ಇಣುಕು ನೋಟ , ಏತಕ್ಕೆ ಚಿನ್ನಿ
ಮುದ್ದು ಕಂದಮ್ಮ, ನನ್ನ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ 

Saturday, March 31, 2012

ಇವತ್ತು ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಶಾಂತಿ. ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ಫೋಟೋ ನೋಡಿ...


ಮನವೇಕೋ ಭಾರ, ಕಣ್ಣಂಚೂ ಒದ್ದೆ
ಹೊಟ್ಟೆಯಲೂ ಸಂಕಟ, ತಲೆಯಲಿ ತಾಕಲಾಟ
ಬಯಸಿ ಬಯಸಿ ಪಡೆದುದು ಮತ್ತೋರ್ವರ ಸೊತ್ತು
ಅದ ಪಡೆಯಲು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಸರತ್ತು
ಆರಾರ ಶಾಪ-ನಿಟ್ಟುಸಿರು ತಗಲುತ್ತದೆಯೋ
ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿ ಹೇಗೆ ಗುರಿ ಮುಟ್ಟುತ್ತದೆಯೋ

Thursday, March 29, 2012

ಚಿತ್ತ ವಿಭ್ರಮೆ

ಶೂನ್ಯದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ನೆಟ್ಟ ದೃಷ್ಟಿ, ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಗೊಣಗಾಟ
ಬಳಲಿ ಬೆಂಡಾಗಿ ಹತ್ತಿಯಂತಾಗಿರುವ ದೇಹ
ಕಣ್ಣು ಮಿಲಾಯಿಸಿದೊಡನೆ ವಿಚಿತ್ರ ನಗು
ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತಗೊಂಡ ಮೈ ಮೇಲಣ ಅರಿವೆ
ವಿಕಾರಗೊಂಡ ಕಳಾಹೀನ ಮುಖ
ಕೈಕಾಲುಗಳ ವಿಚಿತ್ರ ಚಲನೆ
ದೇವಾ, ಯಾವ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಈ ಶಿಕ್ಷೆ
ಜೀರ್ಣಗೊಂಡ ಮನಸು-ದೇಹಕ್ಕೆ ಯಾಕೀ ಯಾತನೆ ?

Wednesday, March 28, 2012


ನನ್ನ ಜೀವದ ಜೀವ ನೀನು
ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಇರುವೆನೇ ನಾನು?
ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲಿ ನಿನ್ನ ಬಿಂಬ
ನಿನ್ನ ನಗುವಲಿ ನನ್ನ ಉಸಿರು
ನನ್ನ ಉಸಿರ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡ ಗೆಳೆಯಾ
ನಗುತಿರಲು ನೀನು ಬದುಕುವೆ ನಾನು

Tuesday, March 20, 2012

ನಗು





ನಗುವಿನ ಒಡತಿ ನಾನೇ
ನಗು, ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಗು ಕಲಿಯಿತು
ಅಳು, ನನ್ನ ನೋಡಿ ದುಃಖ ಮರೆಯಿತು
ಜನ ನನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕರು
ಮನ, ಎಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ಅತ್ತಿತು!

Monday, March 19, 2012

ದೇಶ ಪ್ರೇಮಿ


ಈಚೆಗೆ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದು.

ಕಂಬಾರರ ’ಶಿಖರಸೂರ್ಯ’, ಸೂರ್ಯನಾರಾಯಣ ಚಡಗರ ’ ಮನೆತನ ’, ಜಯಂತರ ’ಚಾರ್ ಮಿನಾರ್ ’, ಬೆಳೆಗೆರೆಯವರ ’ ರೇಷ್ಮೆ ರುಮಾಲು ’ , ಮಿತ್ರಾ ಅವರ ’ಮಾಯಕದ ಸತ್ಯ’ ಮತ್ತೆ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಪೈ ಅವರ’ ಮೂರು ಮತ್ತಿಷ್ಟು’ ಈಚೆಗೆ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದು...ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಾಕಿ ಇವೆ ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಲು! :) ಪುಸ್ತಕಕಿಂತ ಒಳ್ಳೆ ಗೆಳೆಯರಾರು ? ಪ್ರಪಂಚ ಮರೆಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ.