Friday, February 22, 2019

ಹೀಗೊಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸಿನಿಮಾ!


ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಅನುಭವ ಕೊಡುವ ಈ ಸಿನಿಮಾ, ಅದನ್ನು ತೆಗೆದ ರೀತಿಗೆ ಮತ್ತು ಕಥೆ ಬರೆದ ರೀತಿಗೆ ಒಂದ್ಸಲ ನೋಡಲೇಬೇಕು. ಚೆಂದದ ಮುಖಗಳು, ಸೆಟ್ ಮತ್ತು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲ ಅನಿಸುವ ಕಥೆ ಇದನ್ನು ಬೇರೆ ಅನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹಾರರ್, ಕಾಮಿಡಿ, ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಲ್, ಥ್ರಿಲರ್ ಹೌದು ಎಲ್ಲವೂ . ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಪ್ರಯತ್ನ. ನಾನಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ರೆಡ್ ಪಾರೆಟ್ ಮೀನು ಇದರಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದೆ (?!). ಇಡೀ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಜಾಸ್ತಿ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದು ಅವನೇ! ಅದ್ಯಾರಿಗೆ ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಕಥೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತೋ, ಅದನ್ನು ನಂಬಿ ಯಾರೋ ದುಡ್ಡು ಹಾಕಿ ಹೀಗೆ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆಯುತ್ತಾರೋ ಎಂದೆನಿಸಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ!
೨೦೧೮ರ ಈ ಸಿನಿಮಾ ನೆಟ್ ಫ್ಲಿಕ್ಸಿನಲ್ಲಿದೆ. ಇದರ ಟ್ರೈಲರಿನ ಲಿಂಕ್ ಇಲ್ಲಿದೆ.

https://www.youtube.com/watch?v=xOEscQChX7M

Friday, January 11, 2019

ಕಪ್ಪು ಬಿಳುಪಿನ ನಡುವೆ

Life isn't black and white. It's a million gray areas, don't you find? 
                                                                                                                                                Ridley Scott



ದೀಪ್ತಿ ಬೆಡ್ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಒಳಗಿದ್ದ ಸೂಟುಕೇಸುಗಳನ್ನು ಎಳತರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಣ್ಣ ಬಂದರು. "ಸರಿ ದೀಪು, ಎಲ್ಲಾ ರೆಡಿನಾ?" ಎಂದು ಸೂಟುಕೇಸುಗಳನ್ನು ದೂಡಿಕೊಂಡು ಮಥನ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ "ಬರ್ತೀನಿ ಮಥನ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲೇ" ಎಂದವರೇ ಹೊರಹೋದರು. ಮಥನ್, ತೊಡೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನೀಹಾಳನ್ನೆತ್ತಿ ಚೇರಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿ, ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಸುರಿದ ಜೊಲ್ಲನ್ನು ಮೆತ್ತಗೆ ಕರ್ಚೀಫಿನಿಂದ ಒರೆಸಿ, ಮತ್ತವಳ ಕೂದಲನ್ನು ಸರಿಮಾಡಿ, ದೀಪ್ತಿ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ಅವಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮೃದುವಾಗಿ ತಬ್ಬಿ, ಹಣೆ ಚುಂಬಿಸಿ, "ಗಾಡ್ ಬ್ಲೆಸ್ಸ್ ಯು ಪುಟ್ಟಿ" ಎಂದವನ ದನಿ ಹಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ದೀಪ್ತಿ ಅವನ ತೋಳನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ತಬ್ಬಿದವಳು ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಅರೆ ಘಳಿಗೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು "ಚಿನ್ನು, ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹೋಗೋಣ"ಎಂದಳು. ಮಥನ್ ಅವಳನ್ನು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿ "ನಿಹಾಗೆ ಜ್ಯೂಸು ಕುಡಿಸೋ ವೇಳೆಯಾಯ್ತು" ಎಂದ. ಮುಷ್ಠಿ ಬಿಗಿದು, ಹಲ್ಲು ಕಚ್ಚಿ, ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಂಡ ದೀಪ್ತಿ ನೀಹಾಳ ಕಡೆಗೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ, ಅವಳನ್ನಪ್ಪಿ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿ, ಕಣ್ಣೊರೆಸುತ್ತಾ ಹೊರನಡೆದಳು, ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಥನ್ ಮಿಕ್ಸಿಜಾರಿಗೆ ದಾಳಿಂಬೆಕಾಳುಗಳನ್ನು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ.

ದೀಪ್ತಿ ಕೆಳಬಂದಾಗ ಕಾರಿನ ಡಿಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಲಗೇಜ್ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದ ಅಣ್ಣ,ತಲೆಯೆತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದವರು ಅವಳ ತಲೆ ಸವರಿದರಷ್ಟೇ. ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಹೊರಟರೂ ಮೂವರ ನಡುವೆ ಮೌನವಿತ್ತು. ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ಮುಟ್ಟಿ, ಅವರನ್ನು ಒಂದೆಡೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ "ಈಗ ಬಂದೆ ದೀಪು" ಎಂದು ಹೋದವರು ವಾಪಸು ಬಂದಾಗ ಅವರ ಕೈಲಿದಿದ್ದು ಅವಳಿಗಿಷ್ಟದ ರೋಶರ್ಸ್ ಚಾಕಲೇಟಿನ ದೊಡ್ಡ ಡಬ್ಬ. ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಲು ಆರಂಭಿಸಿದೊಡನೆ ಅವಳ ವಿಮಾನದ ಬೋರ್ಡಿಂಗಿಗೆ ಅನೌನ್ಸ್ಮೆಂಟ್ ಕೇಳಿಬಂತು. ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ಅವಳ ಕೈಗಿರಿಸಿದ ಅಣ್ಣ ಅವಳನ್ನಪ್ಪಿ, ತಲೆ ಸವರಿ "ನೀನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಣಯ ನಿನಗೆ ಸರಿ ಅನಿಸಿದೆಯಲ್ಲ, ಸಾಕು. ಆರೋಗ್ಯದ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡು" ಎಂದರು. ಇಬ್ಬರ ಕಾಲು ಹಿಡಿದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದವಳು, ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಲಗೇಜ್ ಟ್ರಾಲಿಯನ್ನು ನೂಕುತ್ತಾ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಳು. 

ಟೇಕಾಫ್ ಆಗುತ್ತಿದಂತೆ ಅವಳ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮುಂದೆ ನೆನಪಿನ ತೇರು ಸಾಗತೊಡಗಿತು. ಅನಿಮೇಶನ್ ಕಂಪೆನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯೇಟಿವ್ ಹೆಡ್ ಆಗಿದ್ದ ಮಥನ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಗೆಳತಿಯೋರ್ವಳ ಮಗುವಿನ ಬರ್ತ್ ಡೇ ಪಾರ್ಟಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ. ತನ್ನ ಕೋಡಿಂಗ್, ಅವನ ಬಣ್ಣದ ಲೋಕ ಮ್ಯಾಚ್ ಆಗುತ್ತಾ ಎಂದು ಅಳೆದೂ ಸುರಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ ಇಬ್ಬರೂ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು. ವಿದ್ಯೆ, ರೂಪ, ಕೆಲಸ ಎಲ್ಲದರೂ ಮ್ಯಾಚ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡಿ ಈರ್ವರ ಹೆತ್ತವರೂ ಖುಷಿಪಟ್ಟು ಮದುವೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದರು. ಬದುಕು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಪ್ಪ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಥನ್ ತಾಯಿ ಕ್ಯಾನರ್‌ಗೆ ತುತ್ತಾಗಿ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಜೀರ್ಣಾವಸ್ಥೆಗೆ ಜಾರತೊಡಗಿದ್ದರು. ಹದಿನೆಂಟು ತಿಂಗಳುಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿದ್ದರು. ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿಂದ ತಂದೆಯನ್ನೇ ನೋಡದ, ಪ್ರಪಂಚವಿಡೀ ತಾಯಿಯೆಂದೇ ನಂಬಿದ್ದ ಮಥನ್ ತೀರಾ ಅಸ್ವಸ್ಥಗೊಂಡಿದ್ದ. ಹದಿನೆಂಟು ತಿಂಗಳೂ ಮನೆಯಿಂದಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಮಗುವಿನಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ, ದೀಪ್ತಿ ಅಣ್ಣ,ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರೂ ಅವನಿಗೆ ಸಾಥ್ ನೀಡಿದ್ದರು. ದೀಪ್ತಿ ಅಮ್ಮನಂತೂ ದಿನಾಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಣ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಶಕ್ಕುಅಕ್ಕ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಸಂಭೋದಿಸುತ್ತಾ ಅವರ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು ಸಹನೀಯಗೊಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೂವರೂ ಕೂತು ಯಾವುದಾದರೂ ಹಳೆಯ ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೋ, ಪುಸ್ತಕ ಓದುತ್ತಲೋ ಇದ್ದರೆ ಅವರೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಥನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ದೀಪ್ತಿ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಯೇ ನಿಂತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳೇ ಹೊರತು ಅಂಟಿಯೂ ಅಂಟದಂತಿದ್ದಳು, ಒಮ್ಮೆ ಅವಳಮ್ಮ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವಳ ಉತ್ತರ ಅಳುವಾಗಿತ್ತು. 

ಯಾತನೆಯ ಪರ್ವ ಮುಗಿದು ವರುಷವಾಗಿರಬೇಕು, ಮಥನ್ ಮತ್ತೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದೀಪ್ತಿ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಮಥನ್, ಅಣ್ಣಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲರೂ ಖುಷಿಪಟ್ಟರೆ ಅವಳಿಗ್ಯಾಕೊ ಒಂದಿನಿತೂ ಕುಶಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನದೇ ಸ್ವಂತ ಟೀಮ್ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಮಲ್ಟಿಮಿಲಿಯನೇರ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‌ಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿದ್ದವಳಿಗೆ ಒಲ್ಲದ ಹೊರೆ ಅನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ಸಾಲದಕ್ಕೆ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ಸಿಕ್‌ನೆಸ್,ಅಸಿಡಿಟಿ ತಾಪತ್ರಯಗಳು. ’ನಂಗೆ ಬೇಡ ಚಿನ್ನೂ’ ಎಂದು ಮಥನ್ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ ಹುದುಗಿಸಿ ಅತ್ತರೆ "ಹಂಗೆಲ್ಲಾ ಅನ್ನಬಾರದು ಪುಟ್ಟಿ, ಅಮ್ಮನೇ ಮತ್ತೆ ಬರ್ತಿದ್ದಾರೆ ನೋಡು" ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ಮತ್ತಷ್ಟು ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ನೋವನ್ನು ನೋಡುವುದೂ, ಅನುಭವಿಸುವುದೂ ಅವಳಿಗಾಗದ ಮಾತು. ಅವಳ ಅಳು ನೋಡಲಾಗದೆ "ಇವಳು ಕಷ್ಟ ಪಡೋದು ನೋಡೋಕಾಗಲ್ಲ ಅಮ್ಮ" ಎಂದರೆ ಅವಳಮ್ಮ "ಸಲ್ಪದಿನ ಅಷ್ಟೇ, ಸರಿಯಾಗುತ್ತೆ. ಅವಳೇನೂ ಚಿಕ್ಕವಳಲ್ಲ, ಲೇಟಾದ್ರೆ ಕಷ್ಟ, ನಾನು ಗಟ್ಟಿ ಇದ್ದಾಗಲೇ ಮಗುವಾಗಲಿ, ನಾನು, ದೀಪ್ತಿಯಣ್ಣ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಶಕ್ಕುಅಕ್ಕ ಹುಟ್ಟಿ ಬರ್ತಾರೆ" ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. "ಅಮ್ಮನೂ ಮಥನ್ ಕಡೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ತಾರೆ, ನಂಗ್ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ನೋಡಣ್ಣ" ಎಂದು ದೂರು ಅಣ್ಣನ ಬಳಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವಾಗಲೂ ನಕ್ಕು ತಲೆ ಸವರುತ್ತಿದ್ದ ಅಣ್ಣ ಒಂದಿನ "ನಿಜ ಹೇಳು ದೀಪು, ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿಂಗೆ ಬೇಡ್ವಾ ಮಗು? ಇವಾಗಿನ್ನೂ ೨.೫ತಿಂಗಳು, ಮಥನ್ ಹತ್ರ ಮಾತಾಡ್ತೀನಿ" ಎಂದರು. ಸುಮ್ಮನಾದವಳು ಮುಂದೆ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ "ನಿಂಗೆ, ಮಥನ್‌ಗೆ ಆಲ್ವಾ ಬೇಕಿದಿದ್ದು, ನೀವಿಬ್ಬರೇ ಎಲ್ಲ ಮಾಡಬೇಕು" ಅಂದಿದ್ದಳು. ಅಂತೆಯೇ ನಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು ಕೂಡ. ದಿನಾ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅಮ್ಮನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀಹಾಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸುಮಾರು ಒಂಭತ್ತು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಜಾಯಿನ್ ಆದವಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಕೆಳಗಿನ ಪೊಸಿಷನ್ ಹಾಗೂ ಹೈಕ್ ಹಾಗೂ ಬೋನಸ್ ಕೂಡಾ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಒಂಭತ್ತು ತಿಂಗಳು ಅವಳ ಕರಿಯರ್ ಗ್ರಾಫಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬದ ಬಿಟ್ಟ ಸ್ಥಳದಂತೆ ಅವಳನ್ನು ಅಣಕಿಸುತಿತ್ತು. ಅವಡು ಕಚ್ಚಿ ಹಗಲೂ ರಾತ್ರಿ ಜೀವತೇದು ಮತ್ತೆ ಕಂಪೆನಿಯ ಹಾಟ್ ಫೇವರಿಟ್ ಆಗಲು ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷಗಳು ಬೇಕಾಗಿದ್ದವು. ಅದೊಂದು ದಿನ, ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರೆಡೂವರೆಗೆ ಬಂದವಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಕಾದಿತ್ತು, ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದ ಅಣ್ಣನ ಕಾಳಹೀನ ಮುಖ ನೋಡಿ ಗಾಬರಿಯಾಯ್ತು. ಅಣ್ಣ ಏನೂ ಮಾತಾಡದೆ, ಸುಮ್ಮನೆ ಒಳ ನಡೆದರೆ, ಅಮ್ಮ ಸೋಫಾ ಮೇಲೆ ಇವಳು ಬಂದಿದ್ದರ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಕೂತಿದ್ದರು. ಡೈನಿಂಗ್ ಟೇಬಲ್ ಎದುರು ತಲೆ ಹಿಡಿದು ಕೂತಿದ್ದ ಮಥನ್. "ಏನಾಯ್ತು ಚಿನ್ನೂ?" ಎಂದದ್ದೇ ಅವಳನ್ನಪ್ಪಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಾಬರಿಯಾಯ್ತು ಅವಳಿಗೆ "ಜಾಬ್ ಏನಾದ್ರೂ ಹೋಯ್ತಾ? ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಹುಡುಕಿದ್ರಾಯ್ತು " ಅಂದೆಲ್ಲಾ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವಳನ್ನು ತಡೆದ ಮಥನ್ "ನಮ್ಮ ನೀಹಾ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಮಗು ಪುಟ್ಟಿ" ಎಂದು ಬೊಬ್ಬಿರಿದು ಕೂದಲು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದ. ದೀಪ್ತಿ ಕಲ್ಲಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು.

"ಮ್ಯಾಮ್, ನಿಮ್ಮ ಊಟದ ಆರ್ಡರ್ ಹೇಳ್ತೀರಾ?" ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಳು ರಕ್ತ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣ ಬಳಿದ ಚೆಲುವೆ. ಮೆನು ಜಾಲಾಡಿ ಏನೋ ಹೇಳಿದ ದೀಪ್ತಿ ಕಿಟಕಿಯ ಕಡೆ ಮುಖತಿರುಗಿಸಿ ಕಾಣದ ಮೋಡಗಳ ಹುಡುಕಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಶಕ್ಕು ಆಂಟಿ ನೋವನ್ನೇ ನೋಡಲಾಗದವಳಿಗೆ ಇದನ್ನ್ಯಾವುದನ್ನೂ ನೋಡುವ ಮನಸ್ಸಿರಲಿಲ್ಲ, ಒಂದಷ್ಟು ತಿಂಗಳುಗಳು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎಲ್ಲಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಸುತ್ತು ಹೊಡೆದಿದ್ದಾಯ್ತು, ಇದ್ದ ಬಿದ್ದವರ ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದಾಯ್ತು. ಉಹೂ,ಬದುಕು ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮಥನ್, ಅಮ್ಮ, ಅಣ್ಣ ಎಲ್ಲರೂ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡು ನೀಹಾ ಬದುಕಿಗೆ ಬಣ್ಣ ತುಂಬಲು ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇವಳು ಮಾತ್ರ ಪ್ರತೀ ನಿಮಿಷವೂ ಸತ್ಯದಿಂದ ದೂರ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಳು. 
ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಲ "ಪುಟ್ಟಿ, ಕೆಲಸ ಬಿಡ್ತೀಯ, ನೀಹಾಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಬೇಕಿದೆ, ಅಣ್ಣಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸಾಕಾಗ್ತಿದೆ, ಈ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಅವ್ರಿಷ್ಟು ಮಾಡೋದು ನಂಗೆ ನೋಡೋಕಾಗ್ತಿಲ್ಲ, ಅವರು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಅಂತ ನಾವು ನೀಹನನ್ನು ಬರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಲ್ಲ ಅಲ್ವ?" ಎಂದಿದ್ದ. ಅವತ್ತಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟುಪಟ್ಟು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ಪೊಸಿಷನ್ ಯಾರಿಗೋ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು, ಅಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ನೀಹಾ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ ದೀಪ್ತಿ, "ನಂಗ್ಯಾವಾಗಲೂ ಬೇಡ ಇತ್ತು, ನಿನ್ನಿಂದಾಗೆ ಆಗಿದ್ದು ಇವೆಲ್ಲಾ" ಅಂದುಬಿಟ್ಟಳು. ಮಥನ್ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ, ಅದಾದ ನಂತರ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ವರ್ಕ್‌ಫ್ರಮ್‌ಹೋಂ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ತಿಂಗಳಿರೆಡು ಸಲ ಹೋಗಿ ಬರಬೇಕಿತ್ತು, ಅಣ್ಣಅಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀಹಾಳನ್ನು ಬಿಡುವಾಗ ಓರ್ವ ನುರಿತ ನರ್ಸ್ ಕೂಡಾ ಆ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. 

ಅವಳಾಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಊಟ ಅವಳೆದುರು ಬಂದಿತ್ತು, ಸರಿಯಾಗಿ ಬೇಯದ ಆ ವಸ್ತುವನ್ನು, ಪ್ರತೀ ಗುಕ್ಕಿನೊಂದಿಗೂ ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮುಗಿಸಿದಳು. ಹಸಿವಿರದೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಇದನ್ನು ಮುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅನಿಸಿತು. ಮತ್ತೆ ಮಥನ್ ಕಣ್ಣೆದಿರು ಸುಳಿದ.

ದಿನಾ ಸಂಜೆ ತಂದೆ, ಮಗಳು ಅವರಿದ್ದ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಸುತ್ತ ವಾಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಎಲ್ಲರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. "ಎಷ್ಟು ಇಂಪ್ರೂವ್ ಆಗ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಗೊತ್ತಾ? ಇವತ್ತು ತಾರಾ ಆಂಟಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ನಕ್ಕಳು, ಬಾಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು" ಎಂದೋ ಮಥನ್ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ದೀಪ್ತಿ ನೋಟ ಅವನನ್ನೂ ದಾಟಿ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೂತ ದೇವರಲ್ಲಿ ನೆಡುತಿತ್ತು. ’ಯಾಕೆ ಪುಟ್ಟಿ, ಮಾತಾಡು ’ಎಂದು ಮಥನ್ ಹೇಳಿದ್ದರೆ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ್ದ ಹಿಮ ಒಂಚೂರಾದರೂ ಕರಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಏನೋ. ಎಂದಾದರೂ ಬೇಗ ಬಂದರೆ ದೀಪ್ತಿ ಕೂಡಾ ಇವರೊಂದಿಗೆ ವಾಕಿಂಗ್ ಬಂದರೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರಾದರೂ "ನಿಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ವರ್ಕ್ ಫ್ರಮ್ ಹೋಂ ಇಲ್ವಾ, ಇವಳು ದೊಡ್ಡವಳಾದ ಮೇಲೆ ಕಷ್ಟ ಆಲ್ವಾ?" ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದಾಗ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಂತಾಗುತಿತ್ತು. ಅಣ್ಣಅಮ್ಮನ ಬಳಿಯೂ ಮಾತು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದವಳಿಗೆ ಆಫೀಸಿನ ಗೋಡೆಗಳು, ಸ್ಯಾಲರಿ ಹೈಕುಗಳು, ಏರುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್, ಪಾರ್ಟಿಗಳು ನಶೆಯಂತೆ ಸುಖ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು. ನೀಹಾ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದಾಗೆಲ್ಲ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಅಸಾಧ್ಯ ನೋವೇಳುತ್ತಿತ್ತು, ಬಾತ್‌ರೂಮಿನ ನಲ್ಲಿಗಳು, ಬಕೆಟ್, ಮಗ್ಗುಗಳಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದರೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಅಳತೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವೋ ಏನೋ. ಯಾವುದೋ ಪೇಯ್ನ್ ಕಿಲ್ಲರ್ ನುಂಗಿ ನೀರು ಕುಡಿದು ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದಳು. 

ನೀಹಾ ಪ್ರತೀ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನೂ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದು ಕೇಕ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಥನ್, "ನಾಡಿದ್ದು ಜನವರಿ ೬, ಈ ಸಲ ಯಾವ ಥೀಮ್ ಮಾಡೋಣ ಕೇಕ್ ಅನ್ನ" ಎಂದ ಮಥನ್. ಅಷ್ಟೇ! ಕೈಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗ್ ಅನ್ನು ಗೋಡೆಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವಂತೆ ಬಿಸುಟ ದೀಪ್ತಿ "ನಿಂಗೇನಾಗಿದೆ, ಒಂದ್ಸಲಾನಾದ್ರೂ ನಿಮ್ಮಮ್ಮನಿಗೆ, ಈ ಮಗೂಗೆ ಮಾಡಿದಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ನಂಗೆ ಮಾಡಿದ್ಯಾ ಒಂದಿನ ಆದ್ರೂ, ಯಾವಾಗ್ಲೂ ನಾನ್ಯಾಕೆ ನಿಂಗೆ ಸೆಕೆಂಡ್ ಪ್ರಿಯಾರಿಟಿ, ಕೆಳಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಿಯಲ್ಲ ಇವಳನ್ನ, ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡ್ತಾರೆ ಗೊತ್ತಾ? ಒಂಚೂರಾದ್ರೂ ಐಡಿಯಾ ಇದೆಯಾ? ಎಲ್ಲರ ಮನೆಗೆ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್, ರಿಲೇಟಿವ್ಸ್ ಬರ್ತಾರೆ, ನಮ್ಮನೆಗೆ ಯಾರೂ ಯಾರೂ ಬರಲ್ಲ...ನಂಗೂ ಎಲ್ಲರ ಥರ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ತಿರುಗಾಡಬೇಕು, ಯು.ಎಸ್ ಅಲ್ಲೇ ಸೆಟ್ಲ್ ಆಗಬೇಕು ಅಂತಿದೆ, ನಾನೇನು ಮಾಡಿದೆ ಅಂತ ಇಂಥಹ ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಟ್ಟ ದೇವ್ರು? ಅಮ್ಮ ಹಾಗಾದ್ರು, ಇವಳು ಹೀಗೆ. ಇನ್ನು ಅಣ್ಣಅಮ್ಮನನ್ನೂ ನರಳೋದು ನೋಡೋದು ಬಾಕಿಯಿದೆ, ನನ್ನ ಕೈಲಾಗಲ್ಲ, ಬರೀ ನೋವಷ್ಟೇ ಬದುಕಾ? ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಯೋದೆ ಒಳ್ಳೇದು ಇದಕ್ಕಿಂತ" ಅಂದವಳೇ ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. 

ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದ, ಅಮ್ಮ ಕಿರುಚಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದ ನೀಹಾ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದು ಅಳಲೂ ಆಗದೆ ಹೆದರಿ ತಾಯಿಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಎದುರಿದ್ದ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದು ದೀಪ್ತಿ ತಲೆಸವರಿದ ಮಥನ್ ಅವಳನ್ನಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ಅವಳ ಅಳು ತಹಬಂದಿಗೆ ಬರುವವರೆಗೂ ತಟ್ಟಿ ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮೊಣಕಾಲೂರಿ ಕೂತು ಹೇಳಲಾರಂಭಿಸಿದ. "ಹೌದು ಪುಟ್ಟಿ, ನನಗೂ ಅನಿಸಿತ್ತು, ಆಮೇಲೆ ಯಾವುದು ಬದಲಾಗಲಾರದು ಎಂದು ಅರಿವಾದಾಗ ದೇವರ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧ, ಅದೂ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಹತಾಶೆ, ನೋವು, ಕಣ್ಣೀರು. ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ ಆಗಿದ್ದರು ಪುಟ್ಟಿ, ನೀಹಾ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಮತ್ತದೇ ನೋವು. ಎರಡೂ ನೋವುಗಳೂ ಪ್ರಚಂಡವಾದವುಗಳು, ಒಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕಾದ ನೋವುಗಳಾದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ದೇವರು ಚೂಸ್ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಸಿಗುವ ನೋವು. ನಿನ್ನಂತೆ ನಾನೂ ದೂರ ಓಡಿದರೆ ನೀಹಾಗ್ಯಾರು? ನಮ್ಮದೇ ತುಣುಕಲ್ಲವೇ? ನಿಂಗೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಆಗ್ತಿದೆ ಗೊತ್ತು. ಅಣ್ಣಅಮ್ಮನನ್ನೇ ನೋಡು, ಅವರಿಗೂ ನೋವಿದೆಯಲ್ಲವೇ? ಇದ್ದಿದ್ದನ್ನು ಇದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಬದುಕು, ಸೋಲನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ. ನಿಜ, ಅಣ್ಣಅಮ್ಮನೂ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಯಾರಿಗಿಲ್ಲ ಹೇಳು ಈ ನೋವು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ನಮಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲವಲ್ಲ. ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿನಗನಿಸುತ್ತಾ ನೀನು ಸೆಂಕಡ್ ಪ್ರಿಯಾರಿಟಿ ಅಂತ. ನಾನೇನೂ ಹೇಳಬೇಕಿಲ್ಲ, ಉತ್ತರ ನಿಂಗೇ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಯಾರೆಷ್ಟು ಆಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿದೆ ನಂಗೆ, ಹೆದರಿದರೆ ನೀಹಾ ಜೀವನ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಷ್ಟ, ಅವಳು ಎಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆಯೇ ಬೆಳೆಯಬೇಕಾದವಳು, ಅವಳು ಬಾರ್ನ್‌ಸೋಲ್ಜರ್. ಅಷ್ಟೂ ಜನರಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಮನಸುಗಳಿವೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ ಬದುಕಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ, ಅವನ್ನು ಗುರುತಿಸಬೇಕು, ನೀಹಾ ಕೂಡಾ ಕಲಿಯಬೇಕು ಅವನ್ನ ಗುರುತಿಸೋಕೆ. ಚೀರ್ ಅಪ್. ಈ ಸಲ ನೀಹಾ ಪಾರ್ಟಿಗೆ ನಿನ್ನ ಕಲೀಗ್ಸ್, ಎಲ್ಲಾ ರಿಲೇಟಿವ್ಸ್ ಅನ್ನೂ ಕರೆಯೋಣ, ನಾವೇ ನಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಬೇರೆ ಯಾರು ಮಾಡ್ತಾರೆ?" ಎಂದ. 
ಹೌದು, ಬದುಕು ಎಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿ ಹೋಯ್ತು, ಒಪ್ಪಿ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕೂಡಲೇ ಕಾಲೂರಿ ಕೂತು ಬಿಟ್ಟಿತು, ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತರಾರು ಅನ್ನುವದನ್ನು ಕಾಲವೇ ತಿಳಿಸಿತು. ಆದರೆ ಕೈಲಿದ್ದ ಯು.ಎಸ್  ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮಾತ್ರ ಬಿಡಲಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ವರ್ಷ, ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿ ಬದುಕಿದರಾಯ್ತು, ದಿನಾ ಫೇಸ್ ಟೈಮ್ ಮಾಡಿದರಾಯ್ತು, ಅಣ್ಣ ಅಮ್ಮ ಇನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಬಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನೀ ಕನಸು ನನಸಾದ ಕೂಡಲೇ ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ನೋಡಬೇಕು. ಸಾಕಷ್ಟು ಕಾಂಟ್ಯಾಕ್ಟ್ಸ್ ಇದೆ, ಕನ್ಸನ್ಸಿ ಮಾಡಬೇಕು. ದುಡಿದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಣವಿದೆ, ನೀಹನ ಕರ್ಕೊಂಡು ಒಂದಿಷ್ಟು ಸುತ್ತಾಡಬೇಕು.... ಕನಸು ಕಟ್ಟುತ್ತಲೇ ರೆಕ್ಕೆಬಿಚ್ಚಿ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದ ಹಕ್ಕಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ದೀಪ್ತಿ ನಿದ್ದೆ ಹೋದಳು. ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ಚೇರ್ ಅಲ್ಲಿ ಕೂತು ಬಾಯಿ ತುಂಬಾ ಅನ್ನ ತುಂಬಿದ್ದ ನೀಹಾಗೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದ ವಿಮಾನ ತೋರಿಸಿ "ನೋಡು ನೀಹಾ, ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಇದ್ದಾರೆ!" ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಮಥನ್.


Sunday, July 15, 2018

ಚಿಟ್ಟೆ

ಬಣ್ಣಗಳ ಕಳಕೊಂಡ ಚಿಟ್ಟೆಯೊಂದು
ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ರಂಗು ಹುಡುಕ ಹೊರಟಿತು.
ಬಣ್ಣಗಳ ರಾಣಿ ಹೂವನ್ನು  ಕೇಳಿತು 
ಹೂವು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿತು.
ನೀಲಿ, ಬಿಳಿ, ಕೆಂಪು, ಬೂದು 
ಆಕಾಶವ ಕೇಳಿತು,
ಅದೋ ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬಟ್ಟೆ 
ಬದಲಿಸಿರುವುದರಲ್ಲಿ ವ್ಯಸ್ತವಾಗಿತ್ತು.
ಆಸೆ ಬಿಡದೆ ನೀರಿನಾಳಕ್ಕಿಳಿದು 
ಮೀನ ಬೇಡಿತು.
ಮಾತಾಡಲೂ ಸಮಯವಿಲ್ಲದ ಅದು 
ಪುಳಕ್ಕನೆ ನೀರಲ್ಲಿ ಜಾರಿ ಹೋಯಿತು. 
ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದರೆ 
ನೂರು ವರ್ಣಗಳ ಹಕ್ಕಿ,
ಹಾರಿ ಅದರ ಬಳಿ ಹೋದರೆ
ಬಣ್ಣಗೆಟ್ಟ ಚಿಟ್ಟೆಯ ಕಂಡು
ಮುಖ ಸಿಂಡರಿಸಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಹೋಯಿತು.
ಪೂರ್ತಿ ಕುಸಿದ ತಥಾ ಕಥಿತ ಚಿಟ್ಟೆ
ಸುರಿವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತು 
ಮನ ಪೂರ್ತಿ ಅತ್ತಿತ್ತು,
ಕಪ್ಪು ಬಿಳುಪು ಚಿಟ್ಟೆಯ ಕಂಡು
ಆಗಷ್ಟೇ ಉದಿಸಿದ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು ಬಾಗಿ 
ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಸಂತೈಸಿತು, 
ಇದೀಗ ಚಿಟ್ಟೆ ರಂಗು ರಂಗಾಗಿ 
ನಕ್ಕಿತು, ಕಾಮನಬಿಲ್ಲ ಮೇಲೊಂದು 
ಹೊಸ ಹಚ್ಚೆಯ ನೀವು ಕಂಡೀರಾ
ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಈಗ ಪ್ರಾಣ ಸ್ನೇಹಿತರು.

Tuesday, July 3, 2018

ಗುತ್ತಿನ ಮನೆ

ಗುತ್ತಿನ ಮನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡು ಸುಮಾರು ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಕಳೆದು ಹೋದವು. ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಡುವ ಜ್ವರದಿಂದ ಏನೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾಗದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಲಗಿದ್ದವಳಿಗೆ ಇದನ್ನಾದರೂ ಬರೆಯೋಣ ಅನಿಸಿತು. ಈ ವಿವರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಫೋಟೋಗಳು ಮತ್ತು ಪುಟ್ಟ ವಿಡಿಯೊಗಳನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡದ್ದು, ಬುದ್ಧಿಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದು ಹಾಗೂ ನೆನಪಿರುವಷ್ಟನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. 
ಮಂಗಳೂರಿನ ಪಿಲಿಕುಳದಲ್ಲಿರುವ ಗುತ್ತಿನ ಮನೆಯ ಪ್ರತಿಕೃತಿ ಚೆಂದವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಕೂಡಾ ನಿರ್ವಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೋಹನ್ ಎನ್ನುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಉಸ್ತುವಾರಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸುಮಾರು ನೂರು ಮರದ ಕಂಬಗಳು ಹಾಗೂ ತೊಲೆ, ದಾರಂದ, ಕುರ್ಚಿ, ಮೇಜು ಇತ್ಯಾದಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಮರದ ವಸ್ತುಗಳಿರುವ ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೂ ಕಂಚುಕಾರದ ಗೂಡಾಗಲಿ, ಜೇಡನ ಬಲೆಯಾಗಲೀ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಯೂ ಒಂದು ಚೂರು ಕಸ ಕಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲದೆ ನೀಟಾಗಿದೆ. ಇಬ್ಬರು ಸಹಾಯಕರು ಇದ್ದಾರಂತೆ.
ವಿಶಾಲವಾದ ಗುತ್ತಿನ ಮನೆಯ ಎದುರಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ತುಳಸಿ ಕಟ್ಟೆ ಹಾಗೂ ಬಾವಿಯಿದ್ದು ಅದರ ರಾಟೆ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ್ದು, ಅಲ್ಲೊಂದು ಕಲ್ಲಿನ ಬಾನಿ, ಅದರಲ್ಲೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಮೀನು. ನಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಅದರಿಂದ ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತವಂತೆ. ಕಪ್ಪು ಮರದ ಕಂಬಗಳಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಚಾವಡಿ, ಚಾವಡಿಯ ಬಲ ತುದಿಯಲ್ಲೊಂದು ದೈವ ಸ್ಥಾನದಂತಿರುವ ಕೋಣೆ. ಇಡೀ ಮನೆಯ ನೆಲಕ್ಕೆ ಹಾಸಿರುವ ಕೆಂಪು ಕಾಲಿಗೆ ತಂಪೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಚಾವಡಿಯಲ್ಲೊಂದು ಮೇನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತೆ ಇರುವ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಾಳೆಗೊನೆಯ ಪ್ರತಿಕೃತಿ , ಎರಡು ಕೋವಿಗಳು ಮತ್ತು ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಕತ್ತಿಗಳನ್ನು ನೇತು ಹಾಕಲಾಗಿದೆ. ಮೆಟ್ಟಿಲಗಳ ಎರಡನೇ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಎರಡೂ ಕಡೆಗೆ ಇನ್ನೆರಡು ಕೋಣೆಗಳು. ಒಂದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜೋಕಾಲಿಯಲ್ಲಿ ದೈವದ ಕತ್ತಿ, ಮುಖವಾಡಗಳನ್ನಿರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಕೋಣೆಯ ಹೊರ ಬರುತ್ತಿದಂತೆ ಗೋಡೆಯಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮೂಲ ಗುತ್ತಿನ ಮನೆಗಳ ಹಲವಾರು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ವಿವರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನೇತು ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಮಹಾ ದ್ವಾರದ ಬಾಗಿಲುಗಳ ಅಂದವಂತೂ ಹೇಳ ತೀರದು. ಬಾಗಿಲಿನ ಬಲಗಡೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ, ಸಿಂಗಲ್ ಸೋಫಾದಂತಹ ಕುರ್ಚಿ. ಅದು ಸತ್ಯ ಪೀಠವಂತೆ. ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೂತು ನ್ಯಾಯ ತೀರ್ಮಾನ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ ಗುತ್ತಿನೊಡತಿ / ಒಡೆಯ.
ಒಳಗಡೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದಂತೆ ಎಡಗಡೆ ವಿಶಾಲವಾದ ಚಾವಡಿಯಂಥ ಜಾಗ. ಮೂಲೆಯಲ್ಲೊಂದು ಜೋಕಾಲಿ, ಅದರ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಬೆಳಕು ಬಿದ್ದಿದೆ, ಅದರ ಮೇಲೆ ಅಜ್ಜಿ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರು ಕೂತಿದ್ದಾರೆ, ಅರೆ! ಇವರ್ಯಾರು ಎಂದು ಹತ್ತಿರ ಹೋದರೆ ಅವು ಮಣ್ಣಿನ ಬೊಂಬೆಗಳು, ಆ ಇಡೀ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಒಳ ಹೋಗದಂತೆ ಒಂದು ಕಬ್ಬಿಣದ ಸರಳಿನ ತಡೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಅದೇನು ಎಂಬುದರ ವಿವರವುಳ್ಳ ಫಲಕ ಮತ್ತು ಒಂದು ಬಟನ್, ಒತ್ತುತ್ತಿದಂತೆ ಅದೆಲ್ಲೋ ಇಟ್ಟ ಸ್ಪೀಕರ್ ಇಂದ ಹೊಮ್ಮುವ ಒಂದು ಹಳೆ ಕಾಲದ ಕಥೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಹೂಗುಟ್ಟುವಿಕೆ ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೇನೋ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಬಲಗಡೆಗೂ ಅಷ್ಟೇ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಜಾಗ ಹಾಗೂ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೊಂದು ಕೊಠಡಿ. ಅಲ್ಲಿದ್ದವರು ಇವಾಗಷ್ಟೇ ಇಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಹೋದರೋ ಎಂಬಂತಿರುವ ಬಟ್ಟೆ, ಬುಟ್ಟಿ, ಮಂಚ, ತೊಟ್ಟಿಲು ಹಾಗೂ ಕವಾಟುಗಳ ಜೋಡಣೆ. ಈ ಕೋಣೆಯನ್ನೂ ನೋಡಿ ಮುಗಿಸಿ, ಎರಡನೇ ಹಂತವನ್ನು ದಾಟಿ ಒಳ ಹೋದರೆ ಎದುರಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುವ ವಿಶಾಲವಾದ ಅಂಗಳ, ಅದೊಂದು ಭವಂತಿ ಮನೆ. ಸೂರ್ಯನ ಬಿಸಿಲೂ, ಮಳೆ ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಳಿದರೆ ಆ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಏಳುವ ಧೂಳು ಹಾಗೂ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಬಂದು ಗಲೀಜು ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ನೆಟ್ ಹಾಕಿ ಮುಚ್ಚಿದ್ದಾರೆ. ಬಾಗಿಲಿನ ಎರಡೂ ದಿಶೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದೈವಗಳ ಪ್ರತಿಮೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿವರಗಳ ಫಲಕಗಳು. ಮತ್ತೆ ಮುಂದೆ ಎಡಭಾಗಕ್ಕೆ ಸಾಗಿದರೆ ಒಂದು ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂತುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗಿರುವ ಹಜಾರದಂಥ ಜಾಗ. ಅಲ್ಲಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಕೂತು ಸ್ವಲ್ಪ ಕುತ್ತಿಗೆ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ತಾಳೆ ಮರದಿಂದ ಹೆಂಡ ಇಳಿಸುವ ಒಂದು ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ ನೋಡಬಹುದು. ಅದೇ ಹಜಾರದ ಎಡಗಡೆ ಅಡುಗೆ ಮನೆ, ಥೇಟ್ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ಮನೆಯ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಂತೆ ಇದ್ದ ಇದರಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರೆ ಪಗಡಿಗಳು, ಭರಣಿಗಳು, ಹಾಲು ಮೊಸರು ತೂಗು ಹಾಕುವ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು, ಅಕ್ಕಿಮುಡಿ, ಅನ್ನ ಬಗ್ಗಿಸುವ ಬಾನಿ, ಕತ್ತಿಗಳು, ತುರಿಮಣೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇವೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ಕತ್ತಲಿದ್ದ ಒಲೆಯಲ್ಲಿ ಉರಿಯುವ ಕೃತಕ ಬೆಂಕಿಯ ಮಬ್ಬು ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಆ ಇಡೀ ಕೋಣೆಯನ್ನು ನಿಂತು ನೋಡುವುದು ಅದೆಷ್ಟು ಚೆಂದ. ಒಂದೆರಡು ಶತಮಾನಗಳು ಹಿಂದೆ ಹೋದ ಹಾಗಿನ ಅನುಭವ. ಮತ್ತೆ ಹಜಾರದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಅಂಗಳದ ಅಂಚಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಬಲಕ್ಕೆ ಹೊರಳುವಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಯಕ್ಷಗಾನದ ವೇಷಗಳು. ಚೆಂದದ ಬಣ್ಣಗಳು ಹಾಗೂ ಉಡುಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಂತಿರುವ ಮಾನವಾಕೃತಿಯ ಇವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಇರೋಣವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲೇ ಎಡಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕತ್ತಲೆ ಕೋಣೆ. ಏನಿದು ಎಂದು ಹೆದರುತ್ತಾ ಒಳ ಹೋದರೆ, ಫಲಕದ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಬಟನ್, ಒತ್ತಿದ ಕೂಡಲೇ ಭಾಗವತರ ಆಲಾಪದೊಂದಿಗೆ ಎದುರಿನ ಗಾಜಿನ ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬಬ್ಬರೇ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮಂದ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಕಾಣತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ಅದೊಂದು ಸುಂದರ ಅನುಭವ. ಅದೇ ಚಾವಡಿಯ ಕೊನೆಗಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಕೋಣೆಯ ಆಟಿ ಕಳೆಂಜದ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳೂ ಇದೇ ಥರ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದು ಮತ್ತೆ ಅಂಗಳದ ಅಂಚಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಖಾಲಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನೀಟಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿಟ್ಟ ಬೇಸಾಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳು, ತಲೆಯೆತ್ತಿದರೆ ಸಾಲಾಗಿ ಕಟ್ಟಿರುವ ಮಂಗಳೂರು ಸೌತೆಗಳು, ಇವೂ ಪ್ರತಿಕೃತಿಗಳೇ!
ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ನೆನಪಲ್ಲೇ ಈ ಮನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸುತ್ತು ಹಾಕಿದ್ದೀನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅಷ್ಟು ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ನಿಜವಾದ ಗುತ್ತಿನ ಮನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಬರಬೇಕೆಂಬುದು ನೆಕ್ಸ್ಟ್ ಪ್ಲಾನ್.
ನೀವೂ ಒಂದ್ಸಲ ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ

Monday, July 2, 2018

The age of Adaline

ಓಹ್ ಅಲ್ಲೊಂದು ಬೆಳ್ಳಿ ಕೂದಲು, ಇಲ್ಲೊಂದು ನೆರಿಗೆ, ಕಣ್ಣ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗೆರೆ ಛೆ, ಯಾಕಾದರೂ ವಯಸ್ಸಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಎಂದು ನಿಟ್ಟಸಿರು ಬಿಡದವರುಂಟೆ? ಒಂದು ವೇಳೆ ಉರುಳುವ ವರ್ಷಗಳು ಯಾವ ಗುರುತನ್ನೂ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಗೀರದೆ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಹೇಗಿರುತ್ತಿತ್ತು? ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮೆದಿರೆ ನಮಗಿಂತ ವೃದ್ಧರಾದರೆ, ಅದನ್ನು  ಒಪ್ಪಿಕೊಳುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ವರವೆಂದು ನಾವೀಗ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ ನಮ್ಮ  ಬಯಕೆ ಘೋರ ಶಾಪವಾದರೆ?

ಅವಳು ಅತೀ ಚೆಂದದ ಹೆಣ್ಣು, ಎಂಟು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಅವಳ ಅಂದ ಒಂದಿನಿತೂ ಮಾಸಿಲ್ಲ, ಕಾಲರಾಯ ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವ ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ಸಂಗಾತಿ ದೂರವಾಗಿ ಇದ್ದೋರ್ವ ಮಗಳು ಇವಳ ಅಜ್ಜಿಯಂತೆ ಕಾಣತೊಡಗಿದರೂ ಇವಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಬದಲಾವಣೆಯಿಲ್ಲ. ಸಾಯುವ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ, ಬದುಕುವ ಅದಮ್ಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೊತ್ತವಳು ಹೆಸರು, ವೇಷ ಬದಲಿಸಿ ಜನರಿಂದ, ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮನಗಳಿಂದ ದೂರ, ಬಲು ದೂರ ಓಡತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗೊಂದು ಅತೀ ವಿಚಿತ್ರ ಕಥೆ. ಲೀ ತೋಲಾಂಡ್ ಕ್ರೀಗರ್ ಅವರ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ ಬಂದ “The Age of Adaline” ನ ಕಥಾ ಹಂದರವಿದು. ಅಡಲೈನ್ ಫಿಲಂ ರೀಲ್ ನೋಡುತ್ತಾ ಕೂತಿರುವ ದೃಶ್ಯದೊಂದಿಗೆ  ಆರಂಭವಾಗುವ ಕಥೆ ಇತಿಹಾಸದ ಹಲವು ಘಟನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸುಂದರಿಯ ಕಥೆಯನ್ನೂ ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ವಿದ್ಯಮಾನದಿಂದ ಸತ್ತೇ ಹೋಗಿದ್ದ  ೨೯ರ ಅಡಲೈನ್ ಗೆ ಮತ್ತೆ ಜೀವನ ದಾನವಾಗಿ ಸಿಗುವುದಲ್ಲದೆ ವಯಸ್ಸೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ೧೦೭ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ೨೯ರ ಹರೆಯದಲ್ಲೇ ಕಾಲಿಟ್ಟವಳಿಗೆ ಸಿಗುವ ಜೀವನ ಸಂಗಾತಿ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬದಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ತಂದೆ, ಮಗ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ  ಪ್ರೀತಿಸುವ ಹೆಣ್ಣು ನಮ್ಮ ರಂಗನಾಯಕಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತಂದಳು. ಎಲ್ಲೋ ಯಯಾತಿಯೂ ನೆನಪಾದ.
ಯಾವುದೋ ಚಂದಮಾಮದ ಕಥೆಯಂತಿದ್ದರೂ ಚಿತ್ರ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕಾದಂಬರಿ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಭಾವನೆ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಸುಮಾರು ೨ ಘಂಟೆಗಳ ಕಾಲವಿರುವ, ಈ ಚಿತ್ರ  netflix ಅಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿದೆ. ನೀವೂ ನೋಡಿ.

Let it go

ಇವತ್ತಿಗೂ ಸುಲಭವೇನಲ್ಲ

ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವೇನಲ್ಲ

ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವೇನಲ್ಲ
ಇಷ್ಟೂ ದಿನ ತಪ್ಪದೇ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದವರು
ಎಚ್ಚರ ಭ್ರಮೆಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ
ಎದೆಗಪ್ಪಿ ಸಂತೈಸಿ ನಾನಿಲ್ಲಿಯೆ ಇದ್ದೇನೆ ಎಂದವರು
ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ಅತ್ತಾಗಿನಿಂದ ಪ್ರತೀ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ
ಎಡವದಂತೆ ಸಾವರಿಸಿದವರು ಇನ್ನಿಲ್ಲವೆಂದು
ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣುಗಳ ಹಿಂದೆ
ಸರ ಭರ ಓಡುವ ಸಿನೆಮಾ ರೀಲುಗಳಲ್ಲಿ
ಮಿಂಚಿ ಮರೆಯಾದವರು.
ಇನ್ನೆಂದಿಗೂ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ, ನೋಟಕ್ಕೆ, ಮಾತಿಗೆ
ನಿಲುಕಲಾರರು ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು
ತಲೆಗಷ್ಟೇ ಅರ್ಥವಾದದ್ದು ಮನಸ್ಸಿನಾಳಕ್ಕೂ
ಇಳಿಯಬೇಕು.
ಮುಂದೆ ನಡೆಯುವ ಎಲ್ಲಾ ಶುಭ ಸಂಧರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ
ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೂತು ನಗುವ ಚೆಲ್ಲುವವರು ಇವರು.
ತುಳಸಿ ನೀರು ಬಾಯಿಯಂಚಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಹೋಗಿದ್ದು
ಕೈಯಾರೆ ಸುರಿದ ಬಿಸಿ ನೀರು, ತಣ್ಣೀರು
ಸುಮ್ಮನೆ ಮೆತ್ತಿದ ಅರಸಿನ ಕುಂಕುಮ
ಮೈಮೇಲೆ ಇರಿಸಿದ ಕರಿಮಣಿ, ಬಳೆ
ಅಂಚಿನ ಹಳದಿ ಧಾರೆ ಸೀರೆ
ಯಾವುದೂ, ಯಾವುದೂ, ಯಾವುದೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ...
ಕಾಡುವ ನೆನಪುಗಳ ಬಿರುಡೆ ಮುಚ್ಚಿ
ಅದುಮಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ , ಪದೇ ಪದೇ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಬೇಕು
ಜಿಟಿ ಜಿಟಿ ಮಳೆ ಸುರಿದಂತೆ.
ಕಣ್ಣ ನೀರಿನಿಂದ ಎಷ್ಟು ತುಂಬಿದರು
ತುಂಬಲಾಗದ ಬಾವಿಯೊಂದು ಎದೆಯಲ್ಲಿ
ಇನ್ನೆಂದೂ ಸರಿಯಾಗದಂತೆ ಪೂರ್ತಿ ಬದಲಾಗಿ ಹೋದ ನಾವುಗಳು.

ಬೊಬ್ಬಿರಿದು ಅಳಲು ಆಸ್ಪದ ಕೊಡದಂತೆ
ನಮ್ಮದೇ ತುಂಡು ನಮ್ಮನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿರಲು
ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವೇನಲ್ಲ

stories of Rabindranath Tagore

ಚೆಂದ ಚೆಂದದ ಕಾಟನ್ ಸೀರೆಯುಟ್ಟು, ಕಿವಿಗೆ ರಿಂಗ್ ತೊಟ್ಟು ಓಡಾಡುವ ಹರೆಯದ ಹುಡುಗಿಯರು, ಕೆಂಪು ಹಣೆಬೊಟ್ಟು, ಸಿಂಧೂರವನ್ನು ಬೈತಲೆಗೆ ಬಳಿದ ಮದುವೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಕಂಡೂ ಕಾಣದ ಮೇಕ್ ಅಪ್, ಬದಿಗೆ ಬೈತಲೆ ತೆಗೆದು ಎಣ್ಣೆ ಬಳಿದು ಬಾಚಿದ ಕೂದಲು, ಸದಾ ಜುಬ್ಬಾ ಪೈಜಾಮ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಖಾದಿ ಕೋಟು ತೊಟ್ಟು, ದೊಡ್ಡ ಫ್ರೇಮಿನ ಕನ್ನಡಕದೊಳಗೆ ಮರೆಯಾದ ಮುಖ ಹೊತ್ತ ಸುಂದರರು. ಇವಿಷ್ಟೂ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳ ವಿವರಣೆಯಾದರೆ, ಅವರಿರುವ ಜಾಗಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಚಂದ. ಸುಮ್ಮನೆ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ಹರಿಯುವ ನದಿ, ಹಸಿರು ಉಟ್ಟ ಪರಿಸರ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಗುಡಿಸಲುಗಳು, ಅಲ್ಲೊಂದು ಕೋಳಿ, ಮರಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲೆಸೆಯುವ ಹುಡುಗರು. ಮನೆಗಳೋ ಅತೀ ಚೆಂದದವು, ಅವುಗಳಿಗೆ ಸುಂದರ ಬಾಲ್ಕನಿಗಳು, ಕಿಟಕಿಗಳು, ಅಲ್ಲಿಂದ ಇಣುಕುವ ಚೆಂದ ಚೆಂದದ ಮುಖಗಳು. ಊಟದ ಹಿತ್ತಾಳೆ ತಟ್ಟೆಗಳು, ಲೋಟಗಳು, ದಾದಾ ಬಾಬು, ಕಾಕಾ ಬಾಬು, ಕಾಕಿ ಮೊನಿ, ಶೋನ ಮುನಿ, ಪೊಧಿ(ಅತ್ತಿಗೆ) ಹೀಗೆ ಬಗೆ ಬಗೆ ಕಿವಿಗೆ ಹಿತವೆನಿಸುವ ಸಂಬೋಧನೆಗಳು. ಇಡೀ ಪರಿಸರ ಮನುಷ್ಯರ ಸಾದಾ ಸೀದಾ ಉಡುಗೆ ತೊಡುಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೊಂದುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ, ಆ ಕಾಲವೆಷ್ಟು ಚೆನ್ನವಿತ್ತು, ನಾನಿರಬಾರದಿತ್ತೇ ಆವಾಗ ಎಂದು ಖಂಡಿತಕ್ಕೂ ಅನಿಸುತ್ತದೆ . ಅನುರಾಗ್ ಬಸು ಎಪಿಕ್ ಚಾನೆಲ್ಲಿಗೋಸ್ಕರ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದ ‘ಸ್ಟೋರೀಸ್ ಒಫ್ ರವೀಂದ್ರ ನಾಥ್ ಟಾಗೋರ್” ನ ಪುಟ್ಟ ಪರಿಚಯವಿದು. ಟಾಗೋರರ ಕಥೆಗಳನ್ನ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟೇ ನೀಟಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಬಸು. ಟಾಗೋರರ ಕಥೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಸತೇನೂ ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ, ಅಷ್ಟು ಚೆಂದದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವಲ್ಲಿ ಬಸು ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ.   ಇಂಪಾದ ಸಂಗೀತ, ಉತ್ತಮ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಪಾತ್ರದಾರಿಗಳಂತೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಕಾಬೂಲಿವಾಲಾದ ಮುದ್ದು ಮಿನಿ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಳು. ಇನ್ನು ಬಹುತೇಕ ಎಪಿಸೋಡುಗಳಲ್ಲಿ  ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯದೊಡನೆ ಮುಂದಿನ ಕಥೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಯೋಗ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತು.