Monday, June 27, 2022

Secret life of our pets

 ಎರಡು ಸಾವಿರ ಅಡಿ ಎತ್ತರದಿಂದ ತನ್ನ ಸಾಕುತಂದೆಯೊಡನೆ ಪಾರಾಗ್ಲೈಡಿಂಗ್ ಮಾಡೋ ನಾಯಿ, ಹದಿನೈದು ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಸ್ಟೆಪ್ ಹಾಕಿ ಕುಣಿಯೋ ಗಿಳಿ, ಬಾಸ್ಕೆಟ್ ಬಾಲ್ ಆಡೋ ಮೊಲ, ಟೋಕನ್ ಎಕ್ಸ್ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಊಟ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋ. ಅಣ್ಣ ತಂಗಿ ಬೂದು ಗಿಳಿ ಜೋಡಿ, ಕಾರು ಓಡಿಸೋ ಇಲಿಗಳು, ಫ್ರಾಕ್ಚರ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕುಂಟುವ ಸಾಕುವ ತಂದೆಗೆ ಲೋನ್ಲಿ ಫೀಲ್ ಆಗಬಾರದೆಂದು ತಾನೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಂಟೋ ನಾಯಿ, ಅಲೆಕ್ಸಾದ ಶಾಪಿಂಗ್ ಲಿಸ್ಟಿಗೆ ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಸ್ಟ್ರಾಬೆರ್ರಿ ಹಣ್ಣು ಸೇರಿಸೋ ಕಳ್ಳ ಗಿಳಿ, ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಮ್ಯಾಚ್ ಆಡೋ ಮೀನುಗಳು...

ಎಂಥ, ಮಕ್ಕಳ ಸಿನಿಮಾ ಕತೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿರಾ? ಅಲ್ಲ, ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಗಳು ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಬಲ್ಲವು, ನಾವಿಲ್ಲದಾಗ ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡ್ತಾವೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರ್ತಾವೆ, ಅದಕ್ಕೆಷ್ಟು ಸಹಾನುಭೂತಿ ಇರುತ್ತದೆ, ಅವುಗಳ ಬುದ್ಧಿಮಟ್ಟ, ಕಲಿಕೆಯ ಉತ್ಸಾಹ, ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ' secret life of our pets' ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾತ್ರಗಳಿವು.
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಾಣಿ, ಪಕ್ಷಿ, ಹುಳ ಹುಪ್ಪಡಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಸ್ಥೆ, ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅದನ್ನು ನೋಡುವ ಕಣ್ಣು , ಖುಷಿಪಡುವ ಮನಸ್ಸು ಕೊನೆಗೆ ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಹನೆಯೂ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ತೇಜಸ್ವಿ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಮತ್ತು ಅವರು ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಪ್ರಾಣಿ ಪ್ರಪಂಚ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸಹನೆಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಇರಗೊಟ್ಟಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸಣ್ಣ ಬದುಕನ್ನು ಕೌತುಕಮಯ, ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಮತ್ತು ಸುಂದರಗೊಳಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಜಾಲವೂ ಅದ್ಭುತವೇ. ಬೇರೆ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಕಲಿಸಿದ ತೇಜಸ್ವಿಗೆ ಶರಣು!
ನಮ್ಮೊಂದಿಗೇ ಬದುಕುವ ಈ ಸಹಜೀವಿಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಡಾಕ್ಯುಮೆಂಟರಿ ಚೆಂದಕ್ಕೆ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ನೆಟ್ ಫ್ಲಿಕ್ಸಿನಲ್ಲಿದೆ, ಪ್ರಾಣಿ ಪ್ರಿಯರು ತಪ್ಪದೇ ನೋಡಿ.
May be an image of text that says 'Secret Life of Our Pets'
Prathima Keshav Prabhu, Raghu Apara and 5 others

Thursday, July 8, 2021

ಹೀಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ ಕಾಲ





ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೆ ಮರೆಯಾಗುವಾಗ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾದ ನನ್ನದೇ ಸಾಲುಗಳು. ಹಾಗೆ ನೋಡ ಹೋದರೆ ಸದಾ ಡಿನೇಯಲ್ ಮೋಡ್ ಅಲ್ಲೇ ಬದುಕುವವಳು ನಾನು. ಮತ್ತೆಂದಾದರೂ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಸವೆಸುವವಳು.
ಹೀಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ ಕಾಲ
ಸಾಗಂತ್ಯ ಚಿಂದಿ ಚೂರಿನ ನೆನಹುಗಳಾಗಿ
ಪ್ರೀತಿಯ ಜೀವಗಳು ಭಾವಕೋಶಗಳಾಗಿ
ಕಲಿತ ವಿದ್ಯೆಯೂ, ಓದಿದ ಸಾಲುಗಳೂ
ನೋಡಿದ ಚಿತ್ರಗಳೂ, ಕೇಳಿದ ಹಾಡುಗಳು
ಕಂಡ ಮುನ್ನೂರ ಅರವತ್ತು ಕೋಟಿ ಅಪರಿಚಿತ, ಚಿರ ಪರಿಚಿತ ಮುಖಗಳೂ
ಸುತ್ತಿದ ಹಾದಿ ಬೀದಿಗಳು ಕೇವಲ ಮೆದುಳಿನ ಗೆರೆಗಳಾಗಿ.
ನಿನ್ನಿನ ಅರಮನೆಗಳು ದಾರಂದದ ಅಸ್ಥಿಪಂಜರಗಳಾಗಿವೆಯಲ್ಲ
ಓಣಿಗಳು, ಬಾವಿಗಳು, ಕೆರೆಗಳೂ ನೀರು ಬಿದ್ದ
ಜಲವರ್ಣ ಚಿತ್ರಗಳಂತೆ ಮಾಸಿ ಹೋದವಲ್ಲ.
ನಿನ್ನೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಇದ್ದಿದ್ದು ನಿಜವೇ, ಅಲ್ಲ ಅದು
ಕೈಗಂಟಿದ ಚಿಟ್ಟೆಯ ರೆಕ್ಕೆಯ ಪುಡಿ ಬಣ್ಣಗಳಷ್ಟೇ.
ಚಿತ್ರದ ಬಿಂಬವಷ್ಟೇ ದಕ್ಕಿದ್ದು ಕಣ್ಣಿಗೆ.
ಹೀಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ ಕಾಲ.
ಆಗಾಗ ಮಿಂಚುವ ನೆನಹುಗಳೊಂದಿಗೆ
ಬಿಸಿ ಉಸಿರಿನ ಜೊತೆಗೊಂದಿಷ್ಟು ಕಣ್ಣೀರ ತರ್ಪಣ,
ನಿನ್ನೆಗಳ ಆತಂಕವಿಲ್ಲವಿಂದು. ಕಳೆದದ್ದು ಕಳೆದಾಯ್ತು
ಕಳೆಯಲು ಇನ್ನೇನ್ನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲವಲ್ಲವಿಲ್ಲಿ
ಕಳೆ ಕಳೆದು ಮನಸ್ಸು ಕೂಡಿಸಿ ಹಾಕಿತಲ್ಲವೇ
ಲಕ್ಷ, ಸಾವಿರ, ಕೋಟಿ ವರ್ಣಗಳ ಬಿಂಬಗಳ
ಹೀಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ ಕಾಲ...
ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋಲಿಯಾಡುತ್ತಾ
ಕೂತು ಬಿಂಬಗಳ ಜೋಡಿಸಿ ಹೊಲೆದು
ಅದಕ್ಕೊಂದಿಷ್ಟು ಚೆಂದ ಚೆಂದದ ಕಸೂತಿ ಸೇರಿಸಿ
ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದರೆ ಆಯ್ತಲ್ಲವೇ ಜೀವಕ್ಕೊಂದು ಅಂಗಿ

ಹೀಗೆ ಕಳೆಯಲಾರದೆ ಕಾಲ? 

ಕಾವನ್ ಎಂಬ‍ ಏಕಾಂಗಿಯ ಕಥನ


pc:internet

 


ಕಾವನ್ ಎಂಬ ಈ ಚೆಂದದ ಕಣ್ಣುಗಳ, ಸುರ ಸುಂದರಾಂಗನನ್ನು ೧೯೮೫ರಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಲಂಕಾ ಸರಕಾರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಆಗಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಜಿಯಾ ಉಲ್ ಹಕ್ ಅವರಿಗೆ ಉಡುಗೊರೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಇಸ್ಲಾಮಾಬಾದಿನ ಮೃಗಾಲಯ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಮೂವತ್ತೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬಂಧಿಯಾಗಿ ಕಾಲ ಕಳೆದ ಈತ ಬರಬರುತ್ತಾ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಅವನ ಸಂಗಾತಿ ಸಹೇಲಿ ಕಾಲಿನ ಸೋಂಕು ರೋಗದಿಂದ ಸತ್ತು ಹೋದ ಮೇಲೆ, ಸಿಟ್ಟು, ಮಾನಸಿಕ ಉದ್ವೇಗಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ನಿಂತಲ್ಲೇ ಜೋಲಿಯಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಹತ್ತಿರ ಹೋದ ಮೃಗಾಲಯದ ಕೆಲಸಗಾರರ ಮೇಲೆ ಮಣ್ಣು, ನೀರು ಅಥವಾ ಸೊಂಡಿಲಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನು ತೆಗೆದು ಎಸೆಯುತ್ತಲೂ ಇದ್ದ. ಆ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯೋ, ಬರೇ ಕಬ್ಬನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟು, ಅಷ್ಟೂ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಐದೂವರೆ ಟನ್ ತೂಕ ಬೆಳೆಸಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಕಾಲುಗುರುಗಳೂ ಕೂಡಾ ಸೋಂಕಿನ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನೂ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಸಿರಿನ ಲವಲೇಶವೂ ಇಲ್ಲದ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಸರಪಣಿ ಕಟ್ಟಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಲು ಮದ್ಯವನ್ನೂ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ೨೦೧೫ರಿಂದ ಸುಮಾರು ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನರ ಸಾಹಸ, ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ನಂತರ ಕಾವನ್ ಅನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯಿತು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅಭಯಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸುವಂತೆ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಆದೇಶ ನೀಡಿತು. ಸರಿಯಾಗಿ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳದ್ದಕ್ಕೆ ಮೃಗಾಲಯಕ್ಕೆ ಛೀಮಾರಿ ಹಾಕಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲದೇ, ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಸಿಯೂ ಬಿಟ್ಟಿತು.

ಅಮೇರಿಕಾದ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ, ‌ಪಾಪ್ ನ ದೇವತೆ ಎಂದೇ ಕರೆಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಶೆರ್ ನಿಂದಾಗಿ ಇಸ್ಲಾಮಾಬಾದಿನ ಜೂನಿಂದ ಕಾಂಬೋಡಿಯಾದ ಅಭಯಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾವನನ್ನು ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಬೇಕೆಂಬ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕೋವಿಡ್ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಆಸ್ಟ್ರಿಯಾದ
four paws ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಸೇರಿದ ಸದಸ್ಯರು ಆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡರು.
ಆ ಸಂಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ದೇಶಕ ಅಮೀರ್ ಖಲೀಲ್ ಎಂಬ ವೆಟ್ ಕಾವನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡ ಸಂಬಂಧ ನನ್ನೀ ಬರಹಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ತನ್ನ ಜೀವನವಿಡೀ ಯುದ್ಧ ನಿರತ ದೇಶಗಳಿಂದ, ಮೃಗಾಲಯಗಳಿಂದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಲೇ ಬರುತ್ತಿರುವ ಹಾಗೂ ಮರದ ದಿಮ್ಮಿಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಾಕುವ ಆನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹದಿನೇಳು ಸಾವಿರ ಹೆಕ್ಟೇರ್ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ‘ಎಲೆಫಂಟ್ಸ್ ಲೇಕ್’ ಎಂಬ ಸಂರಕ್ಷಿತ ಹಾಗೂ ರಿಹ್ಯಾಬಿಲಿಟೇಶನ್ ಅನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಅಮೀರ್ ಅವರದ್ದು.
ಅಮೀರ್, ಕಾವನ್ ಅನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಲು, ಅವನಿಗೆ ಫ್ರಾಂಕ್ ಸಿನಾಟ್ರಾನ (ಅಮೇರಿಕನ್ ಹಾಡುಗಾರ) ‘ದಿ ಎಂಡ್ ಇಸ್ ನಿಯರ್’ ಹಾಡತೊಡಗುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಅತೀ ಕೆಟ್ಟ ಅಭಿರುಚಿಯಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಸ್ವರವನ್ನಿಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಅಮೀರ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಶೆರ್ ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಾಗಲೂ ಅವಳಿಂದ ಅದೇ ಹಾಡು ಹೇಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವನ ಡಯಟ್ ಅನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಓಡಾಡಿಸಿ, ಓಡಾಡಿಸಿ ತೂಕವನ್ನಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದೇನೋ ಆನೆ! ಇವರೂ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಓಡಾಡಬೇಕಲ್ಲ?! ಕಾಲಿನ ಉಗುರುಗಳನ್ನೂ ಪದೇ ಪದೇ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ದಿನಕ್ಕೆರಡು ಸಲ, ನಾಲ್ಕು ಘಂಟೆ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದು ಅವರಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಬಾಂಧವ್ಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಾ ಕಾವನ್ ಕಣ್ಣೀರೂ ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಅಮೀರ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಸೊಂಡಿಲಿನಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ತಲೆ ಸವರುವಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವ ವಿಡಿಯೋ ದೃಶ್ಯಗಳು ನೋಡಿದಾಗೆಲ್ಲಾ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತದೆ.
ಆತನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಗಳಿಸಿದ ನಂತರ ಅವನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಾ, ತಿನ್ನಿಸುತ್ತಾ ಅವನಿಗೋಸ್ಕರ ತಯಾರಾದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಂಟೇನರ್ ಒಳಗೆ ಅವನನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಅರಿವಳಿಕೆ ನೀಡಿ ಅದನ್ನು ಟ್ರಕ್ ಒಂದರ ಮೂಲಕ ಕಾರ್ಗೋ ವಿಮಾನಕ್ಕೆ ತಂದು ಸೇರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದೊಂದು ‘ದೊಡ್ಡ, ಅತೀ ದೊಡ್ಡ’ ಸಾಧನೆ! ರಾಶಿಗಟ್ಟಲೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು, ಕಾನ್ ವೇ ಥರದಲ್ಲಿ ಕಾರುಗಳು ಆ ಟ್ರಕ್ಕನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಆ ಕಂಟೆನರ್ ಅನ್ನು ವಿಮಾನಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿಸುವಾಗ ಅವನು ಒಂದು ಚೂರು ಅಲ್ಲಾಡಿದರೂ ವಿಮಾನದ ಒಳಭಾಗಕ್ಕೆ ಪೆಟ್ಟಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಮಾನದ ಸಿಬ್ಬಂದಿ, ಅಮೀರ್ ಅವರಿಗೆ ಕಾವನ್ ಗೆ ಆದೇಶ ಕೊಡುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅಮೀರ್ ಗೆ ತಬ್ಬಿಬ್ಬು, ಅವನೇನು ಮನುಷ್ಯನೇ, ಅಲ್ಲಾಡಬೇಡ, ಮಧ್ಯ ಕೂತುಕೋ ಅಂದರೆ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ! ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಕಾವನ್ನಿನ್ನದ್ದೋ, ಅಮೀರ್ ಅವರದ್ದೋ ಅಥವಾ ಆ ವಿಮಾನದ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೋ ಅವನು ಅಲ್ಲಾಡದೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ನಿಂತು ವಿಮಾನದ ಒಳಕ್ಕೆ ಕಂಟೇನರ್ ಅನ್ನು ನುಗ್ಗಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ಕಾವನ್ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಕಂಟೇನರ್ ಒಳಗೆ ತಲೆ ಹಾಕಿ ಅವನ ಸೊಂಡಿಲನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ ಅಮೀರ್. ಅವನ ಮಿಸುಕಾಟ ನೋಡಿ ‘ಸಧ್ಯ ಅವನು ಬದುಕಿದ್ದಾನೆ’ ಅನ್ನುವ ಸಮಾಧಾನ.
ಅವನು ಕಾಂಬೋಡಿಯಾ ಮುಟ್ಟಿ ಅವನನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ತಳಮಳ, ಸಂಕಟ. ಅಮೀರ್ ಕಾವನ್ನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ನೆನೆದು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ “ಅವನೊಟ್ಟಿಗೆ ನಾನು ಅಟ್ಯಾಚ್ ಮೆಂಟ್ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡದ್ದು ನನ್ನ ತಪ್ಪು, ಆದರೆ ಅವನನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಲು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ದಾರಿಯೂ ನಮಗಿರಲಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಕಾವನ್ ಈಗ ಕಾಂಬೋಡಿಯಾದ ತನ್ನ ಮೂವತ್ತು ಎಕರೆಗಳ ಕಾಡು-ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆರಾಮಾಗಿ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡು, ಹೊಸ ಸಂಗಾತಿಗಳನ್ನು ಅವಾಗವಾಗ ಮಾತನಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಸೊಪ್ಪು, ಕಲ್ಲಂಗಡಿ, ಬಾಳೆಹಣ್ಣು, ಬಾಳೆದಿಂಡು, ಹಣ್ಣುಗಳ ಭೂರಿ ಆದರೆ ಸರಿಯಾದ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿಕೊಂಡು ಖುಷಿಯಿಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಜೋಲಿಯಾಡುವಿಕೆ ಈವಾಗ ನಿಂತಿದೆ. ಅವನ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಬಗ್ಗೆ ಅಮೀರ್ ಅವನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆರಾಮಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ತುಂಬು ಖುಷಿಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಂಥಹುದೇನನ್ನೋ ತೋರಿಸಿದಾಗ, ಓದಿ ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವರು ದೊಡ್ಡವರಾದಾಗ ವೆಟ್ ಆಗಿಯೋ, ಕಾಡಿನ ಸಂರಕ್ಷಕರಾಗಿಯೋ ಅಥವಾ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ ದುಡಿದಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಇಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿಯೋ, ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ನಾಯಿ, ಬೆಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಹಿಂಸೆ ಮಾಡದೇ ಇರಬಹುದು ಎಂಬುದು ನನ್ನಾಸೆ.

Thursday, February 18, 2021

ಪಿನ್ನಮ್ಮನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜನ್ನು


ವಿಷ್ಣು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಹಳ್ಳ ದಿಣ್ಣೆ ದಾಟಿ ಪಿನ್ನಮ್ಮ ಮನೆ ಮುಟ್ಟಿದ್ದಾಯ್ತು. ಜಾನು ಮತ್ತು ಪುಟ್ಟಿ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿಯೇ ಕೂತು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಟೈಗರ್ ನಾಯಿಯ ಖುಷಿ ಮತ್ತು ಬೊಗಳುವಿಕೆ ಎರಡೂ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ನೆಂಟರು ಬಂದರೆ ಭಾರೀ ಖುಷಿ ಅವನಿಗೆ. ಜನ್ನುವನ್ನು ನೆಕ್ಕಿ ಅವನ ಮೈ ಮೇಲೆ ಜಿಗಿದು ಜಿಗಿದು ಇಟ್ಟ. ತಿಮ್ಮುವಿಗೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾಲು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಭಯಂಕರ ಸ್ನೇಹಜೀವಿ ಅವನು! ಭಾಗೀರಥಿ ಅದರ ತಲೆ ಸವರಿದರೆ ಬಾಲವಾಡಿಸಿ ಬನ್ನಿ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದ. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳೊಟ್ಟಿಗೆ ಕುಣಿದಿದ್ದೇ ಕುಣಿದಿದ್ದು. ಅದರ ಸಂಭ್ರಮ ಒಂಚೂರು ಕಡಿಮೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಜನ್ನು ಪಿನ್ನಮ್ಮನ ಜಡೆ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದಾಯ್ತು, ಅವಳು ಇವನನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮುದ್ದು ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ ಅಪ್ಪಚ್ಚಿ ಮಾಡಿಟ್ಟಾಯ್ತು. ಅಮ್ಮನಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಮುದ್ದು ಮಾಡುವ ಪಿನ್ನಮ್ಮ ಜನ್ನುವಿಗೆ ಅಮ್ಮನಿಗಿಂತ ಒಂದು ಚೂರು ಎಂದರೆ ಚೂರು ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಇಷ್ಟ, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅವಳು ಅಮ್ಮನ ಹಾಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಬೈಯಲ್ಲ ಅಲ್ಲ್ವಾ? ಅದಕ್ಕೆ!

 ಪಿನ್ನಮ್ಮನ ಮುಖ ಎಲ್ಲಾ ಅಮ್ಮ‍ನ ಹಾಗೆ, ಆದರೆ ಉದ್ದ, ಅಮ್ಮನ ಹಾಗೆ ನಗುತ್ತಾಳೆ, ಅಮ್ಮನ ಸ್ವರಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ದಪ್ಪ ಸ್ವರ. ಜನ್ನು ಮತ್ತು ಅವಳ ಮುದ್ದಾಟವನ್ನು ನಗುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಳು ಭಾಗೀರಥಿ. ಜನ್ನು, ಅಮ್ಮ ತಂದ ಬೆಣ್ಣೆ ಬಿಸ್ಕತ್ತನ್ನು ತಾನೇ ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ತಂದವನ ಥರ ಪೋಸ್ ಕೊಡುತ್ತಾಪಿನ್ನಮ್ಮ, ನೋಡು ನಿಂಗೇನು ತಂದಿದ್ದೀವಿ ಅಂತ?” ಎಂದು ಹೇಳಿ ತಾನೇ ಪೇಪರಿನ ತೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ಪಿನ್ನಮ್ಮನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟ. ಪಿನ್ನಮ್ಮ ಮುಖ ಅರಳಿದ್ದೂ, ಅವಳು ಥಟ್ಟನೇ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ತನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಕಡೆ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಿದ್ದೂ ಜನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ.‍ ಪುಟ್ಟಿ ಜನ್ನುವಿಗಿಂತ ಎರಡು ವರ್ಷ ಸಣ್ಣವಳಾದರೆ ಜಾನು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವಳು. ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಮಿಠಾಯಿ ಕೊಟ್ಟರು, ಜನ್ನು ಮತ್ತು ತಿಮ್ಮುವಿನ ಮಿಠಾಯಿಗಳು ಅವರವರ ಜೇಬಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದು ಇವಾಗ ಹೊರಬಂದವು. ಎಲ್ಲರೂ ಓಡಿ ಮಾವಿನ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಇದ್ದ ಸಿಮೆಂಟಿನ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಚಪ್ಪರಿಸಿ ತಿನ್ನಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಟೈಗರ್ ಕೂಡಾ ಅಲ್ಲೇ ಬಂದು ತನಗೂ ಏನಾದರೂ ತಿನ್ನಲು ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ ಎಂದು ಇವರನ್ನು ಮೂಸಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಜನ್ನು ಒಂದು ಅತೀ ಪುಟ್ಟ ಚೂರನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಹಾಕಿದರೆ, ಮೂಸಿ ನೋಡಿದ ಹೊರತು ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟನಲ್ಲ ಎಂದು ಹೊಟ್ಟೆಯುರಿಯಾಗಿ ಅವನಿಗೊಂದಿಷ್ಟು ಬೈದ ಜನ್ನು. ಪಾಪ, ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಜನ್ನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ಅವನೂ ಬಾಲದಲ್ಲಿ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ, ಮೈಯಲ್ಲೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ. ಜಾನು, “ಅಂವ ಸಿಹಿ ಎಲ್ಲಾ ತಿನ್ನಲ್ಲ ಜನ್ನುಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದಳು

 ಹೊಸ ಹುಡುಗ ತಿಮ್ಮುವಿನ ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರಿಂದ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡದೇ ಇರುವುದನ್ನು ಮತ್ತು ತಿಮ್ಮುವೂ ಒಂಥರಾ ಮುಜುಗರದಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಜನ್ನು. ತಾನು ತಿಮ್ಮುವನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತನ್ನದು ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸಿ, “ ಜಾನು, ತಿಮ್ಮು ಇದ್ದಾನಲ್ಲಾ?, ಹಾತೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಹಿಡಿತಾನೆ, ಗೊತ್ತಿತ್ತಾ? , ಮಾವಿನ ಮರಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಲ್ಲು ಬಿಸಾಡಿದ್ರೆ ಕಾಯಿ ಬಿದ್ದಂಗೆ! ನಾನೂ ಅವ್ನು ಸೇರಿ ಬೈರಾಸಲ್ಲಿ ಮೀನು ಹಿಡಿತೀವಿ ಗೊತ್ತಾ?, ಊಂ... ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತೆಂಗಿನ ಎಲೆಯಲ್ಲಿ ಪೀಪಿ ಬೇರೆ ಮಾಡಿಕೊಡ್ತ ಅಂವ, ನಾನೂ ಅವ್ನು ಗುಡ್ಡ ಸುತ್ತಿ ಬಂದರೆ ಒಂದ್ಸಲಕ್ಕೆ ರಾಶಿ ಗೇರುಬೀಜ ಸಿಕ್ತು ಗೊತ್ತಾ?, ಕೇಪುಳ, ನೇರಳೆ ಹಣ್ಣು ಎಲ್ಲಾ ತರ್ತ ಅಂವ ನಂಗೆಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಮಿತ್ರನ ಗುಣಗಾನ ಮಾಡಿ ಅವನನ್ನ ಅಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿಟ್ಟ. ತಿಮ್ಮುವಿಗೆ ನಾಚಿಕೆ, ಮುಜುಗರ ಎಲ್ಲಾ ಆಗಿ ಸುಮ್ಮನೇ ನಕ್ಕ ಅಷ್ಟೇ. ಅಷ್ಟ್ರಲ್ಲಿ ಜಾನುನಿಂಗೊತ್ತಾ ಜನ್ನು, ಇಲ್ಲೊಂದು ಥೇಟ್ರು ಬಂದಿದೆ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಾವು ಸಿನಿಮಾ ಎಲ್ಲಾ ನೋಡಬಹುದು, ನಮ್ಮನ್ನ ಅಪ್ಪ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ರು, ಪಾಪ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಬರ್ಲಿಕ್ಕೆ ಆಸೆ ಇದ್ರೂ ಬರಲಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ್ರೂ ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕಾಣ್ತಾರೆ ಗೊತ್ತಾ? ಪುಟ್ಟಿ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಸತ್ಲು ಅಂತ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕಿ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಲು, ಎಲ್ರೂ ನಮ್ಮ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿ ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ರು! ನಂಗೆ ಎಷ್ಟು ನಾಚಿಕೆಯಾಯ್ತು ಗೊತ್ತಾ?” ಎಂದು ಆಕ್ಷೇಪಣೆಯ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೆ, ಪುಟ್ಟಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಕೆಳಗೆ ಉರುಳಲು ರೆಡಿಯಾಗಿ ನಿಂತ ಕಣ್ಣೀರು! ಸಿನಿಮಾ ಬಗ್ಗೆ ಕಿಟ್ಟು ಮಾಮ ಮತ್ತೆ ಅಪ್ಪ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದ ಜನ್ನು, ಆದರೆ ಅದು ಹೇಗಿರುತ್ತೆ ಅನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆ ಅವನಿಗಿಲ್ಲ, ನೋಡಬೇಕು, ವಿಷ್ಣು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಹತ್ತಿರ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ಲಿಕ್ಕೆ ಕೇಳಬೇಕು ಅಂತ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿದ. ಪುಟ್ಟಿ ಇನ್ನೇನು ಅಳ್ತಾಳೆ ಅಂತ ಜನ್ನು ಪುಟ್ಟಿ, ಮುಗುಡು ಮೀನು ಎಂಥ ಮಾಡ್ತಾ ಉಂಟು?” ಎಂದು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲರೂ ಬಾವಿಯ ಕಡೆ ಓಡಿದರು. ಟೈಗರ್ ನಾಯಿಯೂ ಯಥಾಪ್ರಕಾರ ಇವರ ಹಿಂದೆ.  “ಮುಗುಡು ಮೀನೂ ಬಾ ಬಾ ಬಾಅಂತ ನೂರು ಸಲ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕಿ ಹಾಕಿ ಇಟ್ಟರು, ಮುಗುಡು ಮೀನು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ, ಆದ್ರೆ ಆಮೆಯಣ್ಣ ಹೊರಗೆ ಬಂದ, ಮಕ್ಕಳ ಖುಷಿಗೆ ಪಾರವೇ ಇಲ್ಲ! “ ಆಮೆಯಣ್ಣ ನಮ್ಮನೆ ಕೆರೆಗೆ ಬರ್ತೀಯೇನೋ?” ಅಂತ ಜನ್ನು ಕೇಳಿದ. ಇಲ್ಲ ಬರಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಆಮೆಯಣ್ಣ ಮತ್ತೆ ಬಾವಿಯ ತಳ ಸೇರಿದ. ಮಕ್ಕಳು ನಕ್ಕೂ ನಕ್ಕೂ ಇಟ್ಟರು! ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಮುಗುಡು ಮೀನುಗಳು ಮೇಲೆ ಬಂದವು, ಅವುಗಳ ಓಡಾಟ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಕಿಗೆ ಅವುಗಳ ಮೈ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ ಎಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ಖುಷಿಪಟ್ಟರು ಜನ್ನು, ತಿಮ್ಮು ಇಬ್ಬರೂ. ಇಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ, ಅಳೋದು ಮರೆತು ಹೋಗಿತ್ತು ಪುಟ್ಟಿಗೆ. ಜನ್ನು ತನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಯಾರೋ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ ಅನಿಸಿ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದರೆ, ಅದ್ಯಾವಾಗಲೋ ವಿಷ್ಣು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಮಕ್ಕಳು ಬಾವಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಬಗ್ಗದ ಹಾಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. “ನಿಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಮುಗುಡು ಮೀನು ಇಲ್ಲ್ವೇನೋ ಜನ್ನು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಜನ್ನು ಇಲ್ಲ ಎಂದು, “ವಿಷ್ಣು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, ನಮ್ಮನ್ನೂ ಚಿಮಾನಕ್ಕೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಿರಾ?” ಎಂದು ಬೇಡಿಕೆಯಿಟ್ಟ. ಗಲಿಬಿಲಿಯಾಯಿತು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಿಗೆ, “ಹಾಗಂದ್ರೆನೋ ಜನ್ನು?” ಎಂದರು, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜಾನುಸಿನಿಮಾ ಅಣ್ಣಅಂತ ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು. ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, “ ಆಯ್ತು ಜನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ, ನಿನ್ನ ಚಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೆ ಏನಾದ್ರೂ ಆದ್ರೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೇಳೋ ಹಾಗೆ ಆರ್ಭಟ ಕೊಡಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ನೋಡುಎಂದರು. ಪುಟ್ಟಿ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಅತ್ತು ಬಿಟ್ಟರೆ ಎಂದು ಗಾಭರಿಯಾಗಿ ಜನ್ನು ಅವಳ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಅವಳಿಗೆ ತಿಮ್ಮು ಬಾವಿಯಂಚಿಗೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಜರಿ ಗಿಡವನ್ನು ಹರಿದು ಅದರ ಎಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಗುಲಾಬಿ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿ ನಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವಳು ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಖುಷಿಯಿಂದ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಜನ್ನುವಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಅನಿಸಿತು. ನಮ್ಮ ಜನ್ನುಮಹಾಶಯನಿಗೆ ಯಾರೂ ಅಳಬಾರದು, ಅತ್ತ ಕೂಡಲೇ ಅವನಿಗೂ ಅಳು ಬರುತ್ತಿತ್ತು, ಕೂಡಲೇ ಅವರನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅದ್ರಲ್ಲೂ ಪುಟ್ಟಿ ಅವನಿಗಿಂತ ಸಣ್ಣವಳಲ್ವಾ? ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ತಾನು ದೊಡ್ಡ ಅಣ್ಣ ಎಂಬಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಸವಾರಿ ಜೇನು ಗೂಡು ನೋಡಲು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನೊಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಯ್ತು. ಜೇನು ಪೆಟ್ಟಿಗೆ, ಅದರ ಸಣ್ಣ ರಂಧ್ರಗಳು, ಅವುಗಳ ಓಡಾಟ ಮತ್ತದರ ಜುಂಯ್ ಅನ್ನುವ ರಾಗ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಜನ್ನು ಮತ್ತೆ ತಿಮ್ಮು ಘಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ನಿಂತು ನೋಡಿದರು. ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಮೊದಲೇ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಇಬ್ಬರೂ ಅದನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಮುಟ್ಟಲೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲಜಾನು, ಪುಟ್ಟಿ ಇಬ್ಬರ ಕುತೂಹಲ ಮುಗಿದ್ದದ್ದರಿಂದ, ಜೇನುಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಹತ್ತಿರವೂ ಬರದೇ ದೂರದಲ್ಲಿಯೇ ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರ ಕೈ ಒಬ್ಬರು ಹಿಡಿದು ಅವರ ಲಂಗಗಳನ್ನು ಪುಗ್ಗೆಯಂತೆ ಉಬ್ಬಿಸುತ್ತಾ ಗರ ಗರ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಿನ್ನಮ್ಮ ಕೂ ಹಾಕಿದಂತೆ ಅನಿಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟರು.